แผนแกล้งป่วยเรียกคะแนนสงสาร

"คุณรวี... ช่วย... ช่วยมาหาพราวทีได้ไหมคะ พราวเหมือนจะ... ไม่ไหวแล้ว" เสียงปลายสายสั่นเครือจนแทบขาดใจ นี่คือไม้ตายที่พราวพิชชาวางแผนไว้ตั้งแต่เห็นรอยยิ้มเย่อหยิ่งของธนภัทรในงานเลี้ยงเมื่อคืน ความรู้สึกโดดเดี่ยวบวกกับความกวนประสาทที่อยากจะ ‘ทดสอบ’ ระดับความใส่ใจของบอดี้การ์ดหน้าตายคนนี้ ทำให้เธอตัดสินใจกดโทรหาคนในบัญชีดำที่เธอเฝ้ารอมาตลอดทั้งคืน "คุณพราว? เกิดอะไรขึ้นคะ! อยู่ที่ไหน!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบดั่งพื้นน้ำในยามปกติ บัดนี้กลับมีรอยร้าวของความแตกตื่นชัดเจน รวีที่กำลังตรวจเช็กอาวุธอยู่ในห้องพักถึงกับโยนปืนลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่รอฟังคำตอบที่สอง พุ่งตัวออกจากห้องด้วยความเร็วสูงราวกับเสือที่กำลังล่าเหยื่อ โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าเสียงสะอื้นที่ได้ยินนั้น มันดู ‘ตั้งใจ’ เกินกว่าจะเป็นคนป่วยที่กำลังสิ้นใจ ภายในห้องนอนกว้างขวางที่หรูหราจนดูเหมือนกรงทอง พราวพิชชานอนทอดกายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญที่ขับผิวเนียนละเอียดให้ดูน่าทะนุถนอม เส้นผมยาวสลวยสยายเต็มหมอน เธอจงใจปิดไฟเกือบทั้งหมด ให้เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เพื่อสร้างบรรยากาศ ‘ผู้ป่วยน่าสงสาร’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด *แกร๊ก...* เสียงประตูห้องเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำรัดรูปก้าวเข้ามาด้วยลมหายใจที่หอบเล็กน้อย รวีดูร้อนรนจนเสียอาการ เธอไม่สนแม้กระทั่งการรักษามาดที่เคยสั่งสมมาตลอดหลายปี "คุณพราว! เป็นอะไรคะ!" รวีพุ่งตัวเข้าหาเตียง มือหนาคว้าข้อมือบางมาจับชีพจรด้วยความชำนาญ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาอังที่หน้าผากมน "ตัวก็ไม่ร้อน... แล้วนี่คุณเป็นอะไรไปคะ บอกมาเดี๋ยวนี้" รวีถามเสียงเข้ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความกังวลจนล้นปรี่ พราวพิชชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นแววตาซุกซนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาที่ดูอ่อนแรง เธอขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวปะทะเข้ากับจมูกของคนตรงหน้า รวีชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกดบางอย่างจนต้องถอยหลังกรูดด้วยสัญชาตญาณ "หัวใจ... มันเต้นแปลกๆ ค่ะ" พราวลากเสียงยาว มือเรียวสวยคว้ามือของรวีมาวางทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเธอ "เหมือนมันจะหยุดเต้น... ถ้าไม่ได้เจอใครบางคน" รวีเบิกตากว้าง ความกังวลที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านจนสันกรามขบเข้าหากันแน่น เธอรีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน "เล่นบ้าอะไรของคุณคะ!" รวีตะคอกเสียงต่ำ พยายามก้าวถอยห่าง แต่พราวพิชชาไวพอที่จะคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ก็ถ้าไม่แกล้งป่วย คุณจะยอมโผล่หัวมาหาพราวหรือไงคะ? ตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยง คุณก็ทำตัวเหมือนพราวเป็นธาตุอากาศ... คนจ้างงานเขาไม่ชอบหรอกนะที่ต้องถูกบอดี้การ์ดเมินใส่แบบนี้" พราวเชิดหน้าขึ้น แม้จะรู้ว่ากำลังเล่นกับไฟ "นี่คือการล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นเหรอคะ คุณพราวพิชชา" รวีถามกลับ เสียงเรียบเย็นที่ทำให้ห้องทั้งห้องดูหนาวเหน็บขึ้นมาทันที "ฉันมีหน้าที่ปกป้องชีวิตคุณ ไม่ใช่มาเป็นเครื่องมือรองรับอารมณ์เหงาๆ ของคุณ" "งั้นก็ปกป้องสิคะ..." พราวลุกขึ้นนั่ง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย "ปกป้องหัวใจที่กำลังจะพังเพราะธนภัทรนั่น... หรือจริงๆ แล้วคุณก็แค่คนขี้ขลาดที่กลัวว่าจะเผลอใจให้ลูกหนี้คนนี้?" รวีชะงักไปครู่ใหญ่ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะคำพูดที่แทงใจดำนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รวีตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวพราวพิชชาจนแผ่นหลังของคนบนเตียงชนเข้ากับหัวเตียง ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่นิ้วทำให้บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความร้อนแรง "คุณอยากให้ฉันปกป้องใช่ไหมคะ?" รวีโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างใบหู จนพราวพิชชาขนลุกซู่ "งั้นก็จำไว้นะคะ... ว่าอย่ามาเรียกร้องสิ่งที่ตัวเองก็ยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบ" รวีผละออกจะจูบ แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว "คุณพราวคะ! แย่แล้วค่ะ! ฝ่ายบริหารธนภัทรส่งเอกสารฟ้องร้องเรื่องการผิดสัญญาหุ้นส่วนมาที่หน้าบริษัทแล้วค่ะ!" เสียงมีนาราตะโกนดังมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงลูกบิดประตูที่ถูกหมุนเข้ามากะทันหัน ทำให้พราวพิชชาและรวีที่ยังคงอยู่ในท่ากึ่งกอดกึ่งเกาะต้องรีบแยกตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว รวีปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นบอดี้การ์ดหน้าตายอีกครั้งภายในเสี้ยววินาที ส่วนพราวพิชชากัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นมีนาราวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง พร้อมกับถุงเอกสารสีน้ำตาลในมือ ทว่า... สิ่งที่ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทไม่ใช่เรื่องเอกสารฟ้องร้อง แต่เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ก้าวตามมีนาราเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งที่คุ้นตา "ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับคุณพราว... แต่พอดีผมมีเรื่องอยากจะ 'คุย' กับบอดี้การ์ดของคุณเป็นการส่วนตัวสักหน่อย" ธนภัทรจ้องมองรวีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง พร้อมกับโยนรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะข้างเตียง... รูปถ่ายที่เผยให้เห็น ‘ความลับ’ บางอย่างของรวีที่พราวพิชชาไม่เคยรู้มาก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความแสบสันของยัยคุณหนูและบอดี้การ์ดหน้าตายนะคะ หวังว่าจะลุ้นไปกับตอนต่อไปค่ะ! โรสแมรี่พิษ