มื้อค่ำแห่งการเจรจา

เสียงของมีดเงินที่กระทบลงบนจานพอร์ซเลนราคาแพงดังกังวานขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นอยู่ที่ลำคอ พิมพ์พรรณนั่งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารยาวในร้านอาหารหรูที่เงียบเชียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง เธอไม่ได้มองหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม้แต่นิดเดียว สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น กรณ์ยังคงนั่งนิ่ง แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความทะนงตนในฐานะซีอีโอผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่น บัดนี้มันกลับหม่นแสงลงราวกับคนหลงทางในพายุหิมะ เขามองดูอดีตภรรยาที่ดูแตกต่างไปจากหญิงสาวผู้ยอมก้มหัวให้เขาในอดีตอย่างสิ้นเชิง พิมพ์พรรณในวันนี้เปรียบดั่งเศษกระจกที่คมกริบ พร้อมจะบาดลึกทุกสิ่งที่เข้ามาสัมผัส “คุณคงทราบวัตถุประสงค์ของการนัดหมายครั้งนี้แล้วนะครับ กรณ์” พิมพ์พรรณเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอย่างประหลาด เธอวางส้อมลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลจากกระเป๋าถือใบหรูขึ้นมาวางบนโต๊ะ กรณ์จ้องมองซองเอกสารนั้นราวกับมันคือระเบิดเวลา “ผมไม่ได้มาเพื่อเซ็นเอกสารพวกนี้ พิม... ผมมาเพื่อขอโอกาส” พิมพ์พรรณเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แต่มันไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่เย็นเยียบของเธอ “โอกาสเป็นของสำหรับคนที่มีความทรงจำดีๆ ต่อกัน แต่น่าเสียดายครับ สำหรับเราสองคน... มันจบลงตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจเหยียบย่ำความศรัทธาของฉันลงบนพื้นดินแล้ว” “ผมยอมรับผิดทุกอย่าง” กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “ผมเสียใจ... ผมไม่เคยรู้วิธีการรักใครจนกระทั่งวันที่ผมไม่มีคุณอยู่เคียงข้างอีกต่อไป” “คำว่าเสียใจของคนเรามีราคาไม่เท่ากันครับ” พิมพ์พรรณตอบกลับทันควัน สายตาคมกริบของเธอปะทะกับสายตาของเขา “แต่สำหรับผมและข้อเสนอในซองนี้ มันเป็นทางออกเดียวที่จะทำให้คุณยังคงหลงเหลือชื่อเสียงหน้าตาในวงสังคมได้บ้าง ถ้าคุณเลือกที่จะเซ็นมันเสียตอนนี้ การฟ้องร้องเรื่องการฉ้อโกงในบริษัทและการเปิดเผยพฤติกรรมส่วนตัวของคุณต่อหน้าสาธารณะจะยุติลงทันที” กรณ์ชะงักไป คำพูดของเธอไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือคำสั่งที่ไร้ทางสู้ เขารู้ดีว่าหากพิมพ์พรรณเดินหน้าต่อ รวินท์ ทนายความมือฉกาจที่ยืนอยู่เบื้องหลังเธอ จะทำลายชีวิตของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี “พิม... คุณใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ” “ฉันแค่เรียนรู้ที่จะเอาคืนสิ่งที่ฉันควรจะได้รับคืนมาตั้งนานแล้ว” พิมพ์พรรณหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบเบาๆ ท่าทางของเธอสง่างามและไร้ความปรานีอย่างน่ากลัว “อย่าให้ความโหยหาในอดีตมาบดบังความจริงตรงหน้าเลยครับกรณ์ ในเมื่อคุณเคยเป็นคนกำหนดเกมนี้เอง ก็น่าจะรู้นะครับว่าเมื่อเกมเปลี่ยนฝั่ง คนที่เคยชนะอย่างคุณ จะต้องรู้สึกอย่างไรกับการเป็นฝ่ายรอความเมตตา” ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ กรณ์มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่ไร้ความรู้สึกของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นตัวเองเป็นเพียงเศษซากปรักหักพังที่เธอสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของเธอเอง “ถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?” กรณ์เค้นเสียงถาม พิมพ์พรรณวางแก้วไวน์ลงเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนหน้าจอ แล้ววางหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หันไปทางกรณ์ มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่แสดงถึงหลักฐานการโยกย้ายทรัพย์สินที่เขาพยายามปกปิดเป็นความลับสูงสุดมาโดยตลอด “ถ้ารวินท์ได้รับสัญญาณจากฉันในอีกสิบนาทีนี้ ชีวิตของคุณที่พยายามรักษาไว้ จะพังพินาศในเช้าวันพรุ่งนี้ครับ” กรณ์หน้าถอดสี มือที่วางบนโต๊ะสั่นระริก เขามองดูหญิงสาวที่เคยอ่อนโยนและยอมโอนอ่อนตามใจเขามาตลอดหลายปี บัดนี้เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่เกิดจากความแค้นที่เขาเป็นคนเพาะบ่มขึ้นมาเองกับมือ ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะเอื้อมมือไปคว้าปากกาที่วางอยู่ข้างซองเอกสาร สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกด้านหลังของพิมพ์พรรณ เด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อกั๊กสีน้ำเงินดูคุ้นตาอย่างประหลาดกำลังวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงในโซนเด็กของร้านอาหาร เด็กคนนั้นมีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มที่เหมือนกับเขา... เหมือนกับภาพถ่ายสมัยเด็กของเขาในอัลบั้มเก่าที่แม่เคยเก็บไว้ไม่มีผิดเพี้ยน กรณ์ชะงักค้าง มือที่กำลังจะหยิบปากกาสั่นแรงกว่าเดิม หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเด็กน้อยคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างสดใส พิมพ์พรรณสังเกตเห็นอาการที่เปลี่ยนไปของอดีตสามี เธอค่อยๆ หันหลังกลับไปมองตามสายตาของเขา ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ใบหน้าของกรณ์ด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก เธอหยิบซองเอกสารนั้นกลับมาถือไว้แน่นในมือ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนถึงกระดูก “ดูเหมือนมื้อค่ำของเราจะจบลงไวกว่าที่คิดนะครับกรณ์... หรือว่าคุณเห็นอะไรที่น่าสนใจกว่าข้อเสนอของฉัน?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งความเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ