ลูกชายจอมกินจุ

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กหล้าดัง “เคร้ง... ฉ่า!” กังวานประสานกับกลิ่นหอมหวลของน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวเคียงกระเทียมดองและซีอิ๊วขาวหมักบ่มนานสามปี กลิ่นอายความโอชารสนี้ลอยฟุ้งทะลุกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ ลอยละลิ่วไปไกลจนถึงแปลงผักท้ายหมู่บ้าน สะกดให้ฝีเท้าของนายทหารหนุ่มผู้เพิ่งกลับจากการฝึกภาคสนามถึงกับชะงักกึก เฉินหยางกวาดตามองรอบห้องครัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งจนกลายเป็นความเคยชิน ทว่าสิ่งที่เพิ่มเข้ามาในวันนี้ไม่ใช่กลิ่นอาหารอันเย้ายวน หากเป็นเสียงเคี้ยวตุ้ยๆ และเสียงพึมพำอย่างมีความสุขของเด็กชายตัวกลมป้อมที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ “แม่จ๋า... ซี่โครงหมูน้ำแดงนี่อร่อยที่สุดในสามโลกเลยขอรับ!” เสี่ยวเปาเคี้ยวเนื้อหมูเปื่อยนุ่มจนแก้มตุ่ย น้ำซุปข้นคลั่กสีอำพันเลอะมุมปากเล็กน้อย เจ้าตัวน้อยไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ด เพราะตะเกียบในมือสั้นๆ กำลังพยายามคีบไข่พะโล้สีเข้มที่ลอยอยู่ในชามเซรามิกใบโตเข้าปากอีกคำ สภาพของเด็กชายในยามนี้ช่างแตกต่างจากเด็กผอมแห้งแรงน้อย ขี้โรค และขี้กลัวเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนราวฟ้ากับเหว แก้มทั้งสองข้างเอစ်อิ่ม ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล จนเสื้อผ้าตัวเก่าเริ่มรั้งตึงที่ช่วงไหล่และพุงกะทิอย่างเห็นได้ชัด หลินฟางยืนถือทัพพีไม้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความภูมิใจ นางใช้มือข้างหนึ่งปัดปอยผมที่ตกลงมาเคลียข้างแก้ม “ค่อยๆ เคี้ยวสคะเสี่ยวเปา เดี๋ยวก็ติดคอหรอกลูก แม่ยังทำหมั่นโถวฟูๆ ร้อนๆ ไว้กินแกล้มกับน้ำซุปอีกนะ กินจุแบบนี้ระวังโตขึ้นจะกลายเป็นหมูอ้วนตุ้ยจนกลิ้งได้นะ” นางหยอกเย้าพลางใช้ผ้าสะอาดเช็ดมุมปากให้ลูกชายอย่างเบามือ “ต่อให้อ้วนกลมเป็นหมู เสี่ยวเปาก็จะเป็นหมูที่กินฝีมือแม่เก่งที่สุดในโลกอยู่ดี!” เด็กชายตอบเสียงใสแจ๋ว ทำเอาคนเป็นแม่หัวسาะออกมาอย่างอารมณ์ดี เฉินหยางที่ยืนพิงกรอบประตูมองภาพสองแม่ลูกอยู่นนานอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มมุมปาก ความเย็นชาและตึงเครียดจากภาระหน้าที่ในกองทัพมลายหายไปสิ้นเมื่อได้กลิ่นอายความอบอุ่นภายในบ้านหลังเล็กๆ นี้ ตั้งแต่ภรรยาของเขา ‘ตื่นรู้’ และเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ตระกูลเฉินก็ไม่เคยเงียบเหงาหรือขาดแคลนเสียงหัวเราะอีกเลย ยิ่งไปกว่านั้น มิติลับในกำไลหยกของนางยังผลิตวัตถุดิบชั้นเลิศ ทั้งหมูสามชั้นชั้นดี ผักออร์แกนิกกรอบหวาน และเครื่องเทศหายาก ส่งผลให้สุขภาพของคนในบ้านดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กที่ดูเหมือนจะติดอกติดใจฝีมือมารดาจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว “กลับมาแล้วหรือคะ?” หลินฟางหันมาเห็นสามีพอดี นางส่งสายตาพินิจพิเคราะห์ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย “วันนี้ฝึกหนักหรือเปล่าคะ ดูท่าทางคุณจะเหนื่อยนะ ล้างมือล้างไม้เสียก่อนเถอะค่ะ ฉันเพิ่งตุ๋นซุปโสมตังกุยบำรุงกำลังไว้หม้อใหญ่ ร้อนๆ เลยค่ะ” เฉินหยางพยักหน้าน้อยๆ เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่อจากการฝึกฝนผสมผสานกับกลิ่นหอมของอาหารทำให้บรรยากาศในครัวอบอวลไปด้วยความเสน่หา เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับยื่นมือไปโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวเบาๆ ปลายจมูกโด่งคมก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอระหงของนางอย่างถือวิสาสะจนคนถูกกระทำต้องตีแขนเขาเบาๆ “อ๊าย... ลูกยังนั่งอยู่ตรงนี้นะคะ คุณนี่จริงๆ เลย!” หลินฟางเอ็ดเสียงเบา ใบหน้าเนียนระเรื่อด้วยสี3เลือดฝาด นางชำเลืองมองเสี่ยวเปาที่ทำเป็นเอามือปิดตาแต่กางนิ้วออกกว้างลิบลิ่ว “พ่อกับแม่รักกัน เสี่ยวเปาไม่เห็นหรอกขอรับ!” เด็กแสบประจำบ้านเอ่ยแทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย เรียกว่าแสบสันต์ได้เชื้อใครเสียที่ไหน ทำเอาหลินฟางต้องค้อนวงใหญ่ใส่สามีที่ยังคงลอยหน้าลอยตาไม่ยอมปล่อยมือจากเอวของนาง ทว่า ความสุขสงบภายในครัวเรือนอันแสนอบอุ่นนี้มักจะมีมารผจญมาขัดจังหวะเสมอ... เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นดัง “ปังๆๆ!” ที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นหูจนน่ารำคาญดังทะลุเข้ามา “หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี! แกแอบซ่อนอาหารดีๆ กินกันตามลำพองสองคนแม่ลูกอีกแล้วใช่ไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้วนะ! ทำตัวฟุ่มเฟือยแบบนี้ คิดจะผลาญสมบัติของตระกูลเฉินให้หมดเกลี้ยงหรือไง!” เสียงโวยวายของแม่สามีจอมปลอมดังแผดขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามมาด้วยเสียงสมุนบริวารของนางที่ส่งเสียงสมรู้ร่วมคิดกันอยู่หน้าบ้าน บรรยากาศแสนรื่นรมย์ในมื้ออาหารพลันสะดุดลง เสี่ยวเปาหุบยิ้มทันที ใบจิ้มลิ้มงอลงด้วยความไม่พอใจ เจ้าตัวเล็กพึมพำลอดไรฟัน “ยายแก่ใจร้ายนี่มาอีกแล้ว ทำไมชอบมาตอนคนกำลังกินข้าวอร่อยๆ ด้วยนะ” หลินฟางถอนหายใจเบาๆ แววตาที่ทอดมองไปทางประตูหน้าบ้านฉายแววเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเฉียบคมราวกับกุหลาบที่มีหนามแหลมพร้อมทิ่มแทงผู้ที่บังอาจมารบกวนเวลาอันมีค่าของครอบครัวนาง เฉินหยางขมวดคิ้วมุ่น รัศมีความเย็นชาแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องครัวลดฮวบลงทันที เขารวบมือหนาเข้าหากันจนข้อต่อนูนเด่น ขยับตัวเตรียมจะก้าวออกไปจัดการความน่ารำคาญนั้นให้เด็ดขาด แต่หลินฟางกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนเขาไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เฉินหยางรู้ทันทีว่า ‘ภรรยาของเขา’ กำลังจะสนุกกับการเล่นเกมจิตวิทยาอีกครั้ง “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณ ปล่อยให้ฉันจัดการเอง...” หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม “พวกเขาน่าจะอยากกินซี่โครงหมูน้ำแดงฝีมือฉันมากสินะคะ ถึงได้มาเคาะประตูเรียกเสียงดังขนาดนี้ งั้นเราออกไป ‘ต้อนรับ’ แขกไม่速เชิญกลุ่มนี้กันหน่อยดีกว่าค่ะ” นางเดินนำหน้าออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้เสี่ยวเปานั่งตักตักซุปเข้าปากต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน ส่วนเฉินหยางเดินตามหลังภรรยาไปติดๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจอย่างหลงใหล เมื่อหลินฟางเปิดประตูกับแง้มกลอนออก กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและซี่โครงหมูตุ๋นก็พวยพุ่งออกไปปะทะจมูกของแม่สามีและกลุ่มญาติจอมโลภที่ยืนอออยู่หน้าบ้านทันที ทำให้คนที่กำลังจะอ้าปากด่าถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาควานหาอากาศหายใจเพราะความหอมที่เย้ายวนจนไส้ปั่นป่วน “อ้าว... คุณแม่มาพอดีเลยนะคะ” หลินฟางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่รอยยิ้มกลับไม่ไปถึงดวงตา “กำลังหิวอยู่พอดีเลยใช่ไหมคะถึงได้มาเร็วนัก... แต่เสียดายจังค่ะ อาหารมื้อนี้ฉันทำไว้ให้สามีและลูกชายสุดที่รักทานกันเท่านั้น ส่วนคนนอก... ต่อให้ยืนน้ำลายสอจนหมดแรง ก็ไม่มีสิทธิ์ได้แม้แต่เศษกระดูกค่ะ!” ใบหน้าของแม่สามีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้าอย่างไม่ไว้หน้า นางชี้หน้าหลินฟางตัวสั่น “นัง... นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้! แกแอบซอสมิตรอะไรมาทำอาหารกินกันเอง ปิดบังซ่อนเร้นทรัพย์สินของครอบครัว วันนี้ถ้าแกไม่เอาเงินมาให้ฉันสובร้อยหยวน อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!” หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางเยือกเย็นจนน่ากลัว ก้าวเท้าเข้าไปหาแม่สามีทีละก้าว บีบให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “สองร้อยหยวนหรือคะ?” หลินฟางโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “เกรงว่าคุณแม่คงไม่มีปัญญามาทวงเงินฉันหรอกค่ะ... เพราะสิ่งที่ฉันกำลังจะเปิดโปงต่อไปนี้ มันจะทำให้คุณแม่ไม่มีหน้าแม้แต่จะเดินเหินในหมู่บ้านนี้อีกต่อไป!” พูดจบทันที หลินฟางก็สะบัดมือออกเผยให้เห็นเอกสารลับแผ่นหนึ่งที่นางเพิ่งดึงออกมาจากมิติลับ เอกสารที่ระบุเส้นทางการเงินและการทุจริตของแม่สามีกับพวกพ้องไว้อย่างหมดเปลือก! ดวงตาของแม่สามีเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าซีดเผือดลงทันทีราวกับคนใกล้ตาย... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!