กฎเหล็กในสตูดิโอร้อยองศา

“ถ้าคุณยังร้องเพลงด้วยอารมณ์ที่ว่างเปล่าแบบนี้ กลับไปนอนที่หอพักเถอะครับรินรดา เสียเวลาผม” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในสตูดิโอส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนหอมราคาแพง คิรากรไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์กราฟิกเสียงที่ซับซ้อน เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง แววตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจับจ้องเหยื่อฉายชัดผ่านเงาสะท้อนของหน้าจอมอนิเตอร์ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องบันทึกเสียง เธอคือนักร้องสาวที่ใครต่างยกย่องว่าไร้ที่ติ แต่ในวินาทีนี้ ภายใต้สายตาของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องที่กำลังจะแตกร้าว “ฉันร้องตามโน้ตที่คุณต้องการแล้วค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตานิ่งสนิทดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย พยายามปกปิดความสั่นไหวในอก คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ “โน้ต? ผมไม่ได้จ้างหุ่นยนต์มาทำงานครับ ผมจ้าง 'ศิลปิน' ที่ต้องมีเลือดเนื้อ มีความโหยหา และมีความบ้าคลั่งอยู่ในกระแสเลือด” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามอง แม้จะพยายามก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับผนังห้องอัดอย่างจัง “คุณมันก็แค่ไอดอลที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อขายความไร้เดียงสา” คิรากรยื่นมือมาวางข้างใบหน้าของเธอ กักขังเธอไว้ระหว่างผนังกับร่างกายที่แผ่ไอร้อนระอุ “แต่เชื่อผมเถอะ... ภายใต้ใบหน้าหน้าตายของคุณ ผมสัมผัสได้ถึงไฟที่กำลังจะแผดเผาคุณอยู่ข้างใน” “คุณไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ตัวตนของฉันแบบนี้ คิรากร” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจของเธอจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป กลิ่นกายสะอาดที่มีความดิบเถื่อนเจือปนของเขาทำให้เธอแทบสิ้นสติ “สิทธิ์เหรอ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งสันแทบจะสัมผัสกับพวงแก้มเนียนของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้าจนเธอต้องหลับตาลงด้วยความวาบหวาม “ในสตูดิโอนี้ ผมคือพระเจ้า และกฎทุกข้อที่ผมตั้งขึ้น คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... ถ้าอยากให้เพลงนี้ดังไปทั่วโลก คุณต้องยอมให้ผมขุดเอาด้านมืดของคุณออกมา” เขาลดมือลงมาคล้องที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดเดรสสั้นเหนือเข่า สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธออย่างรุนแรง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามฝืนความรู้สึกที่กำลังทรยศต่อเหตุผลของตัวเอง “อย่าทำแบบนี้... กรณ์บอกฉันแล้วว่าให้มาร่วมงาน ไม่ใช่ให้มาทำเรื่องบัดสี” ชื่อของผู้จัดการส่วนตัวทำให้คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นดุดันกว่าเดิม เขากระชากเอวของเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาที่บดเบียดผ่านหน้าท้องเธอทำให้รินรดาสะท้านไปทั้งร่าง “อย่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนอื่นในขณะที่ผมกำลังสัมผัสคุณ” เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ “กรณ์มันก็แค่คนคุมหมาที่พยายามจะล่ามโซ่คุณไว้ แต่เขาลืมไปว่า... หมาอย่างผมไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และถ้าผมอยากได้อะไร ผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือ” เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นต่ำลึกจนทำให้นขนลุกชัน “ถอดชุดนี้ออกซะ แล้วร้องเพลงด้วยความรู้สึกที่คุณมีให้ผม... ถ้าทำไม่ได้ คืนนี้คุณก็ไม่ต้องกลับไปหาใครทั้งนั้น เพราะผมจะขังคุณไว้ที่นี่จนกว่าจะเช้า” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูสตูดิโอ ก่อนที่มือของคนนอกจะบิดลูกบิดเข้ามาโดยไม่เคาะเรียก รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คิรากรกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ราวกับว่าเขาจงใจให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เงาของ 'กรณ์' ปรากฏขึ้นที่กรอบประตูพร้อมสีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาของเขาจดจ้องมาที่มือของคิรากรซึ่งยังคงโอบกอดเอวของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในวังวนเสน่หานี้กับวริศร์วิสกี้ 11.0 นะครับ