แขกไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นไอน้ำมันเครื่องและกลิ่นอายของความอับชื้นจากห้องเก็บอุปกรณ์ทำสวน ไม่ได้ทำให้รินทร์รู้สึกระคายเคืองเท่ากับเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ประตูไม้เก่าๆ นี่คือเซฟเฮาส์มูลค่าหลายร้อยล้านบาทของ 'คิน' อนันต์ภาคภูมิ บุตรชายมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังตกเป็นเป้าหมายในการสืบสวนคลับลับระดับชาติ และในเวลานี้ รินทร์ในชุดเอี๊ยมยีนสีซีด สวมหมวกแก๊ปปีกกางอำพรางใบหน้า กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกระถางต้นไม้และกรรไกรตัดแต่งกิ่ง ในฐานะ 'คนสวนคนใหม่' ที่เพิ่งผ่านการสัมภาษณ์งานแบบงصๆ เมื่อสองชั่วโมงก่อน "นายแน่ใจนะว่าทำเป็นจริงๆ น่ะ นายดู... ผอมเกินกว่าจะมาแบกกระสอบปุ๋ยนะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นที่หน้าประตู รินทร์ชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบอุปกรณ์ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของบ้าน คินยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเนื้อดีขับเน้นสัดส่วนสมบูรณ์แบบ เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับเพิ่งตื่นนอน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ทั้งจับผิด เย้ยหยัน และ... มีประกายบางอย่างที่ทำให้รินทร์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ในอก "ถ้าผมตัดหญ้าไม่สวยเท่าสนามกอล์ฟ คุณก็แค่ไม่ต้องจ่ายเงินเดือนผมครับ... เอ๊ย หมายถึง ไม่ต้องจ่ายผมก็แค่นั้น" รินทร์เกือบหลุดปากใช้สรรพนามผิด รีบแก้ตัวเสียงแข็ง คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องแคบๆ ทีละน้อยจนระยะห่างระหว่างเขากับรินทร์ลดลงเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก รินทร์เผลอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางกระถาง "แทนที่จะสนใจเรื่องหญ้า... ฉันสนใจคนสวนมากกว่า" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงพร่า "ผิวขาวๆ มือเรียบเนียนไม่มีรอยด้านแบบนี้... นายบอกว่าเป็นเด็กต่างจังหวัดที่รับจ้างทำสวนทุกอย่างตั้งแต่เด็ก?" หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังมองทะลุทะลวงเข้ามาถึงรหัสลับขององค์กรสายลับใต้ดินที่เขาซ่อนไว้ ความกดดันพุ่งสูงจนน่าอึดอัด แต่ในฐานะสายลับมืออาชีพ รินทร์ไม่มีทางแสดงอาการพิรุธออกมาเด็ดขาด เขาเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ ใบหน้าหวานตึงขึ้นด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาปั้นหน้าเสแสร้ง "ถ้าคุณจ้างผมมาตรวจประวัติส่วนตัว งั้นผมคงต้องคิดค่าแรงเพิ่มในฐานะพรีเซ็นเตอร์ด้วยนะครับ คุณคิน" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันอย่างชัดเจน คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างชอบใจ ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจของคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย ไม่มีความเกรงใจหรือระแวดระวังใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าการมีแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาในเซฟเฮาส์ส่วนตัว เป็นเพียงเรื่องสนุกฆ่าเวลาของเขาเท่านั้น "ปากเก่งดีนี่... ฉันชอบ" คินยื่นมือออกไปราวกับจะแตะปลายคางของรินทร์ รินทร์เบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้ากรรไกรตัดแต่งกิ่งขึ้นมาถือป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ ปลายโลหะแหลมคมสะท้อนกับแสงไฟในห้อง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น รินทร์จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาดุดันและระแวดระวัง ขณะที่คินกลับไม่มีท่าทีสะท้านสะเทือนเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนมุมปากกลับยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "ระวังหน่อยสิ มือไม้ออกจะสวย เอาไว้ใช้ทำอย่างอื่นดีกว่าไหม... มาจับกรรไกรแบบนี้เดี๋ยวจะบาดมือเอา" คินพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ จงใจก้าวเข้าไปประชิดตัวมากขึ้นจนรินทร์แทบจะจมหายไปกับแผงอกของอีกฝ่าย รินทร์กัดฟันกรอด ความอดทนกำลังจะหมดลง เป้าหมายของเขาคือการหาทางเข้าห้องทำงานลับชั้นสองเพื่อดาวน์โหลดข้อมูล ไม่ใช่มาต่อปากต่อคำกับคุณชายเพลย์บอยโรคจิตคนนี้! "ถอยไปครับ ผมต้องไปทำงาน" รินทร์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักอกอีกฝ่ายออกแต่ทว่าแผงอกนั้นกลับแน่นราวกับกำแพงหิน ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยทุ้มต่ำก็ดังขึ้นก้องไปทั่วทั้งเซฟเฮาส์ แสงไฟสีแดงกะพริบวาบสลับกับความมืด คินชะงัก รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นชาดุจนักล่า รินทร์เบิกตากว้าง ระบบความปลอดภัยถูกกระตุ้น... มีคนอื่นเข้ามาในบ้านหลังนี้ นอกจากเขา! คินหันขวับกลับไปมองที่ประตูทางเข้า สีหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว ก่อนจะหันกลับมามองรินทร์ที่ยังคงถือGรรไกรค้างไว้ มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของรินทร์ ลากให้เดินตามออกไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "อยู่ใกล้ฉันไว้... แขกไม่ได้รับเชิญตัวจริงมาแล้วล่ะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งอันตรายและเร่าร้อนคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ