คุณหนูตกอับกับบอดี้การ์ดรับจ้าง

เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ราวกับเสียงดนตรีแห่งความฉาบฉวยที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ พราวพิชชาในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ขาวผ่องราวกระเบื้องเคลือบ กำลังยกยิ้มมุมปากให้กับความพยายามอันน่าสมเพชของธนภัทร นักธุรกิจรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาประชิดตัวด้วยท่าทางคุกคามเกินความจำเป็น "ดื่มให้อนาคตของเราหน่อยดีไหมครับน้องพราว... ยังไงเสีย หุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคุณก็กำลังจะตกมาอยู่ในมือพี่อยู่แล้ว" "ฝันกลางวันอยู่หรือคะคุณธนภัทร? หรือว่าสมองส่วนหน้าเริ่มเสื่อมตามอายุ ถึงได้กล้ามาเพ้อเจ้ออะไรแบบนี้ต่อหน้าทายาทหมื่นล้านอย่างฉัน" พราวพิชชาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมวาววับด้วยความหยิ่งผยอง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะรู้ดีว่าสถานการณ์บริษัทของครอบครัวกำลังสั่นคลอนจริงตามที่อีกฝ่ายขู่ แต่ศักดิ์ศรีของพราวพิชชาไม่มีวันยอมก้มหัวให้หมาป่าหิวโซตัวไหนเด็ดขาด ธนภัทรหน้าตึงขึ้นมาทันที รอยยิ้มจอมปลอมหายวับไปกับตา มือหนาที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกด้วยความโกรธ "ปากดีให้มันตลอดเถอะ ยัยคุณหนูตกอับ! อีกไม่นานเธอจะได้รู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง!" สิ้นคำขู่ แสงไฟระยิบระยับทั่วห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของบรรดาแขกเหรื่อไฮโซที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน พราวพิชชาไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ เมื่อเงาร่างมหึมาของชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาจากมุมมืด พร้อมกับประกายเย็นเยียบของมีดสั้นที่สะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉิน พราวพิชชาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ส้นสูงสั่นสะท้านจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัว สมองขาวโพลนไปหมด เธอหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง— *เพล้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังขึ้นข้างๆ หู พราวพิชชารีบกลอกตาตื่นขึ้นมามองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด กำลังบิดข้อมือของมือสังหารด้วยท่าทางเด็ดขาดและรุนแรง เพียงเสี้ยววินาที ร่างของมือมีดก็ถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับผนังห้องจนหมดสติไปคาที่ ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของหญิงสาวผู้ช่วยชีวิตเธอไว้ "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะคะคุณหนู อยากไปนอนให้มันแทงเล่นรอบสองหรือไง" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทเล็กๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากบางเฉียบของบอดี้การ์ดสาวแปลกหน้า รวินันท์ค่อยๆ ปัดฝุ่นตามแขนเสื้อของตัวเองด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้านราวกับเพิ่งตบยุง ไม่ใช่เพิ่งจัดการมือสังหารระดับมืออาชีพ พราวพิชชากะพริบตาปริบๆ ความโกรธที่เกือบตายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงแกแกมหมั่นไส้ทันที "นี่คุณ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ ฉันเกือบตายอยู่แล้วยังจะมีหน้ามาปากดีอีกเหรอ!" "ถ้าฉันไม่เข้ามา ป่านนี้คุณคงไปนอนคุยกับรากไèoในสุสานไปแล้วค่ะ... และบอกไว้ก่อนนะว่าค่าบริการความเสี่ยงเมื่อครู่นี้ แพงหูฉี่แน่นอน" รวินันท์หันมาสบตา เธอปรายตามองพราวพิชชาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่วิเคราะห์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแบบที่คนกุมความได้เปรียบชอบทำ "สนใจจ้างฉันเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวไหมล่ะคะ? รับรองว่าปลอดภัยกว่ายืนปากเก่งใส่คนอื่นแน่ๆ" "ฝันไปเถอะ! ฉันไม่มีทางจ้างยัยหน้าตายไร้มารยาทอย่าง—" "อุ๊ย ระวังหน่อยนะคะ..." ยังไม่ทันที่พราวพิชชาจะปฏิเสธจบ รวินันท์ก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของเธอแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่ง พร้อมกับเสียงกระสุนปืนนัดหนึ่งที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างตรงจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่นี้พอดี เศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น หัวใจของพราวพิชชาเต้นรัวระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวจากกระสุนปืน แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไป ลมหายใจอุ่นๆ ของบอดี้การ์ดสาวปะัดผ่านแก้มเนียน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว รวินันท์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ชัดเจนท่ามกลางความโกลาหลข้างนอก "ว่ายังไงคะคุณหนู... จะเซ็นสัญญาปากกาเงินล้านนี่ตอนนี้เลยไหม หรือจะรอให้กระสุนนัดต่อไปทะลุหัวใจสวยๆ ของคุณก่อนดี?" พราวพิชชาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เธอนึกอยากจะหยิกแขนอีกฝ่ายให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ แต่เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นเงาของมือปืนอีกหลายคนกำลังคืบคลานเข้ามา เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างจำยอม มือเรียวสั่นเล็กน้อยยื่นไปคว้ากระเป๋าถือ ควักปากกาออกมาด้วยความแค้นเคืองปนจำนน ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าบอดี้การ์ดหน้าตายอย่างคาดโทษ "ก็ได้! ฉันจ้างคุณ... ยัยบอดี้การ์ดปากจัด!" พราวพิชชาเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเจ็บใจ รวินันท์ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ รับกระดาษสัญญามาดูด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของคนตัวเล็กกว่า จนพราวพิชชาต้องผละตัวถอยหลังหนีด้วยความตกใจกับสัมผัสวาบหวามที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว "ยินดีต้อนรับสู่บริการวีไอพีค่ะคุณพราว... แต่เตือนไว้ก่อนนะว่ากฎข้อแรกของการเป็นนายจ้างฉัน คือ *ห้าม* ตกหลุมรักบอดี้การ์ดหน้าตาดีคนนี้เด็ดขาด" รวินันท์พูดจบก็คว้ามือพราวพิชชาให้วิ่งตามออกทางหนีไฟทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คนอวดเก่งได้เถียงกลับแม้แต่คำเดียว แต่ในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่วิ่งเข้ามาดักรออยู่ตรงทางออก พร้อมกับเสียงปืนที่ดังลั่นขึ้นตัดหน้า ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักค้างอยู่ตรงนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความกวนของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!