สินค้าขายดีจนตลาดตื่น

เสียงทุบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกเปื้อนขอบโต๊ะเป็นวงกว้าง แต่หลินฟางหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบผ้าฝ้ายชุบน้ำเช็ดคราบน้ำชาออกอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงคำรามด้วยความโมโหของเถ้าแก่เนี้ยประจำตลาดฝั่งตะวันตกเป็นเพียงเสียงแมลงวันบินผ่านเท่านั้น "หลินฟาง! เจ้าตั้งราคาแบบนี้ หมายความว่าอย่างไร! หมั่นโถวไส้หมูสามชั้นตุ๋นสมุนไพรของเจ้า ก้อนละสิบอีแปะ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ามันแพงกว่าแป้งทอดทั่วไปถึงสามเท่า! คิดจะผูกขาดหรือไงถึงได้กล้าตั้งราคาขูดเลือดขูดเนื้อชาวบ้านเช่นนี้!" นางจาง หรือที่ใครๆ ในตลาดเรียกกันว่า 'ยายเฒ่าเขี้ยวลากดิน' ยืนเท้าสะเอว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ลมหายใจฟาดฟัดราวกับวัวกระทิง นางจ้องมองตะกร้าไม้ไผ่สานที่ว่างเปล่าในมือของหลินฟางด้วยดวงตาร้อนผ่าว เพราะเมื่อครู่ ของทั้งหมดเกือบสามร้อยชิ้นถูกกวาดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป! หลินฟางเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นปนขบขัน เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนมอง "ถ้าแพงแล้วขายไม่ออก นั่นถึงเรียกว่าขูดเลือดขูดเนื้อค่ะ... แต่ถ้าแพงแล้วคนแย่งกันซื้อจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี แบบนี้เขาเรียกว่า 'สินค้ามีคุณภาพสมราคา' ต่างหากล่ะคะ เถ้าแก่เนี้ยจาง" คำพูดนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูทำให้ยายเฒ่าหน้าชาวาบ อ้าปากพะงาบๆ เถียงไม่ออก เพราะหลักฐานคาตาคือเงินเหรียญทองแดงหนักอึ้งในถุงผ้าที่หลินฟางเพิ่งรูดเชือกปิดอย่างมิดชิด เสียงเหรียญกระทบกันกรุ๊งกริ๊งนั้นบาดหูพวกที่จ้องจะเหยียบย่ำนางยิ่งนัก ไม่ไกลนัก แม่สามีจอมปลอมที่แอบย่องมาดูลาดเลาะหวังจะมาขูดAหาเศษเงินจากลูกสะใภ้หน้าเลือด ยืนกัดผ้าเช็ดหน้าจนขาดวิ่นอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง นางไม่คิดเลยว่านังตัวร้ายที่เคยโง่เง่า ทำอะไรก็พัง จะพลิกผันกลายเป็นแม่ค้ามือทองที่กอบโกยเงินเข้าบ้านเป็นกอบเป็นกำได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ สายตานางส่อแววโลภโมโทสัน คิดในใจว่าจะต้องหาทางฮุบเงินพวกนี้มาเป็นของตนให้จงได้ ทว่า หลินฟางหาได้ใส่ใจสายตาอาฆาตมาดร้ายเหล่านั้นไม่ ชีวิตใหม่ของนางในยุคนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ใครมาเอาเปรียบอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อมิติลับในห้วงสำนึกสามารถผลิตวัตถุดิบชั้นเลิศ ทั้งแป้งสาลีเนื้อเนียนนุ่ม หมูสามชั้นจากหมูป่าเลี้ยงด้วยสมุนไพรทิพย์ และเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะที่หาไม่ได้ในโลกภายนอก ทุกคำที่ลูกค้ากัดลงไปจึงไม่ใช่แค่การประทังความหิว แต่คือประสบการณ์รสชาติระดับภัตตาคารหรู "แม่จ๋า... วันนี้หมดเกลี้ยงอีกแล้วหรือขอรับ?" เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวเปาดังขึ้น ลูกชายตัวน้อยวิ่งเตาะแตะเข้ามาหา พร้อมกับซุกใบหน้าอวบอิ่มลงกับชายเสื้อของมารดา มือเล็กๆ เอื้อมไปดึงชายเสื้อเล่นอย่างออดอเซ็น หลินฟางรีบย่อตัวลง ใช้มือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากลูกชายด้วยความอ่อนโยน ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นละมุนละไมที่ทำให้คนรอบข้างมองด้วยความอิจฉา "หมดเกลี้ยงเลยค่ะคนเก่ง ของอร่อยฝีมือแม่ใครจะอดใจไหวล่ะจริงไหมคะ เดี๋ยววันนี้เราจะไปซื้อผ้าเนื้อดีกับเนื้อวัวมาชิ้นใหญ่ๆ กลับบ้านไปทำตุ๋นยาจีนบำรุงร่างกายให้พ่อกับลูกกินกันดีกว่านะจ๊ะ" เสี่ยวเปากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับเมื่อได้ยินคำว่าเนื้อวัว แต่ความสุขสันต์ของสองแม่ลูกมักจะอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาขวางทาง แสงแดดยามสายทาบทับลงบนร่างกำยำในชุดทหารสีเข้มที่เพิ่งกลับจากค่าย เฉินหยางยืนนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาและลูกชายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา แม้ภายนอกเขาจะดูเย็นชาและเคร่งขรึมตามวิสัยของนายทหารผู้ผ่านศึก แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยยามสบตาหลินฟาง กลับบ่งบอกความรู้สึกคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ได้เป็นอย่างดี "ข้าได้ยินคนในค่ายพูดกัน... ว่าภรรยาของข้ากลายเป็นพ่อค้าแม่ขายมือหนึ่งของตลาดไปเสียแล้ว" เสียงทุบต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระคนเอ็นดู เฉินหยางยื่นมือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธมาช่วยถือตะกร้าเปล่าให้ภรรยา สัมผัสที่ปลายนิ้วชนกันเบาๆ ทำให้หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี ก่อนจะแกล้งเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า "แล้วท่านสามีไม่ชอบหรือคะ? เมียหาเงินเก่งจนซื้อบ้านซื้อนาได้แบบนี้ ท่านจะได้ไม่ต้องเหนื่อยทำงานหนักคนเดียวอย่างไรล่ะคะ" มุมปากของเฉินหยางกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจนคนรอบข้างถึงกับลอบกลืนน้ำลาย "ข้าไม่ได้ว่าอะไร... แค่คิดว่าเย็นนี้ เจ้าควรมีรางวัลให้สามีผู้เหน็ดเหนื่อยจากการฝึกทหารบ้างนะ" ขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนคนรอบข้างหมั่นไส้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์แต่งกายภูมิฐานแต่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวที่หางตา เขาคือนายกองค้าส่งตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพลนามว่า 'ผู้เฒ่าเฉียน' ผู้นำทางการค้าใต้ดินที่ไม่มีใครกล้าขัดขาน ผู้เฒ่าเฉียนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินฟาง สายตาดุดันกวาดสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะประสานมือคารวะด้วยท่าทางที่แปลกประหลาดสำหรับคนทั่วไป แต่เปี่ยมด้วยความยำเกรง "แม่นางหลิน... ข้าได้ยินกิตติศัพท์ความอร่อยของหมั่นโถวและซาลาเปาของเจ้ามาสามวันติดแล้ว ของดีเช่นนี้ หากขายอยู่แค่ตลาดสดเล็กๆ ย่อมเสียของเปล่าๆ" ผู้เฒ่าเฉียนหรี่ตาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ข้าต้องการเหมาสินค้าของเจ้าทั้งหมดวันละหนึ่งพันชิ้น ส่งให้เครือข่ายตลาดมืดฝั่งเหนือและท่าเรือ ส่วนเรื่องราคา... เจ้าเรียกมาได้เลย ข้าจ่ายไม่อั้น!" สิ้นคำพูดนั้น ทั้งตลาดพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หนึ่งพันชิ้น! นั่นหมายถึงเม็ดเงินมหาศาลที่แม้แต่พ่อค้าคนกลางรายใหญ่ยังต้องก้มหัวให้ หลินฟางนิ่งงันไปชั่วพริบตา สมองของนางประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่คือโอกาสทองในการขยายอาณาจักรความมั่งคั่งอย่างก้าวกระโดด แต่ทว่า... การก้าวเข้าไปพัวพันกับตลาดมืดและผู้ทรงอิทธิพลย่อมแลกมาด้วยความเสี่ยงที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เฒ่าเฉียน รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบเพื่อตกลงข้อเสนอที่อาจเปลี่ยนชีวิตครอบครัวไปตลอดกาล แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เฉินหยางที่ยืนเงียบมาตลอดกลับก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนากดไหล่นางเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม พร้อมกับเอ่ยเสียงเย็นเยียบใส่หน้าผู้ทรงอิทธิพลตลาดมืด "ภรรยาของข้า... ไม่รับข้อเสนอของคนนอกที่ไว้ใจไม่ได้" บรรยากาศในตลาดดิ่งวูบลงทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบหยุดหายใจ เมื่อนายทหารผู้แข็งกร้าวและเจ้าพ่อตลาดมืดต่างจ้องหน้ากันเขม็งราวกับเสือสองตัวในถ้ำเดียวกัน หลินฟางเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความระทึก เมื่อวิกฤตความมั่งคั่งกำลังจะกลายเป็นชนวนสงครามครั้งใหม่ที่อันตรายกว่าเดิม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!