การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

เสียงคำรามของแก FTL (Faster-Than-Light) ภายในห้องควบคุมหลักของสถานีวิจัย *โอเมก้า-ไนน์* ไม่ได้ดังสะท้อนผ่านอากาศ แต่มันสั่นสะเทือนผ่านกระดูกสันหลังของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้น เอเดนยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมระบบแม่เหล็กไฟฟ้าแรงโน้มถันสูง แสงสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างที่คมกริบและเย็นชาของเขา เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงลม นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มวางอยู่เหนือสวิตช์นิรภัยสีส้ม—ปุ่มเดียวที่จะตัดการจ่ายพลังงานทั้งหมด และส่งสถานีแห่งนี้กลับสู่ความมืดมิดและปลอดภัยตามตรรกะที่เขาคำนวณไว้ "คุณกำลังจะทำลายโอกาสเดียวในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เพียงเพราะสมการความน่าจะเป็นของคุณมันขี้ขลาดเกินไปอย่างนั้นหรือ เอเดน" เสียงของซีลีนดังแทรกเสียงหวارเตือนภัยระดับวิกฤตเข้ามา เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลนั้น ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงไซเรนใดๆ นักสถิติสาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยกว่าหนึ่งฟุต พื้นที่สุญญากาศทางใจระหว่างคนทั้งคู่กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์ฟิวชั่น เอเดนไม่หันกลับไปมอง เธอในยามนี้—เส้นผมสีเข้มที่รวบไว้ลวกๆ และดวงตาที่ฉายแววท้าทายความตาย—คือตัวแปรเดียวที่เขาควบคุมไม่ได้ในสมการชีวิต "ผมไม่ได้ขี้ขลาด ซีลีน แต่ผมเคารพกฎของฟิสิกส์" เอเดนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ สุภาพแต่มั่นคง "ประตูมิติตรงหน้าคุณไม่ได้เปิดไปสู่บ้านหลังใหม่ แต่มันคือความปั่นป่วนของสนามควอนตัมที่จะฉีกร่างทุกอะตอมบนสถานีนี้ให้กลายเป็นฝุ่นผง หากเรากดเปิดประตูเพื่อสำรวจจักรวาลอื่นตามที่คุณเพ้อฝัน อัตราการรอดชีวิตคือศูนย์" "แต่ถ้าเราปิดระบบตามที่คุณต้องการ เราก็จะติดอยู่ในกรงขังแห่งความกลัวนี้ไปชั่วนิรันดร์" ซีลีนก้าวเข้ามาประชิดแผงควบคุม มือเรียวของเธอยื่นไปขวางเหนือสวิตช์สีส้ม ปลายนิ้วของเธอห่างจากนิ้วของเขาเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "คุณจำเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนไม่ได้หรือไง เอเดน... การที่คุณเลือก 'ความปลอดภัย' ในวันนั้น มันไม่ได้ช่วยชีวิตใครเลย แต่มันฆ่าคนทั้งทีม รวมถึงน้องสาวของคุณด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นทำให้อากาศรอบตัวคล้ายจะแข็งตัว เอเดนชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น แผลเป็นในใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดถูกกระชากขึ้นมากลางแสงไฟสีแดงฉาน ภาพความสูญเสียในอดีตซ้อนทับเข้ามาในโสตประสาท แต่นัยน์ตาของเขากลับยิ่งมืดมนลง ความเจ็บปวดถูกกลืนกลับลงไปในหลุมดำแห่งตรรกะ "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับสมการทางวิทยาศาสตร์ ซีลีน" เอเดนหันกลับมาสบตาเธอบ้าง ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอ แววตาของทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด แฝงไว้ด้วยความรู้สึกซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย—ทั้งความโกรธ ความหลงใหล และความดื้อรั้นที่ต่างฝ่ายต่างมีไม่แพ้กัน "ผมทำหน้าที่ของวิศวกร หน้าที่ของผมคือรักษาโครงสร้างนี้ไว้ให้อยู่รอด ไม่ใช่การเสี่ยงทายโชคชะตาเหมือนพวกนักพนัน" "ถ้าฉันเป็นนักพนัน ฉันคงไม่คำนวณความน่าจะเป็นถึงเจ็ดแสนล้านครั้งก่อนจะตัดสินใจยืนอยู่ตรงนี้หรอกนะ เอเดน" ซีลีนโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นจางๆ ของโอโซนและน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดรอบตัว "คุณบอกว่ามันคือความเสี่ยง แต่ฉันมองเห็นมันคือวิวัฒนาการ จักรวาลฝั่งโน้นกำลังเรียกหาเรา และคุณก็รู้ดีว่า... สมการของฉันมันถูกต้อง" สถานี *โอเมก้า-ไนน์* สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง แรงโน้มถ่วงเทียมเริ่มกระพริบติดๆ ดับๆ วัตถุรอบตัวเริ่มลอยเค្វ้งอย่างไร้น้ำหนัก หน้าจอแสดงผลหลักส่งเสียงเตือนยาวต่อเนื่อง *[CRITICAL WARNING: ANOMALY INSTABILITY AT 98%]* เวลาเหลืออีกไม่ถึงสองนาที ก่อนที่ความกดดันมหาศาลจะทำให้ทุกอย่างระเบิดเป็นจุล เอเดนก้มมองนิ้วของตัวเองที่อยู่บนสวิตช์ปิดระบบ เขามีเวลาอีกเพียงนิดเดียวในการตัดสินใจ หากเขาดึงคันโยกนี้ลง สถานีจะปลอดภัย ทรัพยากรทั้งหมดจะถูกเก็บรักษา และชีวิตที่เหลือรอดจะยังคงอยู่ใต้เงาเดิมๆ แต่ถ้าเขาปล่อยให้มือของซีลีนกดเปิดประตูมิติ... พวกเขาอาจจะได้ก้าวข้ามขีดจำกัดที่มนุษยชาติไม่เคยเอื้อมถึง หรืออาจจะสูญเสียทุกสิ่งไปตลอดกาล "ถ้าผมเลือกเปิด... คุณจะสัญญากับผมได้ไหม ว่าเราจะไม่เดินกลับหลังอีก" เอเดนเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความลึกซึ้งที่ซ่อนเร้นมานาน ซีลีนชะงักไป รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ แม้ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตาย "ในจักรวาลที่ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุดนี้ ไม่มีใครเดินกลับหลังได้หรอกค่ะ... เอ้ย... หรอกนะ เอเดน" เธอแก้คำพูดด้วยแววตาพราวระยับ "มีแต่ต้องเดินหน้าไปพิสูจน์ว่าเราคิดถูกเท่านั้น" เอเดนถอนหายใจยาวนาน เขาละมือออกจากสวิตช์นิรภัยสีส้ม และปล่อยให้ปลายนิ้วของซีลีนกดลงบนปุ่มเปิดประตูมิติตามที่เธอปรารถนา เสียงเครื่องจักรกู่ร้องดังกึกก้อง แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลักผ่านรอยแยกของอากาศ ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่กำลังถือกำเนิดขึ้นภายในห้องควบคุม ทว่า ท่ามกลางแสงสว่างจ้าที่กลืนกินทุกสิ่ง สายตาของเอเดนเหลือบไปเห็นบางสิ่งบนหน้าจอระบบสำรองที่เพิ่งบูทขึ้นมาใหม่โดยอัตโนมัติ มันไม่ใช่รายงานสถานะของประตูมิติ... แต่มันคือไฟล์บันทึกข้อความลับจากศูนย์บัญชาการใหญ่บนโลก ที่ถูกส่งตรงเข้ามาเมื่อสามวินาทีก่อนหน้านี้ และข้อความนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า — *'ห้ามเปิดประตูมิติเด็ดขาด เนื่องจากสถานีโอเมก้า-ไนน์ ถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายในการทำลายล้าง เพื่อกักเก็บสิ่งแปลกปลอม... และผู้ที่ส่งสัญญาณเรียกพวกคุณ ไม่ใช่จักรวาลอื่น'* ก่อนที่เอเดนจะทันได้เอ่ยปากเตือน ซีลีนก็ชะงักกึก ร่างของเธอนิ่งค้างไปเมื่อเงาดำทึบสายหนึ่งปรากฏขึ้นสะท้อนบนกระจกใสเบื้องหน้า... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไม่ได้มาจากพวกเขาและใครอื่น กำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องควบคุมที่ถูกล็อกไว้จากด้านนอก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมืดมิดและร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปครับ