สายใยที่ไม่ต้องการ

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงระคนเสียงเครื่องปรับอากาศที่เย็นเยียบในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮوسหรูใจกลางเมือง แทบจะกลบเสียงคำรามต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา..." คิรากรกดเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยุดฉุดกระชากเมื่อครู่ ทาบทับลงมาจนแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวแนบติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่ทัศนียภาพอันงดงามนั้นกลับไร้ความหมาย เมื่อโลกทั้งใบของคนทั้งคู่เหลือเพียงแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่กำลังแผดเผาทุกเกราะกำบัง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเยือกเย็นและเต็มไปด้วยอีโก้สูงส่ง บัดนี้กลับสั่นไหวระริก สะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ในกำมือ มือเรียวพยายามออกแรงผลักแผงอกกว้างที่อัดแน่นด้วยมัดกล้าม แต่มันกลับไร้ผล—ไม่ต่างจากการผลักกำแพงเหล็ก "ปล่อยฉัน..." เธอกัดฟันกรวด พยายามรักษาความแข็งกร้าว น้ำเสียงที่เคยเฉียบคมและทรงพลังในการเจรจธุรกิจ กลับแหบพร่าและสั่นเครืออย่างน่าสมเพชในความรู้สึกของตัวเอง "เราตกลงกันแล้วว่านี่มัน... แค่เกมธุรกิจ" "เกมงั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับจูบดุดันที่พุ่งเข้าจู่โจมอย่างไร้ความปรานี สัมผัสร้อนผ่าวที่แนบชิดบดขยี้ริมฝีปากอิ่มจนบวมเจ่อ รสชาติของความดื้อรั้นและน้ำตาที่ปะปนอยู่บนปลายลิ้น ยิ่งปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัวอย่างไร้ขีดจำกัด รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ตรึงท้ายทอยเธอไว้อย่างมั่นคงทำให้ไม่มีทางหนีรอด ลมหายใจร้อนๆ ที่ปะทะกัน ความอุ่นซ่านที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าที่เสียดสีกันไปมา ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของนักเจรจาต่อรองสาวเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก มันไม่ใช่ความกลัว... และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เธอกำลังพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่เธอเคยสาบานว่าจะไม่มีวันยอมจำนน เมื่อเรียวปากหยักลึกผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้ตักตวงออกซิเจน รินรดาก็หอบหายใจสะท้าน หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์มหาศาล ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามราวกับกลองศึก รินรดารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันอันตรายเกินไป เส้นแบ่งระหว่าง 'ศัตรู' ที่ต้องห้ำหั่นกันด้วยผลประโยชน์ กับ 'เหยื่อ' ที่ติดอยู่ในกรงขังแห่งเสน่หา ได้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่าแล้วในวินาทีที่ลิ้นร้อนของเขาไล้เลียหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา—ความอ่อนโยนที่ขัดกับท่าทีดิบเถื่อนโดยสิ้นเชิงนี้ ช่างหลอกลวงและทรงพลังเสียจนเธอเกือบจะลืมหายใจ "คุณมันบ้า..." เธอกระซิบเสียงสั่น เปลือกตาปิดลงชั่วขณะเพื่อซ่อนความอ่อนแอที่กำลังกัดกินหัวใจ "เราเป็นศัตรูกัน คิรากร... คุณเกลียดฉัน และฉันก็... เกลียดคุณ" คิรากรนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่กลับแฝงประกายความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาที่เคยตรึงเธอไว้ ค่อยๆ เลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "เกลียดเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมใบหู ปล่อยลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอขาวผ่องจนขนลุกชัน "ถ้านี่คือความเกลียด... รินรดา... ทำไมร่างกายของคุณถึงสั่นทุกครั้งที่ฉันแตะต้องล่ะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนลูกศรที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจ เธอนิ่งอึ้ง ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ เพราะความจริงอันน่าละอายสะท้อนชัดผ่านผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวและหัวใจที่ทรยศต่อสมอง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะนั้นเองที่กำแพンジอีโก้ทั้งหมดพังทลายลง รินรดายกมือขึ้นสัมผัสแผงอกกว้างของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ปลายนิ้วไม่ได้ออกแรงผลัก หากแต่จิกเกร็งลงบนเนื้อผ้าสูตรอย่างระงับความสั่น คิรากรก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม บัดนี้กลับฉายแววความต้องการอันดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความโหยหาอย่างลึกซึ้ง เขาไม่รอให้เธอได้ตั้งตัวอีกต่อไป เรียวปากร้อนประทับลงมาที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มแผ่วเบาแต่เร่าร้อนจนเกิดรอยแดงจางๆ มือใหญ่มุดเข้าใต้ชายเสื้อสูตรสัมผัสผิวเนียนนุ่มที่สะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวาม สัมผัสที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความตึงเครียดมาเนิ่นนาน รินรดาเผยอปากครางแผ่วในลำคอ ยามที่ปลายนิ้วสากไล้ผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่าภายใต้ชุดทำงาน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาอันเร่าร้อนที่เรียกร้องหาการเติมเต็มจากอีกฝ่าย ทั้งสองต่างรู้ดีว่าสายใยเส้นนี้คือสิ่งต้องห้าม เป็นพันธนาการที่พวกเขากำลังผูกมัดตัวเองไว้กับความพินาศ แต่ในวินาทีที่เรียวปากและร่างกายแนบสนิทเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีใครสนใจคำเตือนจากโลกภายนอกอีกต่อไป... ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหลอมละลายทุกความรู้สึกให้กลายเป็นเพลิงสีเทาอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างลงในเสี้ยววินาที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของเราที่คุมท่าเรือทางเหนือโดนถล่ม!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกผ่านประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต คิรากรชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนกลับเป็นความเหี้ยมเกรียมในทันที ขณะที่รินรดาสดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะทั้งหมดพุ่งกลับมากระแทกหน้าอย่างแรงเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังยืนอยู่ตรงไหนและกำลังทำอะไรอยู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ — จูบแรกยามสายัณห์