ทางแยกของความเชื่อ

เงาร่างที่ทาบทับกรอบประตูห้องแล็บนิติเวชไม่ได้ถอยหนี แต่อคินกลับสัมผัสได้ถึงความนิ่งสงบที่ผิดมนุษย์มนา สารวัตรกวินขยับตัวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์สั่งให้มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามปืนพกข้างเอวโดยอัตโนมัติ ทว่าเมื่อแสงไฟนีออนสลัวภายในห้องสาดกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน ทั้งคู่ก็ต้องผ่อนลมหายใจพร้อมกัน นั่นคือหมวดศรัณย์ นายตำรวจหนุ่มรุ่นน้องในทีมสืบสวน สภาพของเขาดูอิดโรย ดวงตาแดงก่ำราวกับไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม และที่สำคัญที่สุด... ในมือของหมวดหนุ่มกำลังถือแฟ้มคดีเก่าที่ถูกปิดตายไปเมื่อสิบหี่ปีก่อน "ผมขอโทษที่ต้องมาตอนนี้ครับ... แต่อคิน สารวัตร ผมคิดว่าเราเจอจุดเชื่อมโยงที่พวกท่านกำลังตามหาแล้ว" เสียงของศรัณย์แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย อคินหรี่ตาลง มองแฟ้มสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าที่วางลงบนโต๊ะสเตนเลสสตีลข้างร่างไร้ลมหายใจบนเตียงชันสูตร กลิ่นอายความตายของศพปัจจุบันผสานกับกลิ่นอายความลับของอดีตคละคลุ้งไปทั่วห้องแล็บ "ดึกดื่นป่านนี้ แทนที่จะพักผ่อน คุณกลับแบกเอาเศษซากกระดาษขึ้นมาถึงห้องชันสูตรเนี่ยนะ หมวดศรัณย์... วิทยาศาสตร์ไม่เชื่อเรื่องความบังเอิญ แต่เชื่อในรูปแบบของพฤติกรรม คุณกำลังหนีอะไรมา?" "ผมไม่ได้หนีครับ ดร.อคิน... ผมแค่กำลังวิ่งตามสิ่งที่สารวัตรกวินเคยเตือนผมไว้" ศรัณย์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับไหววับอย่างน่าประหลาด กวินเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคดีเก่า สายตาคมกริบมองรุ่นน้องด้วยความสงสัยระคนเห็นใจ "มีอะไรในนั้น ศรัณย์?" "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในโรงเรียนประจำเมื่อสิบหี่ปีก่อนครับ... คดีที่เด็กนักเรียนสามคนถูกพบเป็นศพในสภาพถูกควักหัวใจออกไปบูชา และเหยื่อรายที่สี่... คือเด็กชายที่รอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์" ศรัณย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าสบตากวิน "เด็กคนนั้นคือสารวัตรเองครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องแล็บในทันที อคินหันขวับไปมองหน้ากวินทันที ดวงตาคู่คมของแพทย์นิติเวชฉายแววตกใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ภายใต้ภาพลักษณ์ของตำรวจน้ำดีผู้พิทักษ์ความยุติธรรมและพึ่งพาสัมผัสที่หก กลับมีรอยแผลเป็นจากอดีตที่ลึกล้ำซ่อนอยู่ "เรื่องนี้... ถูกเก็บบันทึกไว้เป็นความลับสูงสุดทางราชการ นายรู้ได้อย่างไร?" เสียงของกวินต่ำทุ้มและเย็นเยียบ แววตาที่มักจะอบอุ่นเป็นกันเองในยามปกติบัดนี้กลับแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า "เพราะพ่อผมเป็นพนักงานสอบสวนคนแรกในคดีนั้นครับ... และก่อนที่พ่อผมจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อปีที่แล้ว ท่านทิ้งสมุดบันทึกเล่มนี้ไว้ พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ผมไม่เคยเข้าใจเลย..." ศรัณย์เว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกๆ "พ่อบอกว่า *'วิญญาณของเด็กคนนั้นไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่มันพาบางอย่างกลับมาด้วยเพื่อรอเวลาทวงคืน'* " อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยความงมงาย "ไร้สาระสิ้นดี! นี่มันเรื่องงี่เง่าอะไรกัน ศรัณย์? คุณเป็นตำรวจนะ ไม่ใช่คนทรงเจ้า คุณกำลังเอาเรื่องเล่าปรัมปรามาปะปนกับคดีฆาตกรรมปัจจุบันเพื่อสร้างความหวาดกลัวหรือไง?" "แล้วคุณจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรล่ะครับ ดร.อคิน?" กวินเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงนิ่งสงบแต่ทรงพลังจนอคินต้องชะงัก "รอยแผลเป็นที่หน้าอกด้านซ้ายของผม... รอยแผลที่แพทย์นิติเวชในยุคนั้นลงความเห็นว่าเกิดจากของมีคมเฉือนอย่างแม่นยำ แต่ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีสารพิษในเลือด และที่สำคัญที่สุด... ในคืนนั้น ผมหยุดหายใจไปสามนาทีเต็ม" กวินค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านแผ่นอกซ้าย รอยแผลที่ถูกเย็บด้วยฝีเข็มหยาบๆ แต่งedของแผลกลับมีลวดลายประหลาดคล้ายรอยสักโบราณจางๆ ฝังลึกอยู่ใต้ผิวหนัง "ในสามนาทีที่ผมตายไปแล้วฟื้นขึ้นมา..." กวินก้าวเข้าไปใกล้อคินทีละน้อย จนแพทย์นิติเวชหนุ่มต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะชันสูตร "ผมไม่ได้เห็นความว่างเปล่า ดร.อคิน ผมเห็น... คนที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียงนี้ คนเดียวกับที่กำลังฆ่าเหยื่อในคดีปัจจุบัน และเขากำลังบอกผมว่า... *เรามีสัญญาต้องชำระ*" อคินนิ่งงิ่งไปชั่วขณะ หัวใจของแพทย์หนุ่มเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัวเหนือธรรมชาติ แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าสะพรึงกลัวทางจิตวิทยา รอยแผลนั้น... รูปแบบการฆ่า... และความทรงจำในวัยเด็กของกวิน มันสอดคล้องกับพฤติกรรมของฆาตกรต่อเนื่องในคดีปัจจุบันอย่างไร้รอยต่อ "คุณจำมันได้จริงๆ หรือ กวิน..." อคินถามเสียงแผ่ว ความเย่อหยิ่งทางวิทยาศาสตร์สลายหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความสงสัยใคร่รู้ของมนุษย์ผู้ต้องการค้นหาความจริง กวินหลับตาลง ชั่วขณะนั้นภาพเหตุการณ์ในอดีตก็หลั่งไหลย้อนกลับมาในห้วงความคิดของเขา *คืนนั้น ฝนตกหนักจนเสียงฟ้าคำรามกลบเสียงกรีดร้องของเพื่อนสนิทในหอพักโรงเรียนประจำ เด็กชายกวินในวัยสิบขวบนอนตัวสั่นอยู่ใต้เตียง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนหายใจไม่ออก ทันใดนั้น รองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พื้นห้องเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำและเลือด กลิ่นธูปและดอกไม้จันทน์ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นฝน มือเย็นเฉียบราวกับศพเอื้อมลงมาดึงตัวเขาออกมาจากใต้เตียง ดวงตาสองข้างภายใต้เงาฮู้ดสีดำสนิทมองตรงมาที่เขา ไม่มีความโกรธแค้น มีแต่ความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว* *"เจ้ายังไม่ถึงเวลา... กลับไปเติบโตเสีย แล้วข้าจะกลับมาทวงสิ่งที่เคยให้ยืมไป"* เสียงกระซิบนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของกวินมาจนถึงทุกวันนี้ มันไม่ใช่ภาพหลอน มันคือความจริงที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขา "ผมจำได้ทุกรายละเอียดครับ อคิน..." กวินลืมตาขึ้น สบตากับแพทย์นิติเวชตรงๆ แววตาคมเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม ผมถึงรู้ว่าเหยื่อรายต่อไปจะไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือคนที่อยู่ในแฟ้มนี้" กวินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแฟ้มคดีเก่า แล้ววางแผ่ลงบนหน้าอกของศาטปัจจุบันบนเตียงชันสูตร ภาพถ่ายใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งในอดีต ปรากฏเด่นชัดเคียงข้างรอยแผลฉีกขาดบนศพปัจจุบัน อคินก้มลงมองภาพถ่ายนั้น สมองอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาความเชื่อมโยงทางนิติวิทยาศาสตร์ ทว่าในวินาทีที่แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบไหวและดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉิน กลิ่นธูปและดอกไม้จันทน์จางๆ ก็ลอยเข้ามาแตะจมูกอีกครั้ง ทั้งที่ห้องแล็บนี้ไม่มีทางธูปถูกจุดขึ้นอย่างแน่นอน กริ๊ก... เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของห้องเก็บอุปกรณ์ชันสูตร "ใครวะ!" หมวดศรัณย์ชักปืนออกจากซองพร้อมหันไปเล็งยังทิศทางของเสียงทันที อคินสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพื่อพิสูจน์ความจริงด้วยตาตนเอง มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟสำรองบนผนัง ทว่าแสงสว่างที่ควรจะสาดส่องกลับเผยให้เห็นเพียง... คราบเลือดสดๆ เป็นรอยเท้าเปล่าขนาดใหญ่ ลากยาวจากมุมมืดของห้อง ตรงมาหยุดอยู่บนพื้นข้างเตียงชันสูตรที่พวกเขากำลังยืนอยู่ และบนหน้าอกของศพไร้ญาติ มีรอยกรีดใหม่สดๆ ปรากฏขึ้นเป็นสัญลักษณ์ตัวเลขโรมันตัวเดิม... *เลข IV* พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เปื้อนเลือด วางทับอยู่บนแผลสดๆ นั้น อคินก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย สายตากวาดมองลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิท *'ถึงเวลาชำระหนี้... สารวัตรกวิน'* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ