น้ำตาของลูกผู้ชาย

"ถอยไปค่ะคุณปริ๊นซ์... อย่ามาแตะต้องตัวลูกของดิฉัน!" เสียงตวาดก้องที่เจือไปด้วยความหวาดระแวงและร้าวรานของพิมพรรณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองแขก ร่างระหงในชุดทำงานเรียบหรูสั่นสะท้านเล็กน้อยยามที่เธอก้าวเข้ามาขวางหน้าบุตรฝาแฝดเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณของแม่ ปลายนิ้วเรียวยาวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแอและยอมจำนนต่อเขาเสมอในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวและฉาบไว้ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น ปริ๊นซ์ หรือปรมัตถ์ วัฒนพงศ์ภักดี ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดบนโลกใบนี้ ยามนี้กลับยืนนิ่งค้างดั่งถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายสูงใหญ่ชาดิกตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดยอดผมยามที่ดวงตาคมกริบกวาดมองเด็กชายและเด็กหญิงวัยสามขวบที่ยืนหลบอยู่หลังชายกระโปรงของมารดา ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้นรั้น และริมฝีปากหยักลึกคู่นั้น... มันคือกระจกเงาที่สะท้อนภาพของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน "พิม..." เสียงของชายหนุ่มแหบพร่า หลุดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ข้างใน หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งไว้ด้วยความเย่อหยิ่งทระนงตลอดหลายปีที่ผ่านมา บัดนี้กำลังถูกค้อนแห่งความจริงกระหน่ำทุบจนแตกสลายไม่มีชิ้นดี เขานึกย้อนไปถึงวันที่เธอยื่นใบหย่าให้เมื่อสามปีก่อน วันที่เขาเซ็นมันอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาผลักไสผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจให้ออกจากชีวิตไปโดยไม่เคยเหลียวแล ทว่าเขากลับไม่เคยล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า ในครรภ์ของภรรยาที่เขาตราหน้าว่าน่าเบื่อและไร้ค่า กำลังมีอีกหนึ่งชีวิต—ไม่สิ... สองชีวิตที่ถือเป็นสายเลือดแท้ๆ ของเขาเติบโตอยู่ "คุณรู้ไหม..." พิมพรรณเค้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งการต่อต้านที่น่าสงสารและน่ายำเกรงในเวลาเดียวกัน "วันที่ดิฉันหิ้วกระเป๋าใบเดียวออกจากบ้านหลังนั้น วันที่ดิฉันต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวในต่างแดน... คุณอยู่ที่ไหนคะ คุณปริ๊นซ์ คุณกำลังสนุกกับการใช้ชีวิตอิสระ พร้อมกับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของดิฉันให้จมดินไม่ใช่เหรอ?" "พี่... พี่ขอโทษ..." ปรมัตถ์พยายามจะก้าวเข้าไปหา ทว่าทุกย่างก้าวของเขากลับทำให้เด็กชายฝาแฝดผู้เป็นพี่ชายกอดขาแม่แน่นขึ้น พร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอราวกับลูกเสือตัวน้อยที่ปกป้องแม่ "คุณพ่อขา... ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจังเลย แม่จ๋าบอกว่าห้ามเข้าใกล้คนใจร้ายไม่ใช่เหรอคะ" น้องปั้น เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอถามมารดาด้วยความไร้เดียงสา ดวงตากลมใสแป๋วไร้เดียงสาแต่กลับเฉือดเฉือนหัวใจคนเป็นพ่อจนหยดสุดท้าย คำว่า 'คนใจร้าย' จากปากลูกสาวแท้ๆ เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลฉกรรจ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพล้ง! ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า ปรมัตถ์เข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้นพรมราคาแพงทันที ความเย่อหยิ่ง ทระนง และอำนาจทั้งปวงที่เคยครอบครองมลายหายสิ้นในวินาทีนั้น เข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังทึบ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดร้าวรานที่กัดกินขั้วหัวใจ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับทรุดกายคุกเข่าลงต่อหน้าอดีตภรรยาและลูกน้อยทั้งสองอย่างไร้ศักดิ์ศรี "พิม... พี่ขอร้อง..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หยาดน้ำลูกผู้ชายร่วงหล่นจากดวงตาคมกริบ ไหลผ่านใบหน้าคมคายที่ซีดเผือดลงทีละหยด ปรมัตถ์ยกมือขึ้นสั่นเทา เอื้อมไปหมายจะแตะชายเสื้อของภรรยาเก่า แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเวยถอยหลังหนีราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "อย่ามาแตะต้องเรา..." พิมพรรณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอ เธอปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยหลังมือ ดวงตาคู่สวยมองดูอดีสามีผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังหลั่งน้ำตาคุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเจ็บปวด สมเพช และเวทนา "คุณไม่ได้เสียใจเพราะรักเราหรอกค่ะคุณปริ๊นซ์... คุณแค่เสียดายและเสียหน้า ที่ทายาทสายเลือดตระกูลวัฒนพงศ์ภักดีต้องเติบโตมาโดยไม่มีคุณเป็นผู้กำหนดต่างหาก" "ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้นนะพิม!" ปรมัตถ์ส่ายหน้าปฏิพัทธ์ หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน เขาสะอื้นไห้อย่างหมดฟอร์ม ภาพลักษณ์ประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจได้ตายสนิทลง ณ ตรงนั้น "พี่มันเลว... พี่มันโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นค่าเพชรเม็ดงามที่อยู่ตรงหน้า พี่ทำร้ายพิม ทำร้ายลูก... พี่สมควรตาย พิมจะลงโทษพี่อย่างไรก็ได้ ทุบตีพี่ ด่าทอพี่ได้เลย... แต่อย่าพรากลูกไปจากพี่ อย่ากีดกันไม่ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อนะพิม พี่ขอร้อง..." ภาพของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังก้มกราบกรานแทบเท้า ยอมลดทิฐิและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีลงเพื่อแลกกับการได้พบหน้าลูก ทำให้หัวใจของพิมพรรณกระตุกวาบ ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตไหลย้อนกลับมาประดังประเด แต่กระนั้น เธอก็ไม่อาจลบเลือนรอยแผลเป็นที่เขาเคยฝากไว้ในใจได้อย่างง่ายดายเช่นกัน ขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดและเคล้าน้ำตา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงสง่าของภานุ ทนายความหนุ่มเพื่อนสนิทของพิมพรรณ ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนขนาบข้างหญิงสาวราวกับเป็นเกราะคุ้ม "หมดเวลาเยี่ยมแล้วครับคุณปร๊าตถ์" ภานุเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เฉียบขาด รอยยิ้มเยርยันมุมปากถูกส่งให้อดีตสามีผู้ตกอับ "ถ้าคุณยังมีสำนึกเหลืออยู่บ้าง ก็ควรจะรู้ว่าการที่คุณมายืนร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงนี้ มันไม่ได้ช่วยให้อดีตที่เลวร้ายของคุณมันสะอาดขึ้นมาได้เลย เชิญกลับไปเสียเถอะครับ... ก่อนที่ผมจะต้องใช้กฎหมายสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรมาจัดการกับคุณอย่างจริงจัง" ปรมัตถ์หันขวับไปมองหน้าทนายหนุ่ม ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อหันกลับมาสบตากับพิมพรรณที่อุ้มลูกสาวแนบอกโดยมีลูกชายเกาะชายเสื้อไว้แน่น ความเกรี้ยวกราดนั้นก็มลายหายไป เหลือเพียงความสิ้นหวังขั้นสุด ชายหนุ่มค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ขาสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก เขามองหน้าลูกแฝดทั้งสองด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ความสำนึกผิด และความโหยหาที่แทบจะขาดใจ "พี่จะยังไม่ไปไหน..." ปรมัตถ์กระซิบเสียงแผ่วเบา หยาดน้ำตายังคงคลอหน่วยดวงตาคู่นั้น "พี่จะพิสูจน์ให้พิมและลูกเห็นว่า ผู้ชายเฮงซวยคนนี้... คู่ควรที่จะได้รับโอกาสอีกครั้ง" พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปช้าๆ แผ่นหลังกว้างที่เคยตั้งตรงสง่า บัดนี้กลับค่อมลงเล็กน้อยราวกับแบกรับน้ำหนักของความผิดบาปทั้งหมดไว้บนบ่า ทิ้งให้พิมพรรณยืนนิ่งค้างอยู่กับความสับสนและหัวใจที่ไหววอน ทว่า... ในจังหวะที่ปรมัตถ์กI้าวย่างผ่านพ้นประตูห้องรับรองออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภานุก็แผดเสียงดังขึ้น ทนายความหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย และบทสนทนาสั้นๆ จากปลายสายนั้นเอง... ก็ทำให้สีหน้าของภานุดลเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงทันที "ว่ายังไงนะ... ผลตรวจดีเอ็นเอสำนวนที่สอง... ออกแล้วเหรอ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของตัวละครไปพร้อมๆ กันนะคะ