กดไลก์ผิดชีวิตเปลี่ยน

“กรี๊ด! บล็อกสิยะ! ใครก็ได้ช่วยเอาอีตาบ้านี่ออกไปจากฟีดฉันที!” เสียงแหลมสูงระดับแปดหลอดของกะทิดังลั่นห้องสตูดิโอขนาดกะทัดรัด ซึ่งตอนนี้อัดแน่นไปด้วยกลิ่นธูปหอมกรุ่นและควันโขมงจากเทียนมงคลที่เพิ่งจุดเสร็จหมาดๆ ในฐานะอินฟลูเอนเซอร์สายรีวิวของมูเตลูและเครื่องรางของขลัง ยอดผู้ติดตามหลักแสนคือความภาคภูมิใจ แต่สิ่งที่เธอไม่เคยภาคภูมิใจเลยสักนิด คืออัลกอริทึมของอินสตาแกรมที่พักหลังๆ ขยันเสิร์ฟฟีดของ ‘ธันวา’ สัปเหร่อหนุ่มรูปหล่อแต่ปากหมา หน้าตาดีแบบที่ไม่ควรมาจับศพ มาปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือจนน่าหงุดหงิด ใบหน้าเรียวสวยบิดเบี้ยวด้วยความขัดแย้งระหว่างความกลัวและหมั่นไส้ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในมือ นิ้วเรียวที่เพิ่งทาเล็บเจลสีชมพูพาสเทลสั่นระริกด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะไอจีของพ่อสัปเหร่อหน้าใสลงคลิปขุดหลุมฝังศพชวนสยองขวัญหรอกนะ... แต่เป็นเพราะอีตานั่นดันลงคลิปรีวิวศาลาวัดพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเสียจนเธอกลั้นใจกดรีพอร์ตไม่ทันต่างหาก! “ไหนดูซิ แม่นางกะทิวันนี้โดนผีหลอกหรือโดนเจ้าหนี้ตามทวงค่าแอร์คะเนถึงได้เสียงดังทะลุปรองขนาดนี้” เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนโอ๊ยดังขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ทันทีที่แอปพลิเคชันเด้งข้อความแจ้งเตือนอัตโนมัติจากแชตส่วนตัว ธันวา—คนที่กะทิตั้งใจจะบล็อกเมื่อกี้ ส่งข้อความเสียงความยาวเจ็ดวินาทีมาเยาะเย้ยเสร็จสรรพ ราวกับมีตามาติดอยู่ใต้เตียงนอนของเธอ กะทิสูดหายใจเข้าลึกๆ หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว *(กะทิ: @Thanwa_Undertaker ใครอนุญาตให้ทักมาคะคุณสัปเหร่อ! แล้วเลิกโผล่มาหน้าฟีดฉันสักทีเถอะ หน้าตาก็เหมือนยมทูต ยังจะขยันสร้างคอนเทนต์หลอกหลอนชาวบ้านอีก!)* *(ธันวา: หน้าเหมือนยมทูตแต่ช่วยชีวิตกระเป๋าเงินคุณไม่ให้โดนตุ๋นซื้อวัตถุมงคลปลอมๆ นะครับคุณกะทิ ถ้าไม่มีผมคอยเตือนสติ ป่านนี้คุณคงเอาเงินไปบูชาปลัดขิกเรืองแสงอันละเก้าพันเก้าร้อยแล้วมั้ง)* *(กะทิ: นั่นมันเครื่องรางนำโชค! คุณมันคนไม่มีเซนส์เรื่องความเชื่อ!)* กะทิตวัดนิ้วบล็อก... เออ เอาสิ! รอบนี้เธอยอมเสียเวลาสามวินาทีเพื่อกดปุ่มบล็อกถาวรให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลย ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนเธอต้องคว้าแก้วน้ำชาคาโมมายล์ขึ้นมาจิบแก้กระหาย ทว่าในจังหวะที่นิ้วกำลังจะกดเลื่อนหน้าจอเพื่อไปเช็กยอดไลก์โพสต์ล่าสุด ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันสะดุดเข้ากับปุ่มหัวใจดวงเล็กๆ ใต้โพสต์แนะนำจากฟีด ‘Explorer’ โดยไม่คาดฝัน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับไอคอนรูปหัวใจสีแดงสดที่ปรากฏหราอยู่บนโพสต์ของบัญชีปริศนาที่เธอไม่เคยรู้จัก และไม่มีชื่อระบุตัวตน มีเพียงรูปโปรไฟล์เป็นสีดำสนิทไร้เงา และชื่อไอจีสั้นๆ ว่า *@Midnight_Caller* “อุ๊ย...” กะทิอุทานเบาๆ ความเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงต้นคอ บรรยากาศรอบตัวในห้องนอนที่เคยอบอุ่นด้วยแสงไฟสีส้มกลับรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลันราวกับเปิดแอร์ติดลบสิบห้าองศา ขนอ่อนตามแขนลุกชันขึ้นพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องมีใครสั่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่จู่ๆ ก็เกิดอาการกระพริบติดๆ ดับๆ สองสามครั้ง หน้าจอค้างนิ่งสนิท ไร้ซึ่งปุ่มกากบาทปิด หรือแม้แต่ปุ่มโฮมก็กดไม่ไป สัมผัสจากนิ้วมือบนกระจกหน้าจอกลายเป็นความเย็นเฉียบราวกับไปแตะโดนก้อนน้ำแข็งที่เพิ่งออกจากช่องฟรีซ *ครืด... ครืด...* เสียงโทรศัพท์สั่นยาวนานในมือ พร้อมข้อความแชตเด้งขึ้นมาจากบัญชีปริศนา *@Midnight_Caller* ที่เธอกดไลก์ไปเมื่อครู่ รูปโปรไฟล์สีดำสนิทขยับเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย ชวนให้นึกถึงเงาดำทะเมฬที่ซ่อนอยู่หลังความมืดมิด *(Midnight_Caller: ขอบคุณที่กดไลก์นะครับ... ตอนนี้ ทางเดินไปห้องน้ำของคุณมืดจังเลยนะ กะทิ)* หัวใจของกะทิหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ความกลัวขั้นสุดยอดเกาะกุมจิตใจจนสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก นัยน์ตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดผวา เธอหันขวับไปมองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ความมืดสลัวภายในห้องทำให้เงาของราวแขวนผ้าดูคล้ายกับรูปร่างของใครบางคนกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ “มะ... ไม่จริงน่า” กะทิพึมพำเสียงสั่น ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจ สมองสั่งให้วิ่งหนีแต่ขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ในวินาทีที่ความหวาดกลัวกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด หน้าจอมือถือที่ค้างอยู่ก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการโทรเข้าแบบวิดีโอคอลจากชื่อที่เธอคุ้นเคยที่สุดในยามวิกาล... ธันวา กะทิตัดสินใจกดรับสายด้วยมืออันสั่นเทาอย่างไร้สติ เสียงทุ้มห้าวที่ปกติมักจะกวนประสาท เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาดจนน่าประหลาดใจ “อย่าเพิ่งหันไปมองตรงนั้น... กะทิ ฟังผมนะ ล็อคประตูห้องนอนแล้วถอยหลังมาหาผมที่ระเบียงเดี๋ยวนี้!” เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งซ้อนจากด้านนอกห้องนอน... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าแนบชิดติดประตูที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาท *“เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ... คนสวย”* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสยองขวัญปนความฟินในตอนนี้นะคะ