รสชาติของฝุ่นและดิน

กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตดิบและฝุ่นปูนที่ฟุ้งกระจายในห้องเก็บวัสดุใต้โครงสร้างอาคาร ไม่ได้ทำให้พริมาสนใจแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอกำลังโฟกัสคือพิมพ์เขียวโครงการที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเก่า ทว่าเงาทะมึนที่ทาบทับลงมาจนมืดสนิททำให้สถาปัตยกรรมสาวต้องชะงัก "คุณตรวจงานหรือมาเดินเล่นกันแน่ครับ คุณสถาปนิก" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางทางออกเดียวของห้องแคบๆ นี้ไว้จนมิด คีรินในชุดช่างก่อสร้างเนื้อตัวเปื้อนคราบฝุ่นและเหงื่อไคลไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังล่าเหยื่อ แววตาดุดันคู่นั้นสะท้อนความท้าทายที่พร้อมจะบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลقคามือ "ฉันกำลังตรวจความเรียบร้อยของโครงสร้างตามหน้าที่ค่ะ... เอ๊ด... ตามหน้าที่ครับ" พริมาเผลอหลุดปากเกือบใช้สรรพนามเดิม แต่เพราะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าชอบกดดันให้เธอเสียศูนย์ เธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "และดูเหมือนว่ามันจะมีปัญหาเรื่องการวางระบบท่อที่คุณรับผิดชอบอยู่พอดี" คีรินไม่ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาหา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่บีบพื้นที่แคบๆ ให้แคบลงไปอีกจนแผ่นหลังบางของพริมาแนบชิดกับโต๊ะไม้ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และบุหรี่อ่อนๆ ลอยเข้าปะทะนาנסจนเธอต้องเบือนหน้าหนี แต่คราวนี้มือหนาหยาบกร้านกลับเอื้อมมาตรึงคางสวยให้หันกลับมาสบตา "ปากเก่งไม่เบานี่ครับ... แต่เวลาดูแบบพิมพ์เขียว คุณมักจะชอบมองข้ามรายละเอียดสำคัญเสมอ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและชิดใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับแก้มใส "เหมือนกับที่คุณกำลังมองข้ามอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหารusไงครับ พริมา" "ถอยไปนะคีริน ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมจิตวิทยากับคุณ รวิศคงกำลังรอฉันอยู่ที่สำนักงานหน้าไซต์" พริมาจงใจเอ่ยนามของศัตรูหัวใจคนสำคัญเพื่อสร้างกำแพงกั้น แต่กลับได้ผลลัพธ์ตรงกันข้าม ดวงตาของวิศวกรหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นด้วยไฟโทสะ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งวางทาบบนขอบโต๊ะล็อกตัวเธอไว้ ส่วนอีกข้างเลื่อนขึ้นมาลูบไล้กรอบหน้าเรียวอย่างถือวิสาสะ แรงกดดันจากอำนาจเถื่อนในตัวเขาแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะหมดลง "อย่าเอาชื่อไอ้เวรนั่นมาพูดต่อหน้าผมอีกครับ" คีรินคำรามต่ำในลำคอ น้ำเสียงจริงจังและดุดันจนน่ากลัว "มันไม่มีปัญญาปกป้องคุณหรอพริมา... ในกรงของผมแห่งนี้ มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่จะกำหนดชะตากรรมของคุณได้" สัมผัสอุ่นจัดจากนิ้วหยาบที่ลากไล้ลงมาตามลำคอระหงทำเอาพริมาสะท้านเฮือก ร่างกายทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสดุดันนั้นอย่างรวดเร็ว ความโกรธเกรี้ยวระคนความวาบหวามตีรวนขึ้นในอกจนสับสน ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้เริ่มสั่นคลอนภายใต้แรงดึงดูดอันตรายที่ผู้ชายคนนี้จงใจหลอมรวมขึ้น "คุณมันบ้า... อื้อ..." คำพูดต่อมาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ต่อรองอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบดุดัน รุกไล่ และเต็มไปด้วยความกระหายหิวราวกับอด Zอยมานาน สัมผัสที่ไร้ความปรานีแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่หาอันตรายทำให้หัวใจของสถาปัตยกรรมสาวเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก พริมาพยายามทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดสำหรับเขา คีรินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเดียวด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะกดน้ำหนักร่างเข้าแนบชิดยิ่งขึ้นจนแผ่นอกอิ่มเบียดเข้ากับแผงอกกว้าง รสจูบที่เริ่มจากความดุดันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อน ลมหายใจที่ขาดห้วงและเสียงหอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บวัสดุ เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี ปลุกเร้าไฟสวาทที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ท่าทีเยือกเย็นให้ลุกโชนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัว ปลายนิ้วซุกซนสอดลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าจนผิวเนื้อสั่นสะท้าน ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขัดแย้งเริ่มเผยตัวออกมาทีละน้อย ในวินาทีที่พริมาเกือบจะปล่อย13ตัวตนให้จมดิ่งไปกับวังวนเสน่หาของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอก็ดังแว่วมาจากด้านนอก... "คุณพริมาครับ! อยู่แถวนี้หรือเปล่า รวิศมาหาที่ห้องทำงานครับ!" เสียงนั้นทำให้สติที่หลุดลอยไปกลับคืนมา พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบออกแรงผลักแผงอกแกร่งออกสุดแรง คีรินผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบมองหญิงสาวที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อมด้วยแววตาระ10ระอุ เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่เปียกชื้นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่สั่นประสาทคนฟัง "รอดตัวไปนะครับ... แต่จำไว้ว่า คราวหน้าต่อให้มันพังประตูเข้ามา ก็ไม่มีวันช่วยคุณจากผมได้" พูดจบ คีรินก็หมุนตัวเดินหายลัดเลาะไปตามมุมมืดของห้องเก็บวัสดุอย่างรวดเร็วก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ทิ้งให้พริมายืนตัวสั่นเทาอยู่ลำพังท่ามกลางกลิ่นอายฝุ่นดินและร่องรอยความเร่าร้อนที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่บนผิวเนื้อ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่กรงขังเสน่หาครั้งนี้ด้วยกันนะครับ