เปราะบางกว่าแก้ว

"สมการที่คุณเขียนขึ้นมา มันไม่ได้กำลังคำนวณหาทางรอดให้สถานี... แต่คุณกำลังคำนวณหาจุดจบที่เจ็บปวดน้อยที่สุดให้ตัวเองต่างหาก ซีลีน" เสียงทุ้มต่ำของเอเดนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมหลัก แสงสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายแผนผังโครงสร้างของยานสำรวจสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะและนัยน์ตาคู่คมที่มักจะนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์เสมอ ชายหนุ่มในชุดวิศวกรสีเทาเข้มไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้หญิงสาว เขายังคงยืนกอดอกพิงแผงควบคุมระบบระบายความร้อน ท่าทีที่ดูราวกับหุ่นยนต์คำนวณผลลัพธ์ แต่นิ้วมือข้างที่ไขว้ไว้ด้านหลังกลับจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ซีลีนชะงักมือที่กำลังป้อนชุดคำสั่งรีเซ็ตระบบควอนตัม เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีอำพันภายใต้แสงสลัวฉายแวววูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เย้ยหยันทั้งตัวเองและสถานการณ์ "และมันธุระอะไรของคุณล่ะ เอเดน?" น้ำเสียงของเزลีนเรียบเฉย ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยตรงคำว่า 'ของคุณ' "ในเมื่อคุณบอกเองว่าทุกอย่างในจักรวาลนี้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะและเหตุผล ความตายของฉัน... หรือการสละสลายของตัวเลขเหล่านี้ ก็เป็นเพียงแค่สมการที่สมบูรณ์ในทางคณิตศาสตร์ไม่ใช่หรือไงคะ—อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบคำว่า 'ค่ะ' เอาเป็นว่า... มันก็เป็นแค่ฟังก์ชันหนึ่งที่หมดประโยชน์ไปตามกาลเวลาเท่านั้นเอง" บรรยากาศในห้องแคบๆ ยวดยานพุ่งทะยานผ่านเขตอิทธิพลของหลุมดำจำลอง แรงโน้มถ่วงเทียมเริ่มแปรปรวนทำให้ฝุ่นละอองในอากาศลอยเคว้งคว้างราวกับดวงดาวนับล้านที่ไร้ทิศทาง เอเดนไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าของหญิงสาว ขอบตาที่คล้ำลงจากการอดนอนมาหลายวัน และริมฝีปากที่แห้งผากจนปริแตก สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ข้อมูลที่ต้องประมวลผลผ่านระบบปัญญาประดิษฐ์ แต่ประสาทสัมผัสความเป็นมนุษย์ที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดหลายปีกลับกำลังกรีดร้องเตือนภัย ก้าวเท้าสั้นๆ ถูกทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นโลหะ เอเดนขยับเข้าไปใกล้ ประชิดระยะห่างที่ทั้งคู่ต่างเว้นไว้เป็นกำแพงป้องกันตัวมาตลอดสัปดาห์ กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนและน้ำมันเครื่องผสมผสานกับความกดอากาศที่ต่ำลงจนน่าอึดอัด "คุณกำลังหลอกตัวเอง ซีลีน" เอเดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่หนักแน่นจนคนฟังต้องสะعุน "คุณคิดว่าการเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับการปลดล็อกรหัสวิญญาณในระบบนั้น มันจะช่วยไถ่บาปให้ความผิดพลาดในอดีตได้งั้นเหรอ? เรื่องอุบัติเหตุที่สถานีวิจัยลูนาร์... มันไม่ใช่ความผิดของคุณ" คำพูดเพียงประโยคเดียวราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลึกลงไปถึงรอยแผลเป็นที่เน่าเฟะในใจของซีลีน ร่างบางสะดุ้งเฮือก ดวงตาที่เคยเข้มแข็งฉายความเจ็บปวดร้าวรานออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนกับแผงควบคุมด้านหลัง ไร้ซึ่งทางหนี "คุณรู้อะไร... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับความรู้สึกของการยืนมองคนเป็นสิบๆ คนค่อยๆ ดับสลายไปในห้องสูญญากาศโดยที่คุณทำอะไรไม่ได้บ้าง!" ซีลีนระเบิดอารมณ์ออกมา เสียงของเธอแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตกลงด้วยความสะอื้นที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ "คุณเอาแต่ซ่อนอยู่หลังสูตรคำนวณและหน้ากากเย็นชา เย็นชาจนน่ารังเกียจ! คุณไม่เคยรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ เอเดน!" หมัดเล็กๆ ทุบลงบนอกเสื้อของชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า แรงปะทะไม่ได้มากมายนักแต่มันกลับหนักหน่วงราวกับค้อนที่ทุบลงกลางความรู้สึกผิดที่เอเดนแบกรับไว้มาครึ่งชีวิต เอเดนไม่หลบเลี่ยง เขาปล่อยให้เธอระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา จนกระทั่งมือเรียวเล็กนั้นเริ่มหมดแรง และร่วงหล่นลงข้างลำตัว ในวินาทีนั้นเอง มือหนาของวิศวกรหนุ่มก็ยื่นออกไป คว้าข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า แล้วดึงร่างที่สั่นเทาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของตนอย่างแรง "ใครบอกคุณ... ว่าผมไม่รู้สึกอะไรเลย?" เสียงกระซิบที่ลอดไรฟันของเอเดนแหบพร่าและสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาไร้ความรู้สึกอีกต่อไป แต่มันกำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและความเจ็บปวดที่กักเก็บไว้ภายใต้ความสมบูรณ์แบบมาเนิ่นนาน ซีลีนเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน ความเร่าร้อนทางจิตวิญญาณที่ทั้งคู่ต่างปฏิเสธมาตลอด พรั่งพรูออกมาในพื้นที่สุญญากาศแห่งนี้อย่างไร้การควบคุม "ทุกครั้ง... ทุกครั้งที่คุณบอกว่าฉันเย็นชา คุณรู้ไหมว่าฉันต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการไม่ดึงคุณเข้ามาในอ้อมแขนแล้วร้องไห้เหมือนเด็กๆ ตอนที่เห็นคุณเกือบตายในห้องเครื่องยนต์เมื่อสามวันก่อน" เอเดนพูดต่อ น้ำเสียงของเขากลั้วด้วยความขื่นขมที่หลุดรอดออกมาจากหัวใจที่แตกสลาย "หน้ากากนักวิศวกรผู้ไร้หัวใจนี่... มันสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความจริงที่ว่า ถ้าวันหนึ่งผมต้องสูญเสียคุณไปเหมือนกับที่ผมเคยสูญเสียครอบครัวในอุบัติเหตุครั้งนั้น... ผมคงไม่มีสติพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกแล้ว ซีลีน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่เหน็บหนาว หากแต่มלאไปด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ฉีกทฤษฎีควอนตัมทุกแขนงให้แหลกละเอียด ซีลีนมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอมองเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลังความแข็งแกร่ง เปราะบางยิ่งกว่าแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกละเอียดได้ด้วยสัมผัสเพียงแผ่วเบา กำแพงทิฐิที่ทั้งคู่สร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา มือบางที่เคยผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ขณะที่เอเดนรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ราวกับต้องการหลอมรวมลมหายใจและวิญญาณของทั้งสองเข้าเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางจักรวาลที่กำลังจะล่มสลาย ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับกันเพื่อปลดปล่อยพันธะทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี! *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ! — ระบบรักษาความปลอดภัยฉุกเฉินถูกแทนที่... ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจากภายนอก...* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ข้อมูลรหัสผ่านหลักที่ซีลีนเพิ่งป้อนเข้าไปถูกเปลี่ยนเส้นทางไปยังปลายทางปริศนาโดยอัตโนมัติ และก่อนที่เอเดนจะได้ดึงตัวหญิงสาวถอยห่างเพื่อประเมินสถานการณ์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม พร้อมกับรหัสปลดล็อกประตูนิรภัยที่กำลังถูกแฮกจากภายนอกอย่างรวดเร็ว ซีลีนหน้าถอดสี เธอมองหน้าเอเดนด้วยความตกใจขีดสุด "ไม่ใช่ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งโปรแกรมให้มันโอนถ่ายข้อมูลตอนนี้!" เอเดนดึงตัวเผลอถอยหลังพร้อมกับคว้าปืนเลเซอร์พลังงานสูงออกจากซองพกข้างลำตัว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบานประตูเหล็กหนาที่กำลังถูกความร้อนจากลำแสงพลาสมาตัดผ่านจนเกิดประกายไฟสاطعวาบ ประตูห้องควบคุมดีดตัวเปิดออกท่ามกลางควันจางๆ และเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามา... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมืดมิดและร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปครับ