กฎเหล็กของเจ้าของบ้าน

เสียงลั่นไกของกระสุนปืนเก็บเสียงดัง *'คลิก'* แผ่วเบาเสียจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ แต่สำหรับรินทร์แล้ว มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องในความมืด ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปดีดตัวแนบชิดไปกับกรอบประตูห้องโถงของเซฟเฮาส์ทันที สัญชาตญาณของสายลับมืออาชีพกรีดร้องเตือนภัย ขณะที่นัยน์ตาคมกริบกวาดตามองผ่านความสลัวเพื่อประเมินสถานการณ์ แขกไม่ได้รับเชิญที่คินพูดถึงเมื่อครู่ไม่ได้มาแค่คนเดียว และพวกมันไม่ได้มาเพื่อทักทายอย่างแน่นอน ทว่า เจ้าของบ้านตัวจริงกลับยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างไร้ความกังวล นิ้วเรียวยาวกำลังคีบก้อนน้ำแข็งหย่อนลงในแก้ววิสกี้ราวกับโลกใบนี้ไม่ได้กำลังจะล่มสลาย เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วใสดัง *'กริ๊ง'* ชวนหงุดหงิดในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ "ยืนแข็งทื่อเป็นเสาหินแบบนั้น เดี๋ยวก็โดนลูกหลงเข้าให้หรอกครับ คนสวย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระรื่นหู รินทร์ปรายตามองคินด้วยแววตาเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งคนพูดได้ทั้งร่าง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่ามกลางดงกระสุนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ผู้ชายคนนี้ยังจะมีอารมณ์มานั่งจิบเครื่องดื่มราคาแพงแถมยังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้อีก "ถ้าไม่อยากตายคาห้องรับแขกหรูๆ ของนาย ช่วยหุบปากแล้วหยิบปืนขึ้นมาสะสบสิทธิ์ป้องกันตัวซะ คิน" รินทร์กระซิบลอดไรฟัน เสียงต่ำลอดผ่านลำคอด้วยความฉุนเฉียว มือเรียวขยับปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกใน "โอ๊ะ ใจเย็นสิครับ ผมไม่ได้บอกเหรอว่าเซฟเฮาส์หลังนี้... มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยมชนิดที่แมลงสักตัวก็บินเข้ามาไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต" คินยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่รินทร์เห็นแล้วอยากจะซัดสักหมัดให้หายหมั่นไส้ ทันทีที่สิ้นคำพูดของคิน เสียงสัญญาณเตือนภัยทุ้มต่ำก็ดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งชั้น แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบสลับกับความมืด ก่อนที่เสียงร้องโหยหวนและเสียงร่างหนักๆ ล้มกระแทกพื้นจะดังมาจากโถงทางเดินด้านนอก รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ระบบป้องกันอัตโนมัติ... หรือพูดง่ายๆ ว่า คินรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกมันจะมา "นายรู้?" รินทร์หันขวับมาคาดคั้น ร่างเพรียวสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวคมกระสุน ปลายกระบอกปืนในมือถูกยกขึ้นจ่อเข้าที่อกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ "นายจงใจล่อพวกมันมาที่นี่ และนายก็รู้ตั้งแต่แรกว่าฉันเป็นใคร ตั้งแต่ก้าวแรกที่ฉันเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้ ใช่ไหม?" คินไม่1สدดตื่นตกใจเลยสักนิด เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาส่อประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิดยามที่มองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยโทสะ ร่างสูงขยับตัวเข้าหาปลายกระบอกปืนอย่างไม่เกรงกลัว จนผิวเนื้อแทบจะแนบชิดกับโลหะเย็นเฉียบ "เก่งสมกับที่เป็นสายลับมือหนึ่งจากหน่วยพิเศษจริงๆ ครับ... ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็จับไต๋ผมได้ซะแล้ว" คินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม รินทร์กลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวอีกฝ่ายทำให้สมาธิที่เคยนิ่งสงบเริ่มสั่นคลอน "แต่ถ้าจะให้พูดให้ถูก... ผมรู้ประวัติของคุณตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเท้าเข้ามารับงานนี้เสียอีก รินทร์" รินทร์กัดฟันกรอด หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมโดยสัตว์ป่าเจ้าเล่ห์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่ออย่างใจเย็น "ไอ้คนเจ้าเล่ห์..." รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน "นายเล่นเกมบ้าอะไรอยู่ห้ะ? ชีวิตคนไม่ได้เอาไว้ใช้เล่นสนุกนะ" "ใครว่าผมเล่นสนุกกันล่ะครับ ผมจริงจังมากต่างหาก" คินเอื้อมมือหนาขึ้นมาจับข้อมือบางที่ถือปืนไว้ค่อยๆ กดลดต่ำลงอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายทำให้รินทร์สะท้านเฮือกแต่ไม่ยอมถอยหนี "และเพราะความจริงจังนั้นแหละ... ผมถึงต้องสร้าง 'กฎเหล็ก' ขึ้นมา เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง... และเพื่อความสงบสุขหัวใจของผมด้วย" "กฎเหล็กอะไรของนาย ไร้สาระ!" "ข้อแรก..." คินชูนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้าใบหน้าหวาน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายอยู่บนริมฝีปากหยัก "ห้ามหันปากกระบอกปืนใส่หน้าอกผมเด็ดขาด... เพราะถ้ามันลั่นขึ้นมาจริงๆ คนที่จะเสียใจที่สุดคือผม ที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ดูหน้าคนสวยต่อนานๆ" "นายมัน...!" รินทร์อยากจะทุบคนตรงหน้าให้แหลกคามือเสียจริง ปากหวานๆ แบบนี้มันน่าเอาปืนยัดใส่ปากนัก "ข้อสอง..." คินยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงระรื่นราวกับไม่ได้ยินเสียงคำรามในลำคอของคนตัวเล็ก "ห้ามออกคำสั่งกับผมในบ้านหลังนี้ เพราะเจ้าของบ้านตัวจริง... มีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวาววับขึ้นด้วยความท้าทาย "แล้วถ้าฉันไม่ทำตามล่ะ นายจะทำไม?" คินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง ร่างสูงก้าวประชิดตัวจนรินทร์ต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัวโดยอัตโนมัติ ล้อมกรอบกักขังร่างโปร่งเอาไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้าง จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน "ถ้าคุณไม่ทำตาม..." คินโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของรินทร์เพียงแค่ลมหายใจกั้น เสียงทุ้มต่ำกระซิบพร่าชวนสั่นสะท้าน "ผมคงต้องใช้ 'บทลงโทษ' แบบที่สายลับเก่งๆ อย่างคุณ... อาจจะไม่มีแรงลุกขึ้นมาเถียงผมไปตลอดทั้งคืนเลยก็ได้" ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาบนพวงแก้มเนียนอย่างห้ามไม่ได้ รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เคมีที่พุ่งชนกันอย่างไร้การประนีประนอมนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน แม้ภายนอกจะดูเหมือนเสือสองตัวที่กำลังแยกเขี้ยวใส่กัน แต่ลึกๆ แล้ว ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีเหลือนี้กำลังปลุกเร้าอารมณ์บางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนภายนอกเสียอีก เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดดังสนั่นพร้อมกับเงาร่างของใครบางคนพุ่งทะยานเข้ามาจากระเบียงด้านหลัง ความชุลมุนวุ่นวายกลับมาอีกครั้งในเสี้ยววินาที แต่ก่อนที่รินทร์จะได้ขยับตัวยกปืนขึ้นตั้งรับ มือหนาก็คว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะดังขึ้นชิดริมหู "อยู่ในอ้อมแขนผม... แล้วทำตามกฎซะ รินทร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินและความเร้าร้อนไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ!