พิธีกรรมกลางป่าลึก

กลิ่นอับชื้นของดินชื้นฝนและควันธูปโบราณอบอวลลอยอภิวันท์อยู่ในความมืดทึบของผืนป่าดิบแล้ง แสงไฟฉายแรงสูงจากมือถือของแพทย์หญิงณัฐชาสาดส่องตัดผ่านความมืด เผยให้เห็นละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างราวกับดวงวิญญาณเร่ร่อน ไอร้อนจากลมหายใจของเธอจับตัวเป็นไอขาวจางๆ ในยามค่ำคืนที่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด "คุณแน่ใจนะว่าพิกัดนี้ถูกต้องตามบันทึกของสำนักเวทนั่น" เสียงของหมอชากระซิบลอดไรฟัน แม้เธอจะพยายามรักษาความมั่นคงในน้ำเสียง แต่มือเรียวที่กำด้ามกระบองไฟฉายกลับชื้นเหงือก หลักการทางวิทยาศาสตร์และตรรกะอันแม่นยำที่เธอใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจมาตลอดชีวิตกำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อบรรยากาศรอบตัวเริ่มส่งกลิ่นอายของความตายและความลับที่ถูกฝังกลบ ภาคินก้าวเท้าเดินนำหน้าเธอไปครึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งในเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้มกลมกลืนไปกับความมืด เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่กว้างที่ไหวเล็กน้อยบ่งบอกถึงความระแวดระวังขั้นสูงสุด มือขวาของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อ สัมผัสกับแผ่นยันต์คาถาโบราณที่เตรียมพร้อมหยิบใช้ได้ทุกวินาที "วิทยาศาสตร์บอกคุณว่าสิ่งที่คุณเห็นคือความบังเอิญ... แต่สัญชาตญาณในห้องผ่าตัดของคุณกำลังบอกอะไรอยู่ล่ะครับ หมอชา" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ เจือความเย้าหยอกในที ทว่าแววตาภายใต้เงาสลัวกลับคมกริบและจริงจังอย่างยิ่ง "ความเงียบในป่านี้ไม่ได้แปลว่าปลอดภัย แต่แปลว่าพวกมันกำลังรอให้เราเดินเข้าไปในอาณาเขตต่างหาก" ทั้งคู่กำลังยืนอยู่หน้า "สำนักบูรพาจารย์" สำนักไสยเวทเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมานานนับทศวรรษ ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเขตหวงห้ามของจังหวัดชายแดน ตัวอาคารเป็นเรือนไม้สักทองโบราณขนาดใหญ่ที่ทรุดโทรมตามกาลเวลา เสาเรือนบางต้นผุพังจนเอียงกระเท่เร่ แต่น่าแปลกที่ตัวเรือนหลักกลับดูราวกับได้รับการดูแลรักษาความสะอาดอย่างลับๆ ประตูบานคู่แกะสลักรูปอสูรกายปิดสนิท แต่มีร่องรอยของคราบน้ำมันจันทน์สดๆ ไหลเยิ้มออกมาจากรอยต่อ ณัฐชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่ใช่คนงมงาย รอยแผลเป็นในใจจากการสูญเสียครอบครัวในเหตุการณ์พิธีกรรมลึกลับสอนให้เธอเชื่อมั่นในหลักฐานและคดีฆาตกรรมที่พิสูจน์ได้ ทว่าเบาะแสจากศพปริศนารายล่าสุดกลับชี้ตรงมายังสำนักแห่งนี้อย่างไม่ยอมให้หลบเลี่ยง "ฉันมาที่นี่เพื่อหาหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่เพื่อฟังคุณบรรยายเรื่องอาคมไสยดำ" เธอย้ำเตือนตัวเองและเขา พยายามดึงความเยือกเย็นของแพทย์นิติเวชกลับคืนมา "ความจริงกับความเชื่อ... บางครั้งมันก็เป็นเหรียญด้านเดียวกันนะครับ หมอชา แค่คุณพลิกดูให้ถูกด้าน" ภาคินหยุดเดิน เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือจางผสมกับกลิ่นจันทน์หอมกรุ่นจากตัวเขาปะทะเข้ากับนาสิกของเธอในความมืด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่ณัฐชาจะได้ตอบโต้คำพูดเชือดเฉือนที่แฝงความเร้าใจอันตรายนั้น เสียงประหลาดก็ดังแว่วมาจากด้านหลังของตัวเรือน... เสียงสวดมนต์พึมพำด้วยภาษาโบราณที่ไม่มีมนุษย์คนไหนใช้สื่อสารกันในยุคปัจจุบัน ตามด้วยเสียงตีกลองเพลึงตึกลักเบาๆ แต่สะท้อนก้องกังวานในอก ภาคินคว้าข้อแขนของณัฐชาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด แรงดึงนั้นดึงร่างบางเข้าไปชิดกับแผงอกของเขาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการป้องกันตัวของอดีตผู้เชี่ยวชาญไสยเวททำงานเร็วกว่าความคิด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทางในความมืดมิด "อยู่ใกล้ผม" เขา กระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความตึงเครียด แต่มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลังของแพทย์หญิงสาว ณัฐชาไม่ได้สะบัดแขนหนีอย่างที่ควรจะเป็น อุณหภูมิร่างกายจากตัวเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว—พวกเขากำลังตกเป็นเป้าหมาย ภาคินค่อยๆ ดันประตูไม้บานใหญ่นั้นออกด้วยปลายนิ้ว เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูในความเงียบ กลิ่นเหม็นอับของซากสัตว์และธูปโบราณพวยพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกพร้อมกับไอเย็นจัดที่ทำเอาขนลุกซู่ แสงไฟฉายสาดส่องเข้าไปด้านใน เผยให้เห็นภาพที่ทำให้ลมหายใจของหมอชาต้องสะดุดกักค้าง กลางห้องโถงกว้างมีแท่นพิธีตั้งอยู่ บนนั้น... มีร่างของมนุษย์คนหนึ่งถูกมัดตรึงไว้ด้วยสายสิญจน์สีแดงฉาน รอบกายรายล้อมด้วยเครื่องรางและกระดูกสัตว์ที่จัดเรียงตามรูปทรงเรขาคณิตต้องห้าม ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของแพทย์นิติเวชอย่างเธอแทบหยุดเต้น ไม่ใช่ความน่ากลัวของพิธีกรรมไสยดำ หากแต่เป็นใบหน้าซีดเซียวไร้ลมหายใจของผู้ที่นอนอยู่บนแท่นนั้น นั่นคือ "สารวัตรเดชา" นายตำรวจผู้รับผิดชอบคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของศพ มีรอยกรีดแผลเป็นสัญลักษณ์รูปวงแหวนอสรพิษ ซึ่งเป็นลายมือฆาตกรรมเดียวกันกับที่พรากชีวิตครอบครัวของเธอไปเมื่อสิบปีก่อน! ณัฐชาก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ ขาเรียวชนเข้ากับชั้นวางวัตถุโบราณด้านหลังโดยไม่ได้ตั้งใจ วัตถุทรงกลมปริศนาร่วงหล่นลงมากระทบพื้นไม้สนั่นหู ท่ามกลางความตกตะลึงนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็เริ่มดังขึ้นจากความมืดมิดที่มุมอับของห้องโถง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหבריิมฝีปากของใครบางคน—หรือบางสิ่งบางอย่าง—ที่ดังขึ้นตอบรับในความเงียบ "ยินดีต้อนรับสู่พิธีปิดคดี... คุณหมอณัฐชา" อรุณมนตราขาวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดและเงื่อนงำในบทนี้ด้วยกันนะครับ