วันเฉลิมฉลองร้านอาหาร

"ป้ายชื่อร้านสาขาที่สองนี่… ดูอย่างไรก็ขัดหูขัดตาชอบกลนะคะว่าไหมคะพี่สะใภ้รอง" เสียงแหลมสูงของเถาฮวาญาติผู้จอมจุ้นจ้านดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงตอกตะปูและเสียงกรรไกรตัดริบบิ้นผ้าแพรสีแดงสด นางใช้ปลายนิ้วเรียวที่เพิ่งไปทำเล็บราคาแพงมาหมาดๆ ชี้ไปยังป้ายไม้แกะสลักสไตล์จีนประยุกต์ ซึ่งสลักตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า 'ครัวเรือนหอมหมื่นลี้ สาขาตลาดท่าเรือ' หลินฟางไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสมบัญชีเล่มหนaากในมือ รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนมุมปากอย่างพอดิบพอดี นางตวัดพู่กันจีนลงบนกระดาษสาด้วยความมั่น and แม่นยำ ก่อนจะค่อยๆ ปิดสมุดเสียงดัง *ฉับ* จนฝุ่นผงจางๆ ลอยคว้างในอากาศ "ถ้าขัดหูขัดตานัก เถาฮวา… ทางออกประตูอยู่ตรงนั้นนะคะ เชิญเดินออกไปรับลมร้อนข้างนอกได้ตามสบายค่ะ ร้านนี้ไม่ได้จ้างคนมาวิจารณ์ฮวงจุ้ยฟรีๆ เสียหน่อย" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม บรรยากาศรอบบริเวณตรอกการค้าคึกคักไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จ วันนี้คือวันเฉลิมฉลองการขยายสาขาครั้งประวัติศาสตร์ของ 'ครัวเรือนหอมหมื่นลี้' ร้านอาหารที่เริ่มต้นจากเพิงหมาแหงนเล็กๆ สู่การเป็นอาณาจักรอาหารมูลค่าหลายหยวนในยุคที่การค้ากำลังเฟื่องฟู เบื้องหลังความมั่งคั่งนี้ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า วัตถุดิบชั้นเลิศที่ทำให้ผู้คนยอมต่อแถวยาวเหยียดข้ามวันข้ามคืนนั้น ล้วนถูกดึงออกมาจากมิติฟาร์มสวรรค์ในห้วงจิตสำนึกของหลินฟางทั้งสิ้น เสี่ยวเปาลูกชายตัวน้อยในชุดเสื้อผ้าฝ้ายตัดเยiบอย่างดี วิ่งถือถาดใส่ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมร้อนๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาผู้เป็นแม่ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความภูมิใจ "ท่านแม่ขอรับ! ลูกค้าฝ่ายเหนือชมไม่ขาดปากเลยบอกว่าซาลาเปาร้านเราอร่อยกว่าภัตตาคารหลวงเสียอีก! แบบนี้ข้าจะได้กินขาหมูตุ๋นยาจีนเพิ่มอีกชามไหมขอรับ?" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความออดอ้อน หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยื่นมือไปลูบศีรษะลูกชายด้วยความรักใคร่ "คนเก่งของแม่ ทำงานหนักขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องมีรางวัลพิเศษอยู่แล้วค่ะ แต่ตอนนี้ไปล้างมือก่อนนะคะ คนเยอะ เดี๋ยวจะชนเข้ากับลูกค้าเอา" ทว่า ความสุขความอบอุ่นนี้มักจะมีมารผจญมาคั่นจังหวะเสมอ แม่สามีจอมปลอมที่หายหน้าหายตาไปนานนับเดือน เนื่องจากถูกเฉินหยางประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ทางการเงิน จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามาในร้านด้วยท่าทีคุกคาม นางกวาดสายตามองความอลังการของสาขาใหม่ด้วยความริษยาจนดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า "หลินฟาง! นังตัวดี! เติบโตจนปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดเปิดสาขาใหญ่โตโดยไม่บอกกล่าวแม่ผู้ให้กำเนิดสามีอย่างฉันเลยสินะ!" แม่สามีแผדเสียงแหลมจนลูกค้าในร้านต้องหันมามองเป็นตาเดียว "เงินพวกนี้มันเป็นเงินของตระกูลเฉิน! แกมันก็แค่สะใภ้ที่เกาะลูกชายฉันกิน ไสหัวผลกำไรครึ่งหนึ่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นฉันจะไปฟ้องทหาร เกณฑ์ให้มาลากคอแกฐานค้ากำไรเกินควร!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลูกค้าหลายคนเริ่มซุบซิบ เฉินหยางที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถบรรทุกส่งสินค้า ร่างสูงสง่าในชุดนายทหารนอกราชการแผ่ไอสังหารเย็นเยียบออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาก้าวเข้ามาDึงภรรยาเข้ามาไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใย "เงินทุกหยวนที่ภรรยาผมหามาได้ มาจากหยาดเหงื่อและมันสมองของเธอเองครับ แม่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องเศษกระดาษทิชชูในร้านนี้ด้วยซ้ำ ถ้ายังไม่อยากถูกเจ้าหน้าที่รักษาความสงบเชิญตัวออกไปข้อหาก่อความวุ่นวาย ก็เชิญไสหัวกลับบ้านนอกไปเสีย!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังทำให้แม่สามีถึงกับหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว หลินฟางยิ้มเยาะในใจ นางเอื้อมมือไปแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็นลง ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มการค้าที่งดงามแต่ไร้ความปรานี "คุณแม่คะ ถ้าอยากได้เงินนัก ทำไมไม่ลองชิมเมนูพิเศษในวันเปิดร้านของเราเสียก่อนล่ะคะ เผื่อว่ารสชาติมันจะช่วยดึงสติความโลภของคุณแม่ให้กลับมาได้บ้าง…" หลินฟางผายมือไปยังโต๊ะวีไอพีที่ถูกจัดเตรียมไว้ ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการปะทะคารม *กริ๊งงงง—!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญ ชายวัยกลางคนสวมสูทผ้าไหมสากลราคาแพงระยับ เดินนำหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์สวมแว่นตาดำท่าทางน่าเกรงขามเข้ามาหยุดอยู่กลางร้าน เขาปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้หลินฟางแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวานว่า "สวัสดีครับคุณหลิน… ผมได้รับคำสั่งซื้อ 'ส้มตำทิพย์' และ 'น้ำพริกมิติลับ' ล็อตใหญ่ที่สุด มูลค่าหนึ่งหมื่นหยวน… แต่มีข้อแม้ว่า คุณต้องยอมขายสูตรลับทั้งหมดให้เจ้านายของผม ไม่อย่างนั้น… สาขาใหม่แห่งนี้ คงไม่มีโอกาสได้เปิดขายในวันพรุ่งนี้เป็นแน่ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!