เหยื่อรายที่สาม

“วางมีดลงเสีย รินทร์... สั่นขนาดนั้น เธอไม่ได้กำลังจะผ่าพิสูจน์ แต่มันกำลังจะกลายเป็นพิธีกรรม” เสียงของศตวรรษดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องใต้ดินของอาคารเก่าแก่ใจกลางย่านธุรกิจ กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ปะทะเข้ากับกลิ่นกำยานที่รินทร์จุดทิ้งไว้เพื่อสะกดรอยอาคม บนเตียงเหล็กเย็นเฉียบ ร่างของเหยื่อรายที่สามนอนแน่นิ่ง ไม่ใช่ด้วยคมมีดธรรมดา หากแต่เป็นรอยจารึกอักขระสีชาดที่ลากยาวจากโคนลิ้นไปถึงกระดูกสันหลัง รินทร์ชะงัก มือที่ถือมีดผ่าตัดของเธอยังคงสั่นระริก เธอค่อยๆ หันกลับมามองศตวรรษ ดวงตาคู่สวยที่มักจะซ่อนความเย้ายวนไว้อย่างมิดชิด บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายและสับสน “ถ้าฉันไม่ทำ... สิ่งที่มันทิ้งไว้ในร่างกายเขาจะเน่าเปื่อยไปพร้อมกับความลับของตระกูลฉัน” รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอขยับกายเข้ามาใกล้ศตวรรษ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสานกับกลิ่นอายความตายที่เกาะติดตัวเธอช่างเป็นส่วนผสมที่อันตราย “คุณไม่เข้าใจหรอกศตวรรษ การเมืองของพวกเราไม่ใช่การจับมือบนโต๊ะอาหาร แต่มันคือการแลกด้วยเลือดและวิญญาณ... และรายนี้ เขาไม่ใช่คนอื่น เขาเป็นคนของตระกูลฉัน” ศตวรรษก้าวเข้ามาประชิด เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะดึงสติให้เธอกลับมาเผชิญหน้ากับความจริง “คนของตระกูลคุณ หรือ ‘หมาก’ ที่เขาส่งมาเพื่อล่อให้คุณหลงกลกันแน่?” เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูเธอ ความใกล้ชิดที่แฝงไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาทำให้อากาศรอบตัวดูเบาบางลง “ดูนี่สิ รอยกรีดที่ใต้คาง... มันไม่ได้เลียนแบบลายแทงอาคมโบราณของคุณ แต่มันคือสัญลักษณ์ประจำตระกูลของ ‘คนสั่งการ’ ที่คุณเกลียดที่สุด” รินทร์ก้มลงมองซากศพอีกครั้ง ก่อนจะเบิกตากว้าง อักขระสีชาดที่ดูเหมือนการสุ่มกรีด บัดนี้เมื่อมองจากมุมองศาที่แสงไฟส่องกระทบ มันกลับเรียงตัวเป็นตราสัญลักษณ์ ‘นกเงือกกางปีก’ ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของสำนักไสยเวทสายมืดที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อยี่สิบปีก่อน—ตระกูลเดียวกับที่เคยสังหารพ่อแม่ของศตวรรษ “พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการเล่นเกม” ศตวรรษผละออก พลางจัดสูทของตนให้เข้าที่ เขาสแกนทุกมุมของห้องอย่างละเอียด “พวกเขาต้องการประกาศสงครามโดยใช้ร่างกายของคนในตระกูลคุณเป็นจดหมายเชิญ” “ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ไม่มีทางเลือก” รินทร์ทิ้งมีดลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังเคร้ง ก่อนจะขยับเข้าหาศตวรรษด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อของเขาอย่างอ้อยอิ่ง “ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกม เราก็ต้องส่ง ‘ผู้เล่น’ ที่คาดไม่ถึงลงสนาม คุณว่าไหมคุณนักมานุษยวิทยา... การสืบสวนด้วยตรรกะมันคงไม่พอ ถ้าเราจะรอดไปได้ เราต้องยอมลงไปแปดเปื้อนในความมืดนั้น” ศตวรรษจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความกระหายที่จะเอาคืนซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวลนั้น มันเป็นแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว และเขาก็รู้ดีว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่สีเทาที่ยากจะถอนตัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอกห้อง ไม่ใช่เสียงจังหวะของคนเฝ้ายาม แต่เป็นเสียงลากขาของบางสิ่งที่หนักอึ้งและเชื่องช้า รินทร์ชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าเธอ “พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด” เธอกระซิบ “ศตวรรษ... ในกระเป๋าเสื้อโค้ทศพที่สามนั่น มีกุญแจดอกหนึ่งอยู่” ศตวรรษรีบถลาไปที่ร่างของเหยื่อ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเปื้อนเลือดและพบกุญแจสีทองโบราณที่สลักชื่อ ‘สถานกักกันเวทลืมเลือน’ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาเคยเชื่อว่าเป็นเพียงตำนานที่ใช้ขู่เด็กในตระกูลหมอผีเท่านั้น เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นจากศพ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าประตูห้องใต้ดินไม่ได้มีเพียงแค่ความว่างเปล่า ทว่าที่พื้นดินหน้าประตูนั้น กลับมีรอยเท้าเปียกชื้นที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น... มันไม่ใช่รอยเท้ามนุษย์ แต่เป็นรอยเท้าของ ‘บางอย่าง’ ที่คุ้นเคยเกินไปสำหรับศตวรรษ เสียงกระซิบที่คุ้นหูจากอดีตดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเขา เป็นเสียงของพ่อที่ควรจะตายไปนานแล้ว... และก่อนที่ศตวรรษจะได้ทันทำอะไร กุญแจในมือเขาก็เริ่มร้อนผ่าวจนกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับร่างของเหยื่อที่สามบนเตียงผ่าตัดที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สายตาที่จ้องมองมานั้นไม่ใช่สายตาของคนตาย แต่มันคือดวงตาของคนที่เฝ้ารอคอยให้ศตวรรษและรินทร์ก้าวเข้ามาติดกับดักนี้... ในวินาทีที่ศตวรรษหันไปหาสหายร่วมชะตากรรม รินทร์กลับไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงล็อกประตูจากด้านนอก หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการแกะรอยความจริงในความมืดมิดนี้ร่วมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว