กระบี่ไร้คมที่หัวใจ

ความมืดมิดในสุสานดารานั้นมิใช่ความว่างเปล่า หากแต่เป็นห้วงมหรรณพแห่งจิตสังหารที่อัดแน่นจนแทบกลั่นตัวเป็นหยาดโลหิต "ถอยไป" น้ำเสียงของมู่หรงเซวี่ยราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงน้ำแข็งพันปี นางปรายหางตามองเงาทมิฬนับร้อยที่กำลังคืบคลานออกจากรอยแยกของผนังศิลาโบราณ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากปลายนิ้วเรียวยาวจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมพื้นดินรอบกาย นางคือเซียนผู้พิทักษ์ ผู้แบกรับภาระอันหนักอึ้งในการปกป้องความลับแห่งสุสานดารา แต่ในยามนี้ ลมปราณของนางกลับปั่นป่วนจากการสะกดขุมพลังเมื่อค่ำคืนก่อน ฉินเย่ไม่ขยับเขยื้อน ร่างในอาภรณ์สีเทาเก่าคร่ำคร่าของเขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าดั่งภูผา ท่ามกลางความกดดันที่แม้แต่ยอดฝีมือยังต้องหลั่งเหงื่อกาฬ เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นบนไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนฝักทอดมองฝูงอสูรเงาที่ส่งเสียงคำรามก้องกังวานในโสตประสาท "สตรีที่ต้องใช้ความตายเป็นเกราะกำบัง มิใช่สตรีที่ข้า ฉินเย่, คิดจะร่วมเดินทางด้วย" คำกล่าวของเขาเรียบง่าย ทว่าเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่ท้าทายแม้กระทั่งกฏเกณฑ์ของฟ้าดิน มู่หรงเซวี่ยชะงักงันไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามไหววูบเป็นประกายประหลาด นางมองแผ่นหลังที่ดูราวกับจะหักลงได้ทุกเมื่อ แต่มันกลับมั่นคงยิ่งกว่ายอดเขาไท่ซานในยามเผชิญหน้ากับพายุ ฮูกกก—! เสียงคำรามโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว อสูรเงาตนที่ใหญ่ที่สุดพุ่งทะยานแหวกอากาศเข้ามา ร่างของมันโปร่งแสงแต่เต็มไปด้วยจิตอาฆาต รัศมีสีดำทมิฬแผดเผาทุกสิ่งที่มันกรายผ่าน กรงเล็บแหลมคมพุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพมู่หรงเซวี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลัง ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ฉินเย่ไม่แม้แต่จะชักกระบี่ออกจากฝัก วิชา "กระบี่ไร้ลักษณ์" มิใช่การใช้กระบี่เพื่อฆ่าฟัน แต่มันคือการผสานจิตวิญญาณเข้ากับความว่างเปล่า นิ้วมือหยาบกร้านของฉินเย่ขยับวาดออกไปกลางอากาศอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกตารางนิ้วที่ปลายนิ้วของเขาผ่าน กลับทิ้งร่องรอยของอักขระปราณสีทองจางๆ เอาไว้ *เปรี้ยง!* แรงปะทะระเบิดออกจนเศษศิลาปลิวว่อน อสูรเงาชะงักกึกกลางอากาศ ราวกับพุ่งชนเข้ากับกำแพงเหล็กไร้รูป ฉินเย่ก้าวเท้าสืบไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเขาพลิ้วไหวดั่งสายลมที่ไร้ทิศทาง ฝ่ามือเปล่าปัดป้องกรงเล็บมรณะได้อย่างแม่นยำอย่างไร้ที่ติ ทุกกระบวนท่าไม่มีรูปแบบตายตัว มันลื่นไหลและแปรเปลี่ยนไปตามสภาวะของคู่ต่อสู้ ราวกับน้ำที่ไหลไปตามซอกหิน มู่หรงเซวี่ยยืนนิ่งค้าง หัวใจที่เคยด้านชากลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางมองบุรุษเบื้องหน้าผู้ซึ่งสูญสิ้นลมปราณแท้จริงไปแล้ว แต่กลับสามารถใช้ "เจตจำนงแห่งกระบี่" ควบคุมพลังฟ้าดินรอบกายได้ด้วยมือเปล่า นี่คือวิชาที่แม้แต่บรรพชนในตำนานยังต้องก้มหัวให้ "เจ้า... ทำได้อย่างไรกัน" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างเผลอไผล ลืมเลือนความเย็นชาที่เคยมีไปจนสิ้น "วิถีกระบี่ที่แท้จริง ไร้ซึ่งกระบวนท่า ไร้ซึ่งความตั้งใจ" ฉินเย่เอ่ยตอบโดยไม่หันกลับมามอง เสียงของเขานุ่มนวลขึ้นเล็กน้อยท่ามกลางกลิ่นอายคาวเลือด "เช่นเดียวกับใจคนที่ยึดมั่นในสิ่งใด สิ่งนั้นย่อมเป็นนายเรา... ข้าเลือกที่จะปกป้องเจ้า นั่นคือเจตจำนงเดียวของข้าในยามนี้" สิ้นคำกล่าว อสูรเงานับสิบตนที่เหลือก็แผดเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างของพวกมันเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำเมื่อต้องเผชิญกับคลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์ที่แผ่ขยายออกมาจากร่างของฉินเย่ คลื่นพลังนี้ไม่ได้ทำลายล้างด้วยความรุนแรง แต่เป็นการชำระล้างและสลายโครงสร้างของพวกมันให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่า ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย ผนังศิลาเบื้องหลังบัลลังก์ดาราพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานสายหนึ่งปรากฏขึ้นราวกับดวงตาที่กำลังลืมตื่นขึ้นมามองโลกมนุษย์ ไอสังหารที่เข้มข้นกว่าเดิมนับร้อยเท่าพวยพุ่งออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรกโลกันตร์ *ตึง! ตึง! ตึง!* เงาร่างมหึมาตนหนึ่งก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกนั้น มันสวมเกราะเหล็กโบราณขึ้นสนิมและถือหอกกระดูกขนาดยักษ์ ดวงตาสองข้างลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าคราม และที่น่าตกใจที่สุดคือ บนหน้าอกของอสูรร่างยักษ์ตนนั้น มีรอยสักรูป "กระบี่หัก" ประทับอยู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ที่ฉินเย่เคยสังกัดในอดีต! มู่หรงเซวี่ยหน้าถอดสี รีบเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเป็นครั้งแรก "ระวัง... นั่นคือผู้พิทักษ์โลหิตที่ถูกผนึกไว้เมื่อหมื่นปีก่อน มันคือกึ่งเทพที่หลงเหลือเศษเสี้ยววิญญาณ!" ฉินเย่หรี่ตามองเงาร่างมหึมานั้น นัยน์ที่เคยสงบนิ่งกลับไหววูบดั่งผิวน้ำยามต้องพายุ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างช้าๆ "ไม่นึกเลยว่า... ศิษย์พี่ใหญ่ จะยังหลงเหลือเศษซากความแค้นมาตามหลอกหลอนข้าถึงดินแดนสนธยาแห่งนี้" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับคมกระบี่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ