รอยร้าวในคฤหาสน์

"คุณกำลังจะบอกว่า การที่ผมต้องออกงานสังคมด้วยสภาพ 'ไร้คู่ควง' มันคือความบันเทิงงั้นหรือ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังก้องอยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของเขาที่เดินวนรอบโต๊ะอาหารตัวยาวไม่ได้ทำให้หญิงสาวที่นั่งจิบชาอยู่หัวโต๊ะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย รินรดาวางถ้วยกระเบื้องเคลือบลงบนจานรองอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันของมันดังกังวานบาดหูในความเงียบสงัด เธอยังไม่เงยหน้ามองเขา แต่สายตาทอดมองไปยังเศษกระจกเงาบานใหญ่ที่แตกละเอียดอยู่มุมห้อง ซึ่งเป็นฝีมือของเธอเองเมื่อคืนก่อน "หน้าตาทางสังคมสำคัญกว่าความรู้สึกของคนที่ตายไปแล้วเสมอ สำหรับคุณ...มันเป็นแบบนั้นมาตลอดไม่ใช่หรือครับ คุณธันวา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกดั่งมีดที่กรีดลงบนผ้ากำมะหยี่ราคาแพง ธันวาหยุดเดิน เขาจ้องมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงอย่างสง่างามของอดีตภรรยา ความโกรธเกรี้ยวในแววตาถูกฉาบไว้ด้วยเปลือกของความเยือกเย็นตามวิถีนักธุรกิจ "นั่นมันคนละเรื่องกัน ผมแค่ต้องการให้คุณทำตามมารยาทที่ควรจะเป็น ในเมื่อเรายังไม่ได้หย่าขาดกันอย่างเป็นทางการ การที่คุณทำตัวเหมือนอากาศธาตุในบ้านหลังนี้ มันไม่ส่งผลดีต่อภาพลักษณ์บริษัทของผม" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอค่อยๆ หันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ดวงตาที่เคยอ่อนหวานและเต็มไปด้วยความหวังเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง "ภาพลักษณ์..." เธอทวนคำ "คุณห่วงภาพลักษณ์จนลืมไปแล้วหรือเปล่าว่า ในคฤหาสน์หลังนี้ไม่มีอะไรเหลือให้คุณเชิดหน้าชูตาได้อีกแล้ว นอกจากซากปรักหักพังของความอดทนที่ฉันมอบให้คุณมาตลอดห้าปี" รินรดาลุกขึ้นยืน เธอเดินผ่านร่างสูงใหญ่ของธันวาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ช่างดูห่างเหินเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้ ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้รินรดาสะดุ้งราวกับถูกไฟลวก เธอสะบัดมือออกทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาพูดอะไรต่อ "อย่าแตะต้องตัวฉันด้วยมือที่เพิ่งจะเซ็นชื่อสั่งปิดโครงการมูลนิธิเด็กที่คุณเคยสัญญาว่าจะให้ฉันดูแลเพียงเพราะมันไม่ทำกำไร" เธอหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจนธันวาถึงกับชะงัก "คุณอยากออกงานสังคมนักใช่ไหม? ได้ครับ เชิญคุณไปคนเดียว หรือจะควงใครก็ได้ที่พร้อมจะปรนเปรออีโก้ของคุณให้พองโต แต่โปรดจำไว้...อย่าได้เอาชื่อของฉันไปแอบอ้างเพื่อสร้างภาพความสัมพันธ์ที่สวยหรูอีกเลย" ธันวามองตามร่างบางที่เดินขึ้นบันไดวนไปอย่างมั่นคง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความรัก...เขาบอกตัวเองเช่นนั้นเสมอ แต่ทว่าความว่างเปล่าที่เธอทิ้งไว้ข้างหลังกลับกัดกินใจเขาอย่างประหลาด ยิ่งเธอเย็นชาใส่เขามากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกกระหายที่จะเห็นแววตาที่เคยมีเพียงเขาในนั้นกลับมาอีกครั้ง เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานในห้องหนังสือ กวาดสายตามองเอกสารที่วางระเกะระกะ เขาตั้งใจจะหาแฟ้มข้อมูลการลงทุนของบริษัท แต่มือของเขากลับไปปัดเอาสมุดสเก็ตภาพเล่มเล็กสีซีดเล่มหนึ่งตกจากชั้นหนังสือจนเปิดอ้าออก รูปวาดเด็กชายวัยประมาณสามขวบคนหนึ่งในชุดเสื้อกั๊กสีน้ำเงินยืนอมยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ลายเส้นที่คุ้นตาทำเอาลมหายใจของธันวาติดขัด เขาขมวดคิ้วแน่น มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปสัมผัสภาพนั้น ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของแม่บ้านคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณธันวาคะ...จดหมายฉบับนี้...มีคนนำมาวางไว้ที่หน้าประตูคฤหาสน์เมื่อสักครู่นี้ค่ะ เขาบอกว่าเป็นของด่วนที่สุดที่ส่งถึงคุณโดยเฉพาะ" ธันวารับซองจดหมายสีขาวสะอาดมาด้วยความมึนงง ในขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่รูปวาดเด็กชายในสมุดสเก็ตที่ช่างดูละม้ายคล้ายคลึงกับรูปถ่ายในวัยเด็กของเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน เขาฉีกซองออกด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอก กระดาษใบหนึ่งร่วงลงสู่พื้น พร้อมกับผลตรวจจากห้องแล็บเอกชนที่เขาเพิ่งจะเริ่มจำได้ว่าเขาเคยแอบส่งตัวอย่าง DNA ของเด็กที่เคยเห็นในสวนสาธารณะไปตรวจเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เพราะความสงสัยที่ค้างคาใจ สายตาของเขาจับจ้องไปยังบรรทัดสุดท้ายของเอกสาร... *ความสัมพันธ์ทางสายเลือด: ตรงกัน 99.99%* ความเงียบงันในห้องทำงานที่เคยดูโอ่อ่ากลับกลายเป็นกับดักที่บีบคั้นหัวใจของเขาจนแทบหยุดเต้น ธันวาเงยหน้าขึ้นมองภาพวาดในสมุดอีกครั้ง ก่อนจะมองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการแก้แค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ