ศพปริศนาใต้แสงจันทร์

"อย่าเพิ่งแตะต้องอะไรทั้งสิ้น ถ้าคุณยังไม่อยากให้วิญญาณคนตายสาปแช่งให้คดีนี้กลายเป็นสุสานของหน้าที่การงานคุณ สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งแห้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเน่าของซากพืชซากสัตว์ตลบอบอวลอยู่ในอากาศชื้นแฉะ แสงไฟจากสปอตไลท์สนามส่องกระทบร่างที่นอนบิดเบี้ยวอยู่กลางวงล้อมของเทียนไขจำนวนสิบสองเล่มที่ดับลงพร้อมกันราวกับถูกกระแสลมที่มองไม่เห็นพัดผ่าน ร่างของชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาในพื้นที่หวงห้าม ดร.อคิน ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานที่ยืนตัวแข็งทื่อ เขาวางกระเป๋าอุปกรณ์นิติเวชลงบนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าอย่างไม่นึกรังเกียจ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างของผู้เสียชีวิตที่ถูกจัดวางในท่า 'นกพิราบปีกหัก' มือทั้งสองข้างถูกรั้งขึ้นไปมัดไว้เหนือศีรษะด้วยเส้นผมสีดำสนิทที่ถักเปียยาวเหยียด "ดร.อคิน คุณมาช้าไปสิบนาที" สารวัตรกวินก้าวออกมาจากเงามืด รูปร่างสูงใหญ่ของเขาดูจะกดดันบรรยากาศรอบข้างให้หนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาไม่ได้สวมถุงมือ แต่กลับสวมสร้อยประคำไม้เก่าคร่ำคร่าไว้ที่ข้อมือซ้าย นิ้วโป้งของเขาคลึงลูกประคำเบาๆ เป็นจังหวะที่ดูไม่เข้ากับสถานที่ทำงานของตำรวจเลยสักนิด อคินหยุดชะงัก เขาสวมถุงมือยางอย่างใจเย็นก่อนจะหันมามองใบหน้าของกวินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการดูแคลน "สิบนาทีที่เสียไป มันสำคัญกว่าการมายืนสวดมนต์ไล่ผีในที่เกิดเหตุนะครับ สารวัตรกวิน ผมมาที่นี่เพื่อ 'ผ่าความจริง' ไม่ได้มาเพื่อฟังนิทานพื้นบ้านเกี่ยวกับวิญญาณพยาบาท" "ความจริงที่คุณเห็นกับตาอาจเป็นแค่เปลือกนอก ด็อกเตอร์" กวินเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวอคิน มันเป็นกลิ่นสะอาดสะอ้านที่ขัดกับกลิ่นศพอย่างรุนแรง "ศพนี้ไม่ได้ตายเพราะแรงกระแทกจากของแข็ง แต่มันตายเพราะแรงแค้นที่ฝังรากลึกเกินกว่าที่สเกลพยาธิสภาพของคุณจะตรวจวัดได้ ดูรอยช้ำที่ลำคอนั่นสิ มันไม่ใช่รอยนิ้วมือ แต่มันคือรอย 'ประทับ' ของจิตที่อาฆาต" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "วิทยาศาสตร์ไม่เคยรู้จักคำว่า 'จิตอาฆาต' ครับ มันมีแค่แรงกด การขาดออกซิเจน และการทำลายเนื้อเยื่อ หากคุณกวินอยากจะเล่นบทผู้พิทักษ์สายมู ผมแนะนำให้ไปเปิดสำนักดูดวงที่อื่น แต่ที่นี่... กรุณาถอยออกไปให้ห่างจากรัศมีของหลักฐานด้วยครับ" อคินคุกเข่าลงข้างศพ เขาใช้คีมคีบเส้นผมที่พันธนาการข้อมือของผู้ตายออกมาตรวจดูอย่างละเอียด แววตาของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่เมื่อพบว่าเส้นผมเหล่านั้นไม่ได้ถูกถักด้วยมนุษย์ แต่มันมีความแข็งและยืดหยุ่นผิดธรรมชาติ "แปลก..." อคินพึมพำกับตัวเอง "แปลกตรงไหน" กวินถาม พลางขยับเข้ามาใกล้จนอคินรู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างของชายคนนั้น "หรือว่าความมั่นใจทางวิทยาศาสตร์ของคุณกำลังสั่นคลอนเพราะเจอสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยตำราเล่มไหน" "ไม่ใช่เพราะเรื่องไสยศาสตร์ไร้สาระของคุณ" อคินเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคนมีความกดดันที่น่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าบรรยากาศศพ "แต่เป็นเพราะเส้นผมพวกนี้... มันมีร่องรอยของการทำปฏิกิริยาเคมีด้วยสารปรอทเข้มข้น ซึ่งมันทำไม่ได้ในที่เกิดเหตุธรรมดาๆ แบบนี้" อคินหันกลับไปสนใจศพอีกครั้ง เขาหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า ตั้งใจจะกรีดเปิดผิวหนังบริเวณรอยช้ำที่คอเพื่อหาพยานหลักฐานชิ้นสำคัญ แต่ทันทีที่คมมีดแตะลงบนผิวหนังของผู้ตาย... "อย่า!" กวินตวาดพร้อมกับคว้าข้อมือของอคินเอาไว้ด้วยแรงมหาศาล อคินสะดุ้งสุดตัว มือของเขาหยุดค้างเหนือลำคอศพเพียงมิลลิเมตรเดียว ทันใดนั้น แสงเทียนที่ดับสนิทไปแล้วในตอนแรก พลันลุกโชนขึ้นมาเองโดยไม่มีใครจุด ลมพายุหมุนวนอยู่ภายในโกดังร้างจนฝุ่นควันคลุ้งไปทั่ว เสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังแว่วมาจากมุมมืดที่ไม่มีคนอยู่ อคินเบิกตากว้าง ความเป็นเหตุเป็นผลในหัวเริ่มสั่นคลอนเมื่อเขาเห็น 'บางอย่าง' กำลังคลานออกมาจากปากของศพ มันไม่ใช่แมลง ไม่ใช่หนอน แต่เป็นเศษกระดาษที่จารึกอักขระโบราณสีเลือดสดที่ยังไม่แห้งสนิท กวินปล่อยมือจากข้อมือของอคิน สายตาของเขามองไปที่ศพด้วยความเคร่งขรึม "ผมบอกคุณแล้วว่าศพนี้มันมี 'เจ้าของ' และตอนนี้... เจ้าของเขากำลังไม่พอใจที่คุณกำลังจะเปิดเผยความลับที่ควรจะถูกฝังไปพร้อมกับความตาย" อคินลุกขึ้นยืน ตัวของเขาสั่นเล็กน้อยไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความสับสนทางตรรกะ เขามองดูอักขระบนกระดาษที่ค่อยๆ เปลี่ยนสีไปตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่ควรจะหยุดไปแล้วของศพ "สารวัตร..." อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย "ไอ้สิ่งที่อยู่ในปากคนตายนั่น... มันไม่ใช่ของเล่นที่ใครเอามาใส่ไว้ตอนผมเดินเข้ามาหรอกใช่ไหม" กวินไม่ได้ตอบ เขาหยิบไฟฉายส่องเข้าไปที่โคนลิ้นของศพที่อ้าค้างอยู่ แล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้แม้แต่คนที่ไม่เชื่อในพระเจ้าอย่าง ดร.อคิน ต้องหยุดหายใจ ที่โคนลิ้นนั้น มีตราประทับรูปนกฮูกสามตาที่ถูกจี้ด้วยเหล็กร้อนฝังลงไปจนเห็นถึงกระดูก และตราประทับนั้นกำลังเรืองแสงสีม่วงประหลาดออกมาในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังดูคล้ายชื่อของอคินดังขึ้นมาจากทั่วทุกทิศทางในโกดัง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับการผ่าความจริงในคดีแรกนะครับ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับความลึกลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปครับ ดร.นิติเวช