คำเตือนจากเงามืด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ—มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรลอยอบอวลอยู่บนพื้นคอนกรีตขัดมันหน้าประตูห้องพักส่วนตัว ในยามที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องบอกเวลาตีสามสิบสี่นาที แพทย์หญิงณัฐชาไม่ได้กรีดร้อง ความตายผ่านมือเธอมานับร้อยนับพันศพ บนโต๊ะผ่าศพของนิติเวช กลิ่นคาวเลือดและซากสังขารคือเรื่องสามัญ แต่เมื่อมันถูกบรรจงป้ายลงบนบานประตูไม้สักของเธอเอง ในรูปแบบของอักขระโบราณที่บิดเบี้ยวคล้ายตัวหนอนดิ้นพล่าน สัญชาตญาณดิบภายในก็กรีดร้องเตือนภัยทันที เลือดสดๆ ยังไม่แห้งสนิท มันหยดติ๋งลงสู่พื้นระเบียง เกิดเป็นเสียงกระทบที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัดของตึกชุดหรูใจกลางเมือง ดวงตาคู่คมใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวบางที่กำด้ามร่มสั้นไว้แน่นจนข้อต่องอขาวซีด เธอไม่ใช่นักไสยเวท เธอยึดมั่นในมีดผ่าศพ กล้องจุลทรรศน์ และหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่สัญลักษณ์รูปวงกลมซ้อนทับด้วยกะโหลกไร้เบ้าตาและรอยขีดข่วนเก้าเส้นนั้น… เธอจำมันได้แม่นยำจากแฟ้มคดีฆาตกรรมปริศนาที่เธอกำลังชันสูตรอยู่เมื่อวาน "คุณหมอไม่ควรยืนจ้องมันนานเกินไปนะครับ ความอยากรู้อยากเห็นบางครั้งก็เป็นทางลัดสู่ยมโลก" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของบันไดหนีไฟ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้เนคไทก้าวออกมาจากเงาสลัว ภาคินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เงียบงันราวกับเสือดาว เขามองคราบเลือดบนประตูก่อนจะเบนสายตามายังใบซีดเผือดแต่เรียบเฉยของแพทย์สาว "ฉันไม่ได้อยากรู้อยากเห็นค่ะ... ฉันแค่กำลังประเมินว่านี่คือสารเคมีชนิดใด หรือดีเอ็นเอของสัตว์ป่าตัวไหนที่พวกโรคจิตเอามาเล่นพิเรนทร์" ณัฐชาเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงพยายามรักษาความมั่น ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ทำให้สันหลังของเธอวาบหวิวอย่างประหลาด "ดีเอ็นเอเหรอครับ หมอชานี่ช่างน่ารักเสียจริงในความดื้อรั้นทางวิทยาศาสตร์... ลองเอาปลายนิ้วแตะมันดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าเลือดนี่อุ่นเกินกว่าจะเป็นของสัตว์ และความอาฆาตที่เคลือบอยู่บนตัวอักษรนั้น กำลังเต้นตุบๆ อยู่ในระดับเดียวกับชีพจรของคุณเอง" ชายหนุ่มขยับเข้ามาประชิดจนกลิ่นกายเย็นเยียบเจือกลิ่นอายไม้จันทน์หอมผสมควันธูปโชยแตะจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ภาคินยกมือขึ้นปัดปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างขมับของเธอออกอย่างถือวิสาสะ นิ้วมือของเขาเฉียดผ่านผิวแก้มเนียนอย่างจงใจ สัมผัสนั้นเย็นเฉียบแต่กลับทิ้งร่องรอยความร้อนรุ่มไว้เบื้องหลัง "คุณกำลังทำอะไร... อาจารย์ภาคิน" ณัฐชาถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ แต่ถูกมือหนาของอีกฝ่ายวางทาบกั้นกรงขังเธอไว้กับกำแพง ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองสำรวจเธอด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยเย็นชา "ย้ายเข้ามาดูแลความปลอดภัยให้คุณครับ... ตามคำสั่งของความจริงที่ว่า ศัตรูของคุณไม่ได้เล่นตามกติกาของโรงพยาบาลอีกต่อไปแล้ว" ภาคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดจนปฏิเสธไม่ได้ "ประตูบานนี้จะถูกเปลี่ยนใหม่ก่อนฟ้าสาง และคุณ... ห้ามอยู่คนเดียวอีกแม้แต่วินาทีเดียว" "ฉันไม่ใช่เด็กๆ ที่ต้องมีพี่เลี้ยงนะคะ!" ณัฐชาตอกกลับ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความถือดี แม้หัวใจจะเต้นรัวเร็วจนน่าอับอายไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสใกล้ชิดและกลิ่นกายอันตรายของผู้ชายตรงหน้า "แต่คุณกำลังประเมินความมืดต่ำเกินไป หมอชา" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "สิ่งที่คุณกำลังสืบสวนอยู่ มันไม่ใช่แค่การฆ่าเพื่อแก้แค้น แต่มมันคือพิธีกรรม 'เบิกเนตรมรณะ' ใครก็ตามที่แตะต้องคดีนี้จะต้องชดใช้ด้วยวิญญาณ... และผมยอมให้คุณตายไม่ได้ จนกว่าเราจะตกลงกันรู้เรื่อง" คำขู่คุกคามผสมผสานกับความเร่าร้อนในแววตาของนักมานุษยวิทยาหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ก่อนที่ณัฐชาจะได้เอื้อNวจาโต้แย้งใดๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเธอก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ณัฐชาเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า เป็นเบอร์ตรงจากห้องดับจิตโรงพยาบาล "รับสิครับ..." ภาคินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มเยር เย็นเยียบ "บางที... แขกยามวิกาลอีกคน อาจจะกำลังรอให้เราไปเปิดศพต้อนรับอยู่ข้างล่างนั้นแล้ว" ณัฐชากดรับสายด้วยมือที่สั่นเทราระริก เสียงปลายสายหอบสะท้านและขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนก "หมอชา... รีบลงมาที่ห้องชันสูตรด่วนครับ! ศพ... ศพที่เพิ่งส่งมาจากคดีฆาตกรรมเมื่อหัวค่ำ... มันลุกขึ้นนั่งบนเตียงสแตนเลสแล้วครับ!" สิ้นเสียงคำรายงานนั้นเอง ไฟนีออนกระพริบวูบวาบสามครั้งติดกันที่ทางเดินยาวเบื้องหน้า ก่อนที่หลอดไฟทั้งหมดจะดับสนิทลง เหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่กลืนกินทุกสิ่ง และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบ คู่กำลังเดินขึ้นมาจากบันไดหนีไฟ... มุ่งตรงมายังชั้นที่พวกเขายืนอยู่ ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญหน้ากับความมืดนี้ด้วยกันนะครับ — อรุณมนตราขาว