ศพปริศนากับรอยยันต์ที่หายไป

กลิ่นคาวสนิมเหล็กปะปนกับกลิ่นสาบปูนเก่าในตึกร้างย่านมักกะสัน ช่างเป็นกลิ่นที่แพทย์หญิงณัฐชาคุ้นเคยดีเสียจนน่าสมเพช ปลายรองเท้าส้นสูงเหยียดย่ำลงบนเศษกระเบื้องแตกละเอียด เสียงกรอบแกรบสะท้อนก้องในความเงียบสงัดราวกับเสียงกระซิบจากยมโลก แสงไฟจากสปอตโหล่งสนามสาดส่องตัดความมืดมิด เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมและคราบน้ำฝนที่กัดกินผนังปูนจนลอกร่อน คล้ายซากศพของอารยธรรมที่ถูกทอดทิ้ง ทว่า... ศพที่อยู่ตรงกลางห้องโถงชั้นสามนี้ ไม่ใช่ซากอารยธรรม หากแต่เป็นร่างไร้วิญญาณของหญิงสาววัยยี่สัยปลายๆ สภาพของเธอ... ดึงดูดสัญชาตญาณดิบในตัวมนุษย์ให้ถอยหนี แต่ดึงดูดความกระหายใคร่รู้ของนักนิติเวชให้พุ่งเข้าหา "สภาพศพภายนอก การแข็งตัวของกล้ามเนื้อ (Rigor mortis) เริ่มคลายตัว อุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ คาดว่าเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบสองถึงสิบสี่ชั่วโมงครับคุณหมอ" ผู้ช่วยหนุ่มรายงานเสียงสั่น ร่างกายเกร็งขึงด้วยความหวาดกลัวบรรยากาศรอบตัว ณัฐชายังคงนิ่งเงียบ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเพ่งพินิจร่องรอยบนลำคอระหง รอยช้ำเขียวคล้ำเป็นวงกว้าง บ่งบอกถึงแรงบีบรัดจากมือมนุษย์ที่ทรงพลัง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของแพทย์สาวกระตุกวูบ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางลาเท็กซ์สีขาวค่อยๆ แหวกสาบเสื้อนักศึกษาที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังออก เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนละเอียดบริเวณหน้าอกด้านซ้าย... จุดที่ควรจะมีรอยกรีดด้วยมีดผ่าตัด หรือรอยแผลจากอาวุธปืน กลับว่างเปล่า หากแต่สิ่งที่ประทับอยู่ ณ จุดนั้น คือ "ความว่างเปล่า" ที่ถูกลบเลือน รอยแผลเป็นนูนหนาจากรอยสักยันต์โบราณ ถูกของมีคมขนาดใหญ่เฉือนลอกออกไปทั้งแผ่นผิวหนังอย่างประณีตราวกับฝีมือของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เลือดไม่ไหลซึมออกมาแล้วเพราะกระบวนการหลังความตาย แต่วิถีการตัดเฉือนนั้น... เด็ดขาด แม่นยำ และไร้ความปรานี "ไม่ใช่แคฆาตกรรมชิงทรัพย์..." ณัฐชาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลมยามค่ำคืนที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่ไร้บานกระจก "ฆาตกรต้องการ 'บางสิ่ง' ที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนังของเธอ... สิ่งที่เรียกว่าคาถาอาคม" "คุณหมอครับ ทางกองพิสูจน์หลักฐานแจ้งว่า ไม่พบคราบเขม่าดินปืน ไม่Lล่นรอยนิ้วมือแฝงใดๆ ในรัศมีสิบเมตรเลยครับ แปลกมาก... เหมือนศพถูกเคลื่อนย้ายมาวางไว้โดยไม่ทิ้งร่องรอยการลากจูงเลยแม้แต่น้อย" ณัฐชาไม่ตอบ เธอย่อกายลงต่ำเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับรอยแผลที่ถูกเฉือนออก สายตาคมกริบกวาดมองหาเศษเสี้ยวของหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ เส้นใยผ้า? เส้นผมของคนร้าย? ดีเอ็นเอใต้เล็บ? ทว่า... ยิ่งเธอมองลึกเท่าไหร่ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นปูนซีเมนต์ ความเย็นที่ไม่ได้มาจากอุณหภูมิของห้อง แต่เป็นความเย็นที่กัดกินเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอจากมุมมืดของห้องโถง "วิทยาศาสตร์อธิบายรอยแผลนี้ว่าเป็นการผ่าตัดเฉือนเนื้อเยื่อเพื่อทำลายหลักฐาน... แต่สัญชาตญาณของผมบอกว่า มันคือการ 'ถอนอาคม' ต่างหากล่ะครับคุณหมอ" เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา แต่น่าหลงใหลจนขนลุกชัน ณัฐชาสะดุ้งสุดตัว เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วหมุนขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงทันที กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายตึงเครียดพร้อมป้องกันตัว มือข้างที่สวมถุงมือยางกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ที่ปลายแสงสปอตไลท์ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปกำลังก้าวเท้าพ้นจากเงาความมืดเข้าสู่รัศมีแสง ใบหน้าคมคายรับกับสันจมูกโด่งเป็นคม ดวงตาคู่คมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นพินิจพิเคราะห์เธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก มันเป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความเย้ยหยันและความชื่นชมอย่างน่าประหลาด "คุณเป็นใคร! เข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุได้อย่างไร ที่นี่บุคคลภายนอกห้ามเข้า!" ณัฐชาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามกดความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากของแพทย์ผู้ทรงคุณวุฒิ ชายหนุ่มชะלוฝีเท้าลงอย่างใจเย็น เขากวาดสายตามองศพบนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาสบตาเธอนิ่งๆ ราวกับกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงความคิดเบื้องลึกในสมองของแพทย์สาว "ผมชื่อ ภาคิน..." เขาเอื้อnเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกราวกับถูกสะกดจิต "เป็นคนที่คุณ... และกฎหมายทางวิทยาศาสตร์ของคุณ กำลังต้องการตัวเพื่อไขปริศนาที่พวกคุณไม่มีวันหาคำตอบได้ด้วยกล้องจุลทรรศน์" ณัฐชาหรี่ตาลง ประเมินชายแปลกหน้าผู้มีท่าทีคุกคามแต่น่าเกรงขามคนนี้ กลิ่นอายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับกำยานลอยอบอวลมาจากตัวเขา มันไม่ใช่กลิ่นของผู้ชายทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นที่เธอเคยได้กลิ่นในคืนอันเลวร้ายเมื่ออดีต... คืนที่พรากครอบครัวของเธอไปต่อหน้าต่อตา "อาจารย์ภาคิน..." ณัฐชาทวนชื่อนั้น พล J รำลึกถึงแฟ้มประวัติลับที่ผู้กำกับการสถานีตำรวจเพิ่งส่งให้เธอดูก่อนหน้านี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านมานุษยวิทยาและไสยเวทโบราณที่ตำรวจมักต้องพึ่งพาอย่างลับๆ "ศาสตราจารย์สติเฟื่องที่เชื่อเรื่องงมงายสินะครับ" ภาคินหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่และอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอยิ่งขึ้น จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาปะทะเข้ากับนาสิกของณัฐชาอย่างจัง "ความงมงายของคุณหมอ คือความจริงที่ถูกปิดตายต่างหากล่ะครับ..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาราวกับสายลม แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของแพทย์สาวลุกชัน "คุณหมอคิดว่ารอยแผลที่ถูกเฉือนออกไปนั่น... มันถูกเอาออกไปทำไมกันล่ะครับ? เพื่อทำลายหลักฐานอย่างนั้นหรือ?" ภาคินเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำชั่ววินาที ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของณัฐชาแทบหยุดเต้น "เปล่าเลย... มันถูกเอาออกไป เพื่อ 'ปลุก' บางสิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นต่างหากล่ะครับ" ยังไม่ทันที่ณัฐชาจะได้ตอบโต้คำพูดอันเย่อหยิ่งและชวนขนหัวลุกนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นจากห้องโถงมืดทึบที่ชั้นสี่... ชั้นบนสุดของตึกร้างแห่งนี้ *ตึง... ตึง... ตึง...* มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนเป็น แต่มันคือเสียงลากของหนักบางอย่างบนพื้นปูน และตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่า ประหนึ่งมีคนนับสิบกำลังท่องคาถาภาษาโบราณพร้อมกันในความมืดมิดเบื้องบน! ภาคินหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเฉียบคม เขายื่นมือออกไปคว้าข้อมือเรียวของณัฐชาไว้แน่นด้วยพละกำลังที่ไม่อาจขัดขืน แรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและอบอุ่นอย่างประหลาดท่ามกลางความหนาวเหน็บ "อย่าขยับ..." ภาคินกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังบันไดมืดเบื้องบน "และภาวนาให้อย่ามีใคร... หรือ 'อะไร' ก้าวลงมาพบเราตอนนี้เลย" ณัฐชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล สายตาของเธอมองตามมือของภาคินที่กุมข้อมือเธอไว้ ก่อนจะเบนขึ้นไปสบตากับเขาในระยะประชิด ในวินาทีที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ทั้งสองกลับพบว่า... พันธนาการที่มองไม่เห็นระหว่างพวกเขาก กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและปริศนาครั้งนี้ด้วยกันนะครับ