ฟื้นจากกองขี้เถ้า

เสียงปั๊มตราประทับสีชาดลงบนแผ่นกระดาษเอกสารสิทธิ์ครอบครองดัง *'ปึก'* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างใหญ่ที่เคยประดับประดาด้วยโคมระย้าคريสตัลระยิบระยับ บัดนี้กลับเงียบเชียบและเย็นเยียบรากับห้องเก็บศพ “ลงชื่อเสียเถอะค่ะ คุณหนูเอเลน่า การดึงดันยื้อเวลาต่อไปรังแต่จะทำให้คฤหาสน์หลังนี้ถูกขายทอดตลาดในราคาที่ต่ำกว่าทุนเสียเปล่าๆ” เสียงของทนายความประจำตระกูลดังก้องขึ้น เจือความเย้ยหยันที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มเสแสร้งอย่างมิดชิด เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน ไม่ได้ขยับเขยื้อn ร่างบางในชุดกระโปรงผ้าไหมสีดำสนิทที่ยับย่นเล็กน้อยยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวเก่า เธอก้มมองปลายนิ้วเรียวของตนเองที่ประสานกันไว้อย่างสงบ ภายในหัวสมองไม่ได้มีเสียงกรีดร้องหรือความตื่นตระหนกอย่างที่พวกเขากำลังคาดหวัง ตรงกันข้าม... ความทรงจำของนักบริหารสาวมือหนึ่งจากยุคปัจจุบันกำลังหลอมรวมเข้ากับเจ้าของร่างเดิมอย่างสมบูรณ์แบบ หนี้สินสามสิบล้านเหรียญทอง เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่ถูกจัดฉากโดยญาติผู้พี่ และสายตาดดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าบริวารที่พร้อมจะแปรพักตร์ได้ทุกเมื่อ ทุกอย่างถูกประมวลผลและจัดระเบียบในสมองของเธอด้วยความเร็วสูงราวกับกำลังรันโปรแกรมการลงทุนมูลค่าพันล้าน เกมการเงินระลอกแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอก็ไม่ได้มีเวลามานั่งเสียใจกับเศษกระดาษพวกนี้เลยค่ะ “เซ็นงั้นหรือคะ ทนายลูคัส?” เอเลน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีไพลินเข้มคู่สวยตวัดมองชายวัยกลางคนด้วยประกายคมกริบชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายเผลอชะงัก ลมหายใจที่พ่นออกมาแฝงความเยື้ยว100% จนอุณหภูมิรอบตัวราวกับดิ่งลงฮวบ “คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าฉันจะยอมปล่อยให้คฤหาสน์ของตระกูลแอนเดอร์สันตกไปอยู่ในมือของสวะที่แม้แต่สุนัขยังเมินหน้าหนีอย่างพวกมันกันคะ?” “คุณหนู! อย่าใช้คำพูดสามห่าว...!” “สามห่าวเหรอคะ?” เอเลน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่าสง่างาม แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างระหงทำให้ทนายลูคัสผู้ผ่านโลกมามากถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “เอกสารสิทธิ์ฉบับนี้ มีรอยประทับตราปลอมแปลงของสำนักงานทะเบียนราษฎร์เมื่อสามวันก่อน คุณคิดว่าฉันตาบอดจนมองไม่ออก หรือสมองเสื่อมจนจำลายเซ็นของท่านพ่อไม่ได้กันแน่คะ?” บรรยากาศในห้องโถงพลันเย็นเยียบลงถนัดตา เหล่าผู้ติดตามและบอดี้การ์ดที่ยืนล้อมกรอบอยู่เริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ ทนายลูคัสหน้าซีดเผือก เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม แต่ก่อนที่เขาจะทันได้แก้ตัว ประตูบานใหญ่เบ้อเริ่มก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท “โอ้โห บรรยากาศครึกครื้นดีนี่นา ว่าที่เจ้าสาวผู้ตกอับ” เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของ ‘ดยุกโรเบิร์ต’ ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจทางตอนเหนือของอาณาจักร คู่หมั้นที่ประกาศถอนหมั้นเธออย่างไม่ใยดีทันทีที่ข่าวล้มละลายแพร่สะพัด เขาสวมชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูป ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์จอมปลอม ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ “เอเลน่า เลิกดิ้นรนให้มันน่าสมเพชเถอะน่า ยอมเซ็นซะ แล้วฉันอาจจะเมตตาให้เธอไปเป็นสาวใช้ในเรือนพักของฉัน... ดีกว่าปล่อยให้เธอต้องไปนอนข้างถนนนะ” เอเลน่ามองหน้าชายผู้ที่เคยหมั้นหมายกับเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับเขากำลังยืนเปลือยกายอยู่กลางลานประลองความโง่เขลา เธอไม่ได้โกรธเคือง เธอเพียงแค่... สมเพช “สาวใช้ในเรือนพักของคุณเหรอคะ ดยุกโรเบิร์ต?” เอเลน่าหัวנסเสียงใส ทว่ากังวานก้องบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว “น่าเสียดายจังนะคะ ที่คนอย่างฉันไม่มีรสนิยมต่ำตมพอที่จะไปเก็บขยะที่คนอื่นเขี่ยทิ้งแล้ว แถม... สภาพคล่องทางการเงินของตระกูลวอน แอนเดอร์สัน ในตอนนี้ ก็คงจะใหญ่โตเกินกว่าที่สมองกลวงๆ ของคุณจะจินตนาการออกด้วยซ้ำ” “เธอ...!” โรเบิร์ตโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าหญิงสาว “กล้าดียังไงมาดูถูกฉัน! วันนี้ทรัพย์สินทั้งหมดของเธอต้องถูกยึด และเธอจะต้องคุกเข่าขอร้องฉันจำนนต่อหน้าทุกคน!” “จับตาดูให้ดีนะคะ ว่าใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่า” เอเลน่ายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องกังวานจากท้องฟ้าด้านนอก หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่สั่นสะเทือนด้วยแรงลมมหาศาล เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำด้านสลักตราสัญลักษณ์รูปมังกรทอง—สัญลักษณ์แห่งตระกูลการเงินใต้ดินที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก—กำลังลดระดับลงจอดบนสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์อย่างอุกอาจและสง่างาม ทุกคนในห้องชะงักงัน หันไปมองนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตระหนก ทนายลูคัสถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดประณีตก้าวลงมา ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาสีอำพันทรงอำนาจ ‘คาร์ลอส ดราโก้’ มหาเศรษฐีลึกลับผู้ที่ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน บัดนี้เขากำลังเดินตรงมายังคฤหาสน์หลังนี้ด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง เคมีอันตรายระหว่างความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัดกับความเยือกเย็นของเอเลน่ากำลังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ คาร์ลอสผลักประตูห้องโถงเข้ามา สายตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกและเอกสารบนโต๊ะก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของเอเลน่า เขาก้าวเข้าไปหาเธอ หยุดยืนเคียงข้างอย่างสนิทสนมราวกับเป็นเจ้าของโลกใบนี้ร่วมกัน แล้วส่งบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่ฝังเพชรแท้ระยิบระยับ—บัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดที่ออกให้เฉพาะบุคคลระดับท็อปของโลกสามคนในประวัติศาสตร์—ให้กับเธอด้วยมือของเขาเอง “รอนานไหมครับ ที่รัก?” เสียงทุ้มต่ำเอמהถามอย่างอ่อนโยน ทว่าแฝงรังสีอำมหิตที่กดดันให้ทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ “ผมจัดการซื้อหนี้สินทั้งหมดของตระกูลนี้และกว้านซื้อหุ้นของตระกูลโรเบิร์ตเรียบร้อยแล้ว... คุณอยากจะเริ่มต้น ‘ล้มละลาย’ พวกมันตั้งแต่ตรงไหนก่อนดีล่ะครับ?” เอเลน่ารับบัตรสีดำสนิทมาถือไว้ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม เธอหันไปมองหน้าดยุกโรเบิร์ตและทนายลูคัสที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานหยดราวกับมรณะ “งั้นเรามาเริ่มจากการ ‘ยึด’ ทุกอย่างคืนมาในวินาทีนี้เลยดีกว่าค่ะ” *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งความสะใจนี้นะคะ)*