ครอบครัวคือพลังใจ

"ถ้าจะเอาเงินไปละลายแม่น้ำเพื่อซื้อใจคนในตระกูลที่จ้องจะกัดกินพวกเรา ก็เอาไปโยนทิ้งที่หน้าบ้านเสียยังดีกว่านะคะแม่!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังก้องขึ้นกลางห้องโถงที่เงียบสงัด ฝ่ามือของนางกระแทกลงบนโต๊ะไม้จนถ้วยชาสั่นไหว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันงาและพริกเสฉวนที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ไม่สามารถกลบกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศได้เลย แม่สามีจอมปลอม—นางเจียง—หน้าถอดสี มือที่ถือตะเกียบสั่นเทา นางพยายามจะเอ่ยปากอ้างความกตัญญู แต่สายตาคมกริบดุจใบมีดของหลินฟางที่จ้องมองมา ทำให้คำพูดเหล่านั้นติดค้างอยู่ที่ลำคอ "หลินฟาง... นี่เจ้ากล้าขึ้นเสียงกับแม่สามีหรือ!" นางเจียงเค้นเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ "ความกตัญญูเป็นสิ่งมีค่าค่ะ แต่ไม่ควรนำไปใช้กับคนที่ไม่รู้จักคำว่าพอ" หลินฟางแค่นยิ้ม มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็น "เงินทุกเหรียญที่ฉันหามาได้ ด้วยหยาดเหงื่อแรงงานในไร่และการค้าขายที่ฉันเหนื่อยแทบขาดใจ ไม่ใช่สมบัติสาธารณะที่ใครจะมาหยิบฉวยไปแจกจ่ายญาติพี่น้องที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ของพวกเราได้ตามอำเภอใจ" เฉินหยางที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ กายภรรยามาโดยตลอด ขยับตัวเล็กน้อย แววตาของชายชาติทหารที่เคยเรียบเฉยกลับวาวโรจน์ด้วยความเย็นชา เขาเอื้อมมือไปกุมมือหลินฟางไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและหนักแน่นนั้นบอกให้รู้ว่าเขาพร้อมจะเป็นกำแพงให้ภรรยาเสมอ "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำของเฉินหยางเอ่ยขึ้น "สิ่งที่ฟางพูดคือความจริง ผมไม่ได้ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูคนที่ไม่เคยหวังดีกับครอบครัวเรา ถ้าแม่ยังเห็นแก่ความสุขของผมและเสี่ยวเปา ก็โปรดวางมือจากเรื่องนี้เสียที" เจ้าตัวน้อย ‘เสี่ยวเปา’ ที่นั่งกินข้าวหน้าตาใสซื่ออยู่ข้างพ่อ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสงสัย มือเล็กๆ ของเด็กน้อยคว้าชิ้นเนื้อหมูตุ๋นน้ำแดงที่แม่เพิ่งปรุงขึ้นจากวัตถุดิบพิเศษในมิติลับมาวางบนจานของพ่อและแม่ก่อนจะเอ่ยเสียงใส "แม่ครับ... หมูตุ๋นอร่อยที่สุดเลย อย่าทะเลาะกันเลยนะ กินข้าวดีกว่าครับ" คำพูดไร้เดียงสาของลูกชายเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่สาดลงบนกองเพลิง หลินฟางผ่อนลมหายใจออกมา ความแข็งกร้าวในดวงตาอ่อนแสงลงทันทีเมื่อมองไปยังแก้มป่องๆ ของบุตรชาย นางรู้ดีว่าความมั่งคั่งที่นางสร้างขึ้นมาไม่ได้มีไว้เพื่อตอบโต้ศัตรูเท่านั้น แต่มันมีไว้เพื่อสร้างเกราะป้องกันให้ครอบครัวเล็กๆ แห่งนี้เข้มแข็งและเปี่ยมไปด้วยความรัก นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปลูบหัวเสี่ยวเปาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปทางแม่สามีที่บัดนี้ดูหงอยเหงาลงถนัดตา "อาหารมื้อนี้ฉันทำด้วยความตั้งใจ เพื่อให้ทุกคนในบ้านได้อิ่มหนำและมีความสุข หวังว่าคุณแม่จะเลือกได้นะคะว่าอยากจะนั่งกินข้าวร่วมกับเราด้วยความอบอุ่น หรืออยากจะเลือกทางเลือกอื่นที่ต้องออกไปเผชิญกับโลกภายนอกเพียงลำพัง" แม่สามีนิ่งอึ้ง นางรู้ดีว่าหากขาดหลินฟางไป ชีวิตในบ้านหลังนี้จะจืดชืดและยากลำบากเพียงใด โดยเฉพาะเมื่อลิ้มรสชาติอาหารที่ฝีมือของหลินฟางพัฒนาขึ้นจนกลายเป็นรสชาติที่ยากจะหาใครเลียนแบบได้ คืนนั้น ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังเรือนไม้หลังน้อย กลิ่นสมุนไพรจีนที่หลินฟางนำออกมาจากมิติฟาร์มช่วยให้ทุกคนในบ้านหลับใหลอย่างเป็นสุข นางยืนอยู่ที่ระเบียง มองดูดาวบนฟ้าด้วยใจที่สงบลง ความกดดันจากศัตรูภายนอกไม่มีความหมายเลยเมื่อเทียบกับความอบอุ่นภายในบ้านที่นางสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ทว่า ความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว ก่อนที่จดหมายสีชาดฉบับหนึ่งจะถูกสอดเข้ามาทางช่องประตูอย่างเงียบเชียบ หลินฟางหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านด้วยหัวใจที่เต้นรัว แสงโคมไฟในมือสั่นไหวเมื่อนางอ่านข้อความสั้นๆ บนกระดาษแผ่นนั้น "คนในตระกูลเก่าของเจ้า... กำลังเดินทางมาพร้อมกับหมายศาลเรื่องสมบัติที่เจ้าเคยถูกตัดขาดไปแล้ว" ใบหน้าของหลินฟางเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดทันที ในเมื่อความสุขกำลังจะก่อตัวได้เพียงไม่กี่วัน พายุลูกใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมกำลังจะโถมเข้าใส่ครอบครัวของนางแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินฟางในทุกๆ ตอนนะคะ กุหลาบหนามเงินสัญญาว่าจะพาไปพบกับบทสรุปที่คาดไม่ถึงแน่นอนค่ะ