เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

“ว่าไง...” คิรากรกรอกเสียงลงไป แต่ประโยคถัดมาจากปลายสายกลับทำให้แผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มแข็งทื่อไปในทันที... เสียงรายงานจากสายสืบคนสนิทดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูด้วยน้ำเสียงร้อนรนเจือความหวาดหวั่น *“นายใหญ่ครับ... ทางหน่วยข่าวกรองที่เราส่งประกบคนของตระกูลศัตรูรายงานเข้ามาแล้วครับ ข้อมูลการเคลื่อนไหวทั้งหมดที่พยายามจะดิสเครดิตคุณรินรดาเมื่อสัปดาห์ก่อน... ไม่ได้มาจากฝั่งนั้นครับ แต่มีคำสั่งตรงมาจากผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทของเธอเอง เป็นคนในที่จ้างมืออาชีพมาปล่อยข่าวเพื่อเขี่ยเธอพ้นเก้าอี้ซีอีโอ... และตอนนี้ เป้าหมายกำลังจะแถลงข่าวใส่ร้ายเธอในอีกสองชั่วโมงข้างหน้าครับ!”* ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ขึ้นวับในความมืด คิรากรลดโทรศัพท์ลงช้าๆ พลางหันกลับไปมองร่างบางของรินรดาร่างเพชรที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์ขนาดใหญ่ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายเปลือยเปล่าของเธอเอาไว้ ร่องรอยกอดจูบและรอยสเน่หาจากบทรักอันดุเดือดเมื่อหลายชั่วโมงก่อนยังคงปรากฏเด่นชัดบนผิวเนื้อเนียนละเอียด ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของหญิงสาวบ่งบอกว่าเธอกำลังหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย ผู้หญิงที่หยิ่งยโส เยือกเย็น และมีอีโก้สูงส่งจนน่าหมั่นไส้คนนั้น แท้จริงแล้วกำลังถูกหักหลังอย่างเลือดเย็นจากคนใกล้ตัวโดยที่เธอไม่เคยระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาในอกหนา จากความตั้งใจเดิมที่จะใช้เธอเป็นหมากในเกมแก้แค้นเพื่อทวงคืนทุกอย่าง กลับกลายเป็นความรู้สึกคุกรุ่นและเดือดดาลขึ้นมาแทนที่... *กล้าดียังไง... กล้าดียังไงถึงมารังแกเหยื่อในอาณาเขตที่เขาหมายตาเอาไว้คนเดียว!* รินรดาขยับตัวเล็กน้อยเปลือกตาบางปรือขึ้นช้าๆ ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นนักเจรจาผู้ระแวดระวังภัย เธอกวาดสายตาคมปลาบไปยังรอบห้องนอนโทนสีเทาดำที่ไร้แสงไฟ มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกใส และภาพของมาเฟียหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ เปลือยเปล่าท่อนบนอวดมัดกล้ามเนื้อทรงพลังและรอยสักสยบมารที่พาดผ่านแผ่นหลังกว้าง ภาพนั้นดึงดูดสายตาเธออย่างประหลาดจนหัวใจกระตุกวูบ “คุณมองอะไร” น้ำเสียงแหบพร่าจากการผ่านศึกรักมาอย่างยาวนานเอ่ยถามขึ้นอย่างระแวดระวัง พร้อมกับที่เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายแน่นขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ คิรากรหันกลับมา รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้เยาะเย้ยผู้คนปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่แววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความขบขัน “ตื่นไวดีนี่ นึกว่าจะนอนข้ามวันเสียอีก... คนสวย” รินรดากัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ เธอเกลียดสรรพนามที่เขาใช้เรียกเธอ เกลียดสายตาคุกคามที่ราวกับจะกลืนกินเธอลดลงไปถึงกระดูก และเกลียดร่างกายตัวเองที่ดันทรยศด้วยการจำสัมผัสร้อนผ่าวของเขาได้ทุกตารางนิ้ว “เลิกทำตัวรุ่มร่ามแล้วส่งเสื้อผ้าฉันมา ฉันมีธุระต้องรีบกลับไปเคลียร์งานที่บริษัท” “บริษัทที่คุณรักงั้นเหรอ” คิรากรก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้เตียงนอน ราวกับเสือร้ายที่กำลังคุมเชิงเหยื่อตัวน้อย ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนฟูกนุ่มจนรินรดาต้องถอยร่นกายหนีอัตโนมัติ ทว่าวงแขนแกร่งกลับไวกว่า คว้าข้อมือเรียวบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย “ปล่อยนะ! คิรากร คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องฉันแบบนี้!” เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตฉายแววโกรธเกรี้ยวแต่กลับสั่นไหวระริกเมื่อแผงอกเปลือยเปล่าของเขาแนบชิดลงมาจนรับรู้ถึงไอความร้อนระอุ “ไม่มีสิทธิ์?” คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอยังคงปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นตัวได้เสมอ “ร่างกายคุณ รอยช้ำบนตัวคุณ หรือแม้แต่ลมหายใจของคุณตอนนี้... เป็นของผมทั้งหมด รินรดา จำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณไว้ซะ” “คนทุรชน! คนป่าเถื่อน!” เธอพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายที่แนบชิดกันยิ่งเสียดสีจนเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเปราะบางภายในจิตใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากซีอีโอสาวผู้เยือกเย็นเริ่มสั่นคลอน เมื่อความจริงข้อหนึ่งตอกย้ำว่า ในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด คนที่ยืนอยู่เคียงข้างและรับรู้ความลับทุกอย่าง กลับไม่ใช่พรรคพวกของเธอเอง... แต่เป็นศัตรูคู่อาฆาตคนนี้ “ถ้าผมเป็นคนป่าเถื่อน คนที่กำลังจะแทงข้างหลังคุณในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า คงเป็นพวกสัตว์นรกเดรัจฉานสินะ” คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมของเขาหยุดการเคลื่อนไหวของรินรดาลงในทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ “คุณหมายความว่ายังไง” คิรากรไม่ตอบคำถามทันที นิ้วมือหนาเกลี่ยไล้เส้นผมที่ปรกใบหน้าสวยออกให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันคู่นั้นอย่างสิ้นเชิง “บอร์ดบริหารคนสนิทของคุณ... คนที่ไว้ใจนักหนา กำลังจะเปิดโต๊ะแถลงข่าวโยนความผิดเรื่องทุจริตทั้งหมดให้คุณรับคนเดียว เพื่อเขี่ยคุณพ้นเก้าอี้ และฮุบหุ้นก้อนโตของคุณไป” หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ข้อมูล ข่าวสาร และหลักฐานที่เธอสะสมมาตลอดสัปดาห์ผุดขึ้นมาในหัว ภาพรอยยิ้มจอมปลอมของผู้ชายคนนั้น... คนที่เธอเพิ่งเซ็นอนุมัติงบประมาณโครงการใหญ่ให้เมื่อวาน “ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้” เสียงของเธอกระท่อนกระแท่น ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา น้ำใสๆเอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาอย่างไม่ยอมแพ้ แต่เธอกลั้นมันไว้สุดชีวิต “อยากรู้ว่าจริงไหมล่ะ” คิรากรกระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจมนตร์สะกดทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “ลุกขึ้นแต่งตัว... แล้วผมจะพาไปดูด้วยตาตัวเองว่า หมาตัวไหนมันกล้ามาแว้งกัดผู้หญิงของคิรากร” เขายอมปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ รินรดานิ่งงัดความแข็งกระด้างทั้งหมดกลับคืนมา แม้เนื้อตัวจะยังระบมและหัวใจจะสั่นไหวด้วยความแค้นที่ถูกหักหลัง แต่แววตาคู่สวยกลับเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวแห่งการแก้แค้นที่น่ากลัวไม่แพ้กัน เธอมองหน้ามาเฟียหนุ่มนิ่งนาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย2ยหยันและไว้ตัว “ฉันไปแน่... แต่ไม่ใช่เพราะคุณสั่ง แต่เพราะฉันจะไปตบหน้าพวกมันด้วยมือของฉันเอง” คิรากรหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ รอยยิ้มของเขาไม่ใช่รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมเหมือนเคย หากแต่แฝงไปด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาด ความไว้ใจที่ไม่เคยมีให้ใคร เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อยท่ามกลางกองเพลิงแห่งความแค้นที่กำลังลุกโชน ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวลงจากเตียงเพื่อหยิบเสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงของคิรากรก็แผดเสียงดังขึ้นอีกครั้งอย่างทำลายบรรยากาศ คิรากรขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากรอกเสียงห้วน “ว่าไง!” เสียงปลายสายหอบสะท้านและตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิมดังลั่นจนรินรดายังได้ยิน “นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! เป้าหมาย... เป้าหมายไม่ได้กำลังจะไปแถลงข่าวที่บริษัท แต่ตอนนี้... มันกำลังยืนถือปืนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ของคุณ พร้อมกับมือปืนรับจ้างอีกสิบกว่าคนแล้วครับ!” คิรากรนิ่งอึ้ง ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันรุนแรงทันทีที่ได้ยินประโยคถัดมา รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าเขา ร่างกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อรู้ว่าศัตรูไม่ได้เป็นแค่คนทรยศในบริษัท... แต่มันคือนักฆ่าที่พร้อมจะปิดฉากชีวิตพวกเขาในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ