ชื่อเชฟคืออะไรนะ?

"บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้มาเพื่อกินอาหารเด็กเล่นแบบนี้!" เสียงตบโต๊ะเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงของอินฟลูเอนเซอร์สาวชื่อดัง ฟ้าใสกำลังกอดอกจ้องมองจานพาสต้าทรัฟเฟิลสีครีมข้นคลั่กตรงหน้าด้วยสายตาพิฆาต ราวกับว่าเส้นคาเปลินี่ในจานได้ไปทำความผิดมหันต์หลวงมาสามชาติสามภพ เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งขาตั้ง เตรียมจะไลฟ์สดสับแหลกให้ร้าน 'Dolce Vita' ของเชฟสาวจอมกวนพังไม่เป็นท่าในฐานะ 'ยัยนักشิมจอมโหด' ผู้ไม่เคยไว้หน้าใคร รินรดาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เชฟสาวในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์ด้วยฝีเท้าเงียบกริบราวกับแมวป่า เธอวางแก้วน้ำอัดลมผสมไซรัปกุหลาบกลิ่นหอมฟุ้งลงข้างจานพาสต้าโดยไม่พูดพامทำเพลง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความหมั่นไส้ได้ดีเยี่ยมถูกยกขึ้นช้าๆ "ถ้าทานแล้วยังปากเก่งได้ขนาดนี้ แสดงว่าฝีมือฉันยังพัฒนาให้เธอหุบปากไม่ได้สินะคะ คุณนักชิมคนสวย" รินรดาโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของคนที่กำลังฮึดฮัด จนเส้นผมสีเข้มของเธอเฉียดโดนแก้มเนียนของฟ้าใส "นี่! เชฟริน! อย่ามาใกล้ฉันนะ!" ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอรีบดันไหล่ของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นสะอาดตาและกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ที่ติดตัวเชฟสาวคนนี้ตลอดเวลา มันทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโมโหเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะไปอย่างกะทันหันจนน่าหงุดหงิด กลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทที่นั่งแอบมองอยู่โต๊ะมุมร้านต่างพากันส่งเสียงเชียร์เบาๆ พร้อมทำมือเป็นรูปหัวใจส่งสัญญาณกามเทพขัดตาทัพ แต่ทั้งรินรดาและฟ้าใสต่างแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น "ชิมดูก่อนสิคะ ถ้าไม่อร่อยจริง อย่างที่เธอกล่าวหา คืนนี้ฉันยอมปิดร้านให้เธอสับแหลกฟรีๆ สามชั่วโมงเต็มเลยค่ะ" รินรดายื่นส้อมเงินด้ามยาวให้ด้วยท่าทางกวนประสาท "แต่ถ้ามันอร่อยจนเธอวางไม่ลง... คืนนี้เธอต้องอยู่ช่วยฉันล้างจานในครัวนะตกลงไหมคะ?" ฟ้าใสกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาเรียวคมที่พราวระยับด้วยความท้าทาย เธอเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ที่สุด... รอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะหลงเข้ามาในถ้ำเสือ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของนักรีวิวอาหารมือหนึ่ง ฟ้าใสไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด! เธอตักเส้นพาสต้าเข้าปากคำโต เคี้ยวอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางจับผิด แต่ทว่า... ทันทีที่รสชาติความนุ่มละมุนของครีมทรัฟเฟิลผสานเข้ากับความกรุบกรอบของเห็ดป่าชั้นดีและความเผ็ดร้อนปลายลิ้นเล็กน้อย แผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ร่างบางถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ รสชาตินี้มัน... บ้าจริง ทำไมมันถึงอร่อยจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาวะเนี่ย! รินรดายืนกอดอกมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มรู้ทัน เธอเห็นดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความจำยอม "วะ... ว่าไงคะ? จะยอมล้างจานแต่โดยดี หรือจะแก้ตัวยังไงดีล่ะคุณนักชิม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่ ฟ้าใสหน้าแดงก่ำด้วยความเขินผสมความโกรธตัวเอง เธอคว้ากระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปากแรงๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ควกระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจแล้วโยกตัวเดินหนีออกไปจากร้านทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพยศที่น่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน เชฟสาวก้มลงเก็บจานบนโต๊ะเพื่อจะนำไปล้าง แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับใบเสร็จรับเงินสีขาวที่ถูกทิ้งไว้ บนนั้นไม่มีรอยขีดเขียนรีวิวแย่ๆ อย่างที่เธอคาดคิด กลับมีตัวเลขสิบหลักเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับลายมือหวัดๆ แต่สวยงามเขียนกำกับไว้สั้นๆ ว่า... *(ถ้าอยากให้รีวิวดีกว่านี้ โทรมานะคะ - ฟ้าใส)* รินรดานิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะระบายเต็มใบหน้าสวย เธอจ้องมองตัวเลขบนกระดาษใบนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวแปลกๆ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อบันทึกเบอร์โทรศัพท์นั้น เสียงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนาก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏข้อความจากบัญชีนิรนามที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับรูปภาพถ่ายในมุมมืดของหน้าร้าน 'Dolce Vita' ในยามวิกาล และข้อความสั้นๆ ที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวรินรดาลดฮวบลงทันที: *[ระวังตัวไว้ให้ดี เชฟคนสวย... อาหารมื้อสุดท้ายของเธอกำลังจะเสิร์ฟแล้ว]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ