เมื่อความลับในมิติสั่นคลอน

“ข้าเห็นนะรินรดา... ตะกร้าที่เจ้าเพิ่งหยิบออกมาจากหลังบ้านเมื่อครู่ มันไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนที่เจ้าบอกหรอกใช่ไหม?” น้ำเสียงกระด้างและสายตาจับผิดของ ‘ป้าหวัง’ ผู้ที่เป็นเสี้ยนหนามเบอร์หนึ่งประจำหมู่บ้าน ทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก มือที่ถือตะกร้าหวายสำหรับใส่ไข่ไก่เผลอกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางหันกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงมุมรั้วไม้เก่าๆ ใจของรินเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่นางก็รีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้รอยยิ้มการค้าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี “ป้าหวังนี่ก็ชอบหยอกเย้านะคะ” รินหัวเราะเบาๆ พลางก้าวเดินเข้าไปหาอย่างไม่ประมาท “ที่ว่างเปล่า เพราะรินเพิ่งเอาแป้งสาลีเนื้อดีที่สั่งซื้อจากเมืองหลวงมาเก็บไว้ต่างหากค่ะ ถ้ามัวแต่ใส่ของล่อตาล่อใจคนขี้สงสัย ขนมในร้านของรินคงไม่เหลือถึงมือท่านแม่ทัพพอดี” “แป้งสาลี? แป้งที่หาซื้อยากขนาดนั้นน่ะเหรอ?” ป้าหวังหรี่ตาลง มองรอยแยกเล็กๆ ในอากาศที่รินเพิ่งปิดตายไปเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วด้วยความแคลงใจ “แต่เมื่อกี้ข้าเห็นไอเย็นๆ ลอยออกมาจากอากาศ... แถมกลิ่นหอมของเนยสดนั่นมันเข้มข้นจนผิดวิสัยของบ้านไร่ปอนๆ แบบนี้!” รินรดารู้สึกถึงหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม มิติลับของนางคือที่ที่นางใช้เก็บรักษาวัตถุดิบชั้นเลิศจากโลกเดิม ไม่ว่าจะเป็นเนยฝรั่งเศส เตาอบไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ หรือแม้แต่ยีสต์คัดพิเศษ หากความลับนี้หลุดรอดไป นางคงไม่พ้นถูกตราหน้าว่าเป็นแม่มด หรือแย่กว่านั้นคือถูกพวกขุนนางที่จ้องจะฮุบสมบัติจับตัวไปทรมาน “ถ้าป้าหวังหิวจนจมูกดีขนาดนี้ รินว่าป้าควรรีบกลับไปจัดการมื้อเย็นที่บ้านดีกว่านะคะ หรือถ้าอยากชิมขนมปังฝรั่งเศสเนื้อหนึบของร้านริน ก็รอให้ถึงวันเปิดร้านเถอะค่ะ อ้อ... แต่อย่าลืมนะคะว่าราคาของความอยากรู้อยากเห็นน่ะ มันแพงกว่าราคาขนมหลายเท่านัก” รินกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนป้าหวังถึงกับชะงัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง อัศวินก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา มือหนาของเขาโอบไหล่ภรรยาไว้แน่น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองไปยังป้าหวังด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนอีกฝ่ายแทบจะหายใจไม่ออก “มีธุระอะไรกับภรรยาของข้าหรือ... ท่านป้าหวัง?” เสียงทุ้มต่ำของอัศวินฟังดูน่าเกรงขาม อดีตท่านแม่ทัพผู้เคยนำทัพผ่านสมรภูมิเลือดไม่จำเป็นต้องตะโกน แค่เพียงแววตาที่สะท้อนถึงการสังหารก็เพียงพอที่จะทำให้คนขี้ขลาดต้องถอยกรูด “ปะ...เปล่า ข้าแค่แวะมาทักทาย เห็นว่าเจ้าสองคนทำอะไรลับๆ ล่อๆ เลยเป็นห่วงน่ะ” ป้าหวังละล่ำละลัก ก่อนจะรีบหันหลังเดินแกมวิ่งหนีจากไป รินรดาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปสบตากับสามี “เกือบไปแล้วค่ะ...” รินกระซิบเบาๆ อัศวินไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่นำมือมาลูบศีรษะนางอย่างปลอบโยน แต่สายตาของเขากลับมองไปยังพุ่มไม้ข้างบ้านที่ไหวติงผิดปกติ ราวกับมีคนแอบซ่อนอยู่มากกว่าหนึ่งคน ในขณะที่รินรดากำลังจะหมุนตัวกลับเข้าบ้านเพื่อซ่อนความลับให้มิดชิดกว่าเดิม สายตาของนางก็เหลือบไปเห็น ‘เศษกระดาษ’ ที่ปลิวมาติดอยู่กับรั้วไม้ มันคือใบประกาศจับจากทางการที่ลงตราประทับของตระกูลขุนนางที่นางเคยมีเรื่องด้วยในเมืองหลวง เนื้อความในนั้นระบุชัดเจนว่า ‘ผู้ใดพบเบาะแสหญิงสาวที่ครอบครองสมบัติล้ำค่าจากต่างแดน จะได้รับรางวัลเป็นทองคำหนึ่งร้อยชั่ง’ หัวใจของรินรดาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่เพราะนางกลัวเรื่องรางวัล แต่เป็นเพราะนางสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมกระดาษ... มันเป็นลายนิ้วมือที่เปื้อนแป้งขนมปังแบบเดียวกับที่นางเพิ่งใช้ทำครัวซองต์เมื่อตอนเที่ยงวัน! นางหันขวับไปมองอัศวินทันที แต่เขากลับมีท่าทีนิ่งเฉย มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมไปหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้รินรดาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและยากจะอ่านออก “ริน... เจ้าบอกข้าเสมอว่าเรามีความลับต่อกันได้ แต่จดหมายฉบับนี้... ดูเหมือนคนที่เขียนมันจะรู้เรื่องมิติของเจ้าดีกว่าที่เจ้าคิดนะ” รินรดาแกะซองจดหมายมือสั่นเทา ภายในนั้นไม่มีข้อความเขียนด้วยหมึก แต่เป็นเพียง ‘เมล็ดข้าวสาลีสีทอง’ ซึ่งเป็นวัตถุดิบชนิดเดียวที่นางยังหาไม่พบในมิติคู่ขนานแห่งนี้ และข้างใต้เมล็ดข้าวนั้น มีตราสัญลักษณ์ของ ‘กลุ่มพ่อค้าข้ามมิติ’ ที่นางเคยตั้งใจจะลืมเลือนไปตลอดกาลประทับอยู่... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!