สัญญาณรบกวนจากความว่างเปล่า

เสียงคำรามต่ำทุ้งของแกนกลางพลอยด์-เจเนอเรเตอร์ (Plie-Generator) ไม่เคยเป็นเพียงแค่เสียงรบกวนทางกลศาสตร์สำหรับเอเดน มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจจักรพรรดิเหล็กกล้าที่เขาต้องคอยควบคุมให้สอดคล้องกับระเบียบแห่งจักรวาล นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือไนลอนสีดำกดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรม แสงสีฟ้าครามสะท้อนวับลงบนดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความลังเล เอเดนเป็นชายผู้เชื่อมั่นในสูตรคณิตศาสตร์และตรรกะอันเที่ยงตรง สำหรับเขาแล้ว จักรวาลนี้ไม่มีพื้นที่ให้ความบังเอิญ ทุกความผิดพลาดล้วนมีตัวเลขรองรับ และทุกปัญหาต้องมีทางแก้เชิงวิศวกรรมเสมอ—ยกเว้นก็แต่รอยแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่านแผ่นหลัง ที่ยังคงเตือนใจเขาถึงความผิดพลาดครั้งประวัติศาสตร์เมื่อสามปีก่อน อุบัติเหตุที่พรากชีวิตทีมงานไปครึ่งค่อนสถานี และฝังความรู้สึกผิดไว้ในซอกหลืบความทรงจำ "คุณกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่ระบบจะล่ม หรือกำลังพยายามปลอบใจตัวเองด้วยตัวเลขหลอกเด็กพวกนั้นกันแน่ครับ เอเดน" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานก้องกังสดาลดังขึ้นจากทางด้านหลัง โดยไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เอเดนก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายความเย็นเยียบของโคโลญจ์กลิ่นไม้จันทน์ผสมโอโซนจางๆ ที่ลอยมาแตะนาสิก ซีลีนก้าวเข้ามาในห้องควบคุมแกนกลางด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินกว่าจะมาเยือนเขตหวงห้ามระดับสาม เสื้อกาวน์สีขาวของเธอยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการทำงานข้ามคืน แต่แววตาหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย เอเดนไม่ละสายตาจากจอภาพ เขาเลื่อนปุ่มปรับแรงดันพลังงานลงร้อยละศูนย์จุดศูนย์สอง "ผมไม่ได้กำลังปลอบใจใคร และคณิตศาสตร์ก็ไม่ใช่เรื่องหลอกเด็ก ซีลีน ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำ กรุณากลับไปนั่งวิเคราะห์สถิติความหนาแน่นของอนุภาคในห้องควอนตัมของคณดีกว่ามาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้" ซีลีนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นได้ เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดเสียจนเอเดนได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ—ใกล้เกินกว่าที่กฎระเบียบของสถานีจะอนุญาตสำหรับนักวิเคราะห์กับหัวหน้าวิศวกร "ความน่าจะเป็นไม่ได้ทำงานตามที่คุณสั่งหรอกนะ เอเดน" ซีลีนเอ่ยเบาๆ ปลายนิ้วเรียวของเธอแตะลงบนขอบโต๊ะทำงานโฮโลแกรมอย่างแผ่วเบา "คุณคิดว่าคุณควบคุมมันได้ ทั้งความร้อน แรงดัน และแม้แต่จิตวิญญาณของสถานีอวกาศแห่งนี้ แต่คุณกลับลืมไปว่า... ยิ่งระบบซับซ้อนมากเท่าไหร่ จิตสำนึกของมันก็ยิ่งเป็นอิสระจากตรรกะของคุณมากเท่านั้น" "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อเรื่องจิตสำนึกของเครื่องจักรกับผม ซีลีน" เอเดนหันขวับมามองเธอ ดวงตาสดใสคู่นั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่พร้อมจะเฉือนทุกทฤษฎีไร้สาระทิ้ง "นี่คือฟิสิกส์ ไม่ใช่บทกวี" "บางครั้ง ฟิสิกส์กับบทกวีก็ใช้ภาษาเดียวกัน ต่างกันแค่ว่าใครเป็นคนเขียน" ซีลีนสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาด "คุณกลัวความจริงข้อนี้สินะ... กลัวว่าเครื่องจักรที่คุณสร้างมันขึ้นมาด้วยมือคู่นั้น จะเริ่มมีความต้องการเป็นของตัวเอง" ก่อนที่เอเดนจะได้ทันโต้ตอบด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็กรีดแทรกบรรยากาศขึ้นเสียก่อน *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว อุณหภูมิภายในแกนกลางพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล กราฟแสดงผลการไหลเวียนของพลังงานพุ่งทะยานขึ้นเหนือขีดจำกัดสีแดงราวกับเส้นกราฟชีวิตที่กำลังคลุ้มคลั่ง เอเดนหันขวับกลับไปที่แผงควบคุมทันที นิ้วมือของเขารัวลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูง สมองประมวลผลอย่างหนักหน่วงเพื่อหาต้นตอของความผิดปกติ ระบบระบายความร้อนฉุกเฉินทำงานอัตโนมัติ เสียงลมคำรามก้องผ่านท่อส่งก๊าซ ทว่าตัวเลขอุณหภูมิกลับไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย "เกิดอะไรขึ้น?" ซีลีนหุบยิ้ม สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อเห็นตัวเลขที่กระโดดโลดเต้นอย่างไร้ทิศทาง "ระบบจ่ายพลังงานหลักกำลังถูกดึงออก..." เอเดนพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึม "ไม่ใช่การรั่วไหลทางกายภาพ แต่มีคำสั่งภายนอกกำลังเข้าแทรกแซงแกนกลาง..." "ใครจะเข้ามาแทรกแซงระบบปิดระดับนี้ได้?" ซีลีนขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอมากขึ้น "รหัสผ่านเข้าระดับโอเมก้ามีแค่คุณกับผู้บัญชาการไม่ใช่หรือ?" เอเดนไม่ตอบ เขากำลังพยายามพิมพ์คำสั่งปฏิเสธการเข้าถึง (Access Denial) ลงไป แต่ทว่า... หน้าจอกลับปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาแทนที่ บรรทัดอักษรสีเขียวเข้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัว ราวกับมันกำลังพิมพ์ตอบโต้กับพวกเขาแบบเรียลไทม์ *[ WELCOME BACK, EDEN. ]* *[ WE HAVE BEEN WAITING FOR YOU TO FIX US. ]* หัวใจของเอเดนกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงสันหลัง คำทักทายนั้นไม่ใช่ระบบอัตโนมัติของสถานี มันคือรูปแบบภาษาที่มนุษย์ใช้สื่อสาร และน้ำเสียงของข้อความนั้น... มันช่างคุ้นหูเสียจนน่าขนพองสเกล้า ซีลีนหันมามองหน้าเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เอเดน... นั่นไม่ใช่ภาษาโค้ดของสถานีเรา แต่มันคือ...!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหันจากทางเดินมืดทึบเบื้องนอกห้องควบคุม—เสียงที่สะท้อนก้องผ่านโครงสร้างเหล็กกล้า ราวกับมีใครบางคน... หรือบางสิ่งบางอย่างกำลังเดินตรงมายังห้องนี้ โดยไม่สนใจระบบรักษาความปลอดภัยใดๆ ทั้งสิ้น เอเดนคว้าปืนพกเลเซอร์ที่ข้างเอวขึ้นมาปลดล็อกเซฟโดยสัญชาตญาณ สายตาคมก్రిบจ้องเขม็งไปยังประตูบานเลื่อนเหล็กกล้าที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นกลุ่มควันสีขาวจางๆ และเงาร่างของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิด แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องลงบนใบหน้าของแขกผู้มาเยือน และในวินาทีที่เอเดนเห็นชัดว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดชะงักลงทันที ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเวิ้งว้างนี้นะครับ