ความร้อนระอุกลางวงล้อม

เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ SUV สีดำสนิทที่พุ่งทะยานฝ่าความมืดของราวป่าดิบชื้น คือดนตรีประกอบความตายที่คิรากรและรินรดาต้องเผชิญในยามวิกาล กระสุนปืนนัดแล้วนัดเล่าจากกลุ่มมือปืนรับจ้างที่ไล่ล่าพวกเขากระทบเข้ากับตัวถังรถจนเกิดเสียงโลหะฉีกขาดแสบแก้วหู แรงสั่นสะเทือนจากการหักหลบต้นไม้ใหญ่ทำให้ร่างของรินรดาเหวี่ยงกระแทกเข้ากับกระจกข้างอย่างแรง แม้ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอยังคงกำด้ามปืนพกในมือแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองทางข้างหน้าด้วยความเยือกเย็นภายใต้สถานการณ์อันเป็นตายเท่ากัน “เกาะแน่นๆ รินรดา!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ คิรากรหักพวงมาลัยรถเลี้ยวหลบห่ากระสุนที่เจาะทะลุกระจกหลังเข้ามาเฉียดศีรษะพวกเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มสะท้อนแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องผืนป่าทึบ ดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลان เขากำลังสนุก—สนุกกับเกมไล่ล่าที่เดิมพันด้วยลมหายใจ ทว่าสิ่งเดียวที่เขาไม่อยอมให้สูญเสียเด็ดขาดในสมรภูมินี้ คือผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย *เอี๊ยด—! โครม!* ล้อรถปะทะเข้ากับร่องหินขนาดใหญ่จนยางแตกสะบั้น คิรากรตัดสินใจหักเลี้ยวรถพุ่งชนพุ่มไม้หนาทึบเพื่อซ่อนตัวจากกลุ่มผู้ไล่ล่า ก่อนที่เครื่องยนต์จะดับสนิทลงท่ามกลางความเงียบงัดของผืนป่า มีเพียงเสียงหอบหายใจระรัวของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบด้าน “ลงจากรถ เร็ว!” คิรากรไม่ปล่อยให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาผลักประตูฝั่งตนเองออกแล้วอ้อมมาดึงร่างบางของรินรดาให้ก้าวลงสู่พื้นดินโคลนชื้นแฉะ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทธุรกิจที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยาดเหงื่อเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ ทว่าเธอกลับฝืนแรงผลักไสตัวเองออกทันทีด้วยอีโก้ที่ยังคงคุกรุ่น “ปล่อยค่ะ ฉันเดินเองได้” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ลมหายใจจะหอบสะท้านด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอกวาดสายตามองไปรอบตัวที่มีเพียงความมืดมิดของแมกไม้ “เราหนีมาจนถึงกลางป่าลึกแบบนี้... พวกมันตามมาไม่พ้นหรอกค่ะ แต่คำถามคือ เราจะออกจากที่นี่-อุ๊บ!” ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง ร่างของเธอก็ถูกกระชากเข้าประชิดด้วยแรงมหาศาล แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่หนาแน่นจนจุกอั๋ก คิรากรก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกทางหนี สองแขนแกร่งยันกิ่งไม้และลำต้นโอบล้อมเธอไว้ตรงกลาง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ไอความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าที่ชื้นเหงื่อ บดบังความหนาบึ้งของป่ารอบกายให้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศอันเร่าร้อนและกดดันจนแทบหยุดหายใจ “เธอคิดว่าฉันพาหนีมาเพื่อหลบกระสุนอย่างเดียวงั้นเหรอมرรินรดา” เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมหีบปากนุ่ม นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดีด้วยความรู้สึกกระหายหิวที่ยากจะควบคุม “กลางป่าลึก ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีผู้คน ไม่มีกฎหมาย... และไม่มีทางหนีรอด ถ้าเธอคิดจะขัดขืนฉันอีกแม้แต่คำเดียว” “คุณมันบ้า... อื้อ!” คำประณามถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่การหยั่งเชิงหรือการตักตวงความหวาน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันดิบเถื่อนที่ผสมผสานความโกรธเกรี้ยวและความปรารถนาอันดิบเถื่อนเข้าไว้ด้วยกัน คิรากรขบเม้มริมฝีปากนุ่มจนรสคาวเลือดจางๆ แผ่ซ่านในโพรงปาก บังคับให้เธอยอมเปิดทางรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง มือเรียวพยายามผลักไสร่างหนาออกห่าง แต่แรงกายอันน้อยนิดของเธอกลับกลายเป็นการสุมไฟให้มาเฟียหนุ่มยิ่งฮึกเหิม มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าจนเธอต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปถึงกระดูกสันหลัง อีกข้างหนึ่งสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้แหงนเงยรับองศาการจูบที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ความเย็นเยียบของป่าเขาถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่ปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้เยือกเย็นของรินรดาค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ภายใต้แรงกดดันและการสัมผัสอันช่ำชองของชายหนุ่ม ร่างกายของเธอกลับทรยศสมองด้วยการอ่อนระทวย เผลอจิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโคลน เมื่อเห็นว่าป้อมปราการอันแข็งกร้าวเริ่มสั่นคลอน คิรากรจึงผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้ตักตวงอากาศหายใจ ทว่าหน้าผากของเขากลับยังแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนระอุรดรินรดแก้วเนียนแดงก่ำ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่ได้เห็นเหยื่อสาวผู้เย่อหยิ่งพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบของตนเอง “เก่งนักไม่ใช่เหรอ... ทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวสั่นขนาดนี้ล่ะ หืม?” เสียงแหบพร่ากระซิบเย้าเย้ยชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ซุกไซร้ไล้ลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงกุหลาบฝังแน่น ทิ้งความรู้สึกวาบหวามและเจ็บแปลบไว้ในคราวเดียวกัน “อย่า... คิรากร... อ๊ะ...” รินรดาครางประท้วงเสียงสั่น ขาทั้งสองข้างแทบจะหมดแรงยืนเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงผ่านสะโพกผาย บดเบียดร่างเข้าหากันจนสัมผัสได้ถึงพละกำลังอันร้อนรุ่มที่ตื่นตัวอยู่ภายใต้กางเกงเนื้อหนา ความหวาดกลัวและความเร่าร้อนหลอมรวมกันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความดิบเถื่อนของธรรมชาติรอบตัวราวกับเป็นสักขีพยานในบทลงทัณฑ์อันเร่าร้อนนี้ ไม่มีเสียงปืน ไม่มีผู้ไล่ล่า มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะหลอมละลายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ นิ้วมือแกร่งที่กำลังลูบไล้อยู่บริเวณเอวบางของเธอกลับหยุดชะงักกะทันหัน คิรากรเงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่น ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มจัดเมื่อสัญชาตญาณนักล่าของเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในความมืดเบื้องหน้า “เงียบก่อน...” เสียงกระซิบดุดันเอ่ยเตือน ร่างหนาขยับตัวเข้าปกป้องร่างบางไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับมือที่ชักอาวุธปืนพกออกมาจากเข็มขัดอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวที่เคยร้อนระอุด้วยเพลิงเสน่หา กลับเย็นเยียบลงในพริบตาเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเหยียบย่ำใบไม้แห้งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... ไม่ใช่เสียงของกลุ่มมือปืนที่ขับรถไล่ล่าเมื่อครู่ แต่มันคือเสียงฝีเท้าที่เดินวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับว่าพวกมันรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะหนีมาหลบซ่อน ณ จุดนี้ และก่อนที่คิรากรจะทันได้เหนี่ยวไกเพื่อเปิดทางรอด แสงไฟฉายสว่างจ้านับสเภก็สาดส่องทะลุกิ่งไม้ตรงมายังพวกเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบของบุคคลที่ไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้ยินในสถานที่แห่งนี้ ดังแทรกความเงียบขึ้นมาว่า... “ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพของแกนะ... ท่านประธานคิรากร” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและเปลวเพลิงแห่งความลับนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ