สายตาที่เปลี่ยนไป

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกเลื่อนข้ามโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับ ดังบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันราวกับเสียงกรีดของคมมีด "ผมคิดว่าเงื่อนไขในสัญญาข้อที่เจ็ด... ทางบริษัทของคุณกรณ์น่าจะทบทวนใหม่อีกสักรอบนะครับ มันดูจะไม่ยุติธรรมกับฝั่งผู้ถือหุ้นรายย่อยของทางเราสักเท่าไหร่" น้ำเสียงของพิมราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้ซึ่งอารมณ์เจือปน ราวกับเธอกำลังพูดคุยถึงดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การเจรจาธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้านบาทกับอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน นัยน์ตาสีนิลภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นเรียบหรูทอดมองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นคง โดยไม่ยอมเหลือบแลชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม้แต่น้อย กรณ์กลืนก้อนความขื่นขมลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจของเขาสั่นสะท้าน มือหนาที่วางอยู่บนตักยังคงชาหนึบจากความจริงอันน่าตกตะลึงที่เพิ่งได้รับรู้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เอกสารผลตรวจ DNA แผ่นนั้นยังคงนอนนิ่งอยู่ในแฟ้มลับของรวินท์ ทนายความหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ถัดไปไม่ไกล สายตาของรวินท์ที่มองมายังเขามีทั้งความสมเพชและความเย้ยหยันระคนกัน เด็กชายตัวน้อยคนนั้น... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง ภาพรอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะของลูกชายที่เขาเพิ่งพบเจอในห้องรับรองแขกวีไอพีเมื่อครู่ ยังคงวนเวียนกรีดแทะหัวใจของกรณ์ราวกับถูกไฟแผดเผา เขากลายเป็นพ่อที่โง่เง่าที่สุด เป็นสามีที่เลวทรามที่สุด และเป็นผู้ชายที่ปล่อยให้เพชรแท้หลุดมือไปเพียงเพราะความมืดบอดของตนเอง "พิม... เรื่องสัญญา เอาไว้คุยกันทีหลังได้ไหมครับ" กรณ์เปล่งเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำ เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้สุดกำลัง "ผม... ผมแค่อยากคุยเรื่องของเรา เรื่องลูก..." พิมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและไร้ความหมายสิ้นเชิง "คุณกรณ์ครับ กรุณาแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานด้วยครับ" พิมเอ่ยแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว "ในเวลานี้ ผมไม่ใช่ภรรยาเก่าที่คุณจะมาเรียกร้องความเห็นใจ และเด็กคนนั้น... ก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตารางงานของบริษัทเราทั้งสิ้น" ถ้อยคำนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน มันเชือดเฉือนหัวใจของคนที่กำลังพยายามไถ่บาปจนแทบไม่เหลือชิ้นดี กรณ์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรอันหนาวเหน็บ ไร้ซึ่งแรงพยุง ไร้ซึ่งหนทางกลับตัว "พิมรู้ใช่ไหมครับ... ว่าพิมกำลังลงโทษผมหนักเกินไป" กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอนอย่างที่ใครหน้าไหนก็ไม่เคยได้เห็นจากซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ "ผมสำนึกผิดแล้ว ทุกสิ่งที่ผมทำลงไปในอดีต ผมพร้อมจะชดใช้... ขอโอกาสให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ดูแลพวกคุณสองคนอีกครั้งเถอะนะครับ" รวินท์ที่นั่งฟังเงียบๆ มานาน ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เจือแววเย้ยหยัน "คุณกรณ์ครับ การชดใช้ที่ดีที่สุดในทางกฎหมายและสามัญสำนึก คือการไม่เข้าไปรบกวนชีวิตที่สงบสุขของพวกเขาอีกครับ เอกสารสิทธิ์ทุกอย่างชัดเจน และคุณพิมเองก็แสดงเจตนาอย่างชัดเจนแล้วว่า ไม่มีความจำเป็นต้องรื้อฟื้นอดีตขึ้นมาอีก" พิมปรายตามองอดีตสามีแวบหนึ่ง แววตาของเธอว่างเปล่าราวกับมองผ่านอากาศธาตุ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทเข้ารูปให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบปากกา Montblanc วางลงบนโต๊ะ "สัญญาฉบับนี้ ถ้าทางบริษัทของคุณกรณ์ไม่พร้อมจะเซ็นตามเงื่อนไขที่เราเสนอ เราคงต้องยุติการร่วมทุนเพียงเท่านี้ครับ เชิญตามสบายนะครับ ผมมีธุระต้องไปจัดการต่อ" พูดจบ พิมก็หันหลังให้ทันทีโดยไม่รอคำตอบใดๆ เธอเดินก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุม V.I.P. ไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้อดีตสามีทรุดตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง กรณ์หลับตาลง หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินลงมาเงียบๆ บนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยับย่นแห่งความเหนื่อยล้า เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้นที่พิมเคยได้รับในอดีต กำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาในรูปแบบที่เจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้เอง ทว่า ในขณะที่กรณ์กำลังจมอยู่กับความมืดมนอนธการของความเสียใจ เสียงเคาะประตูก็เบาหวิวดังขึ้น ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมเด็กของลูกชายตัวน้อยก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแป้นแล้นในมือถือลูกโป่งสีฟ้า "คุณปะป๊าฮะ... หม่าม้าให้มาตามฮะ บอกว่าถ้าประชุมเสร็จแล้ว ให้รีบไปกินไอติมด้วยกัน... ปะป๊าจะไปกับผมไหมฮะ?" กรณ์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจที่แหลกสลายราวกับถูกเติมเต็มด้วยประกายไฟแห่งความหวังอันริบหรี่ หรือนี่คือโอกาสสุดท้ายที่สวรรค์เมตตาประทานให้เขา... หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่จะขยี้เขาให้แหลกคามือยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "บันทึกคนจร" เสมอมานะครับ