สั่งสอนแม่สามี

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องโถงตระกูลจางในยามนี้ คล้ายถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "หลินเยว่! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบังaาญต่อปากต่อคำกับแม่!" เสียงตวาดแว้ดของสะใภ้รองดังแหลมขึ้นทำลายความเงียบ นางก้าวเท้าเข้ามายืนเท้าสะเอว ใบหน้าทาแป้งขาววอกบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดวงตาคู่เล็กจิกมองจานแป้งหมี่ขาวผ่องในมือของหลินเยว่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ของพวกนี้ในบ้านตระกูลจาง ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องช่วยกันหามา แม้เจ้าจะแต่งเข้ามาแล้ว แต่หากคิดจะกินอาหารดีๆ โดยไม่ทำงานทำการ เช่นนี้เห็นทีตระกูลจางคงต้องหาทางอบรมสั่งสอนมารยาทเสียใหม่กระมัง!" หลินเยว่ไม่แม้แต่จะชายตากลอกมองสตรีตรงหน้า นางเพียงใช้ปลายนิ้วเรียวงามปัดเศษแป้งที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าตัวเก่าอย่างใจเย็น ท่วงทีนั้นมีความเยือกเย็นและสง่างามราวกับคุณหนูในห้องหอที่หลุดรอดเข้ามาในหมู่บ้านชนบท มากกว่าจะเป็นหญิงชาวนาผู้ถูกกดขี่ "อบรมมารยาทหรือคะ?" หลินเยว่ทวนคำ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่กังวานใส ทว่าแฝงกระแสความกดดันประหลาดจนทำให้สะใภ้รองชะงักกึก "พี่สะใภ้รองพูดได้ดี... แต่ไม่ทราบว่า 'มารยาท' ของบ้านหลังนี้ คือการที่พี่สาวมาแย่งส่วนแบ่งอาหารของน้องสะใภ้ผู้เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่ถึงเดือน หรือคือการที่แม่สามีทำเป็นมองไม่เห็นเมื่อลูกสะใภ้คนโปรดหยิบฉวยข้าวของในครัวไปจนหมดสิ้นกันแน่คะ?" "นัง... นังเด็กปากดี!" แม่เฒ่าจางที่นั่งหน้าถมึงทึงอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตาฝ้าฟางฉายแววเกรี้ยวกราดจนหนังตาตึงเปรี๊ยะ นางกระแทกไม้เท้าลงกับพื้นจนฝุ่นตลบ "แต่งเข้าบ้านมาไม่ทันไร ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าปีนเกลียวข้าผู้เป็นแม่สามีแล้วหรือ! เหว่ยซาน... ดูเอาเถอะ ดูเมียที่เจ้ารับเข้ามาซิ นางไม่มีความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเลยแม้แต่น้อย หากวันนี้ข้าไม่สั่งสอนนางให้รู้สำนึก ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลจางของเราคงต้องป่นปี้เพราะนังตัวดีนี่เป็นแน่!" จางเหว่ยยังคงยืนนิ่งสงбиราวกับรูปปั้นหินแกรนิต ร่างกายกำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มแผ่ไอเย็นเยียบออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองมารดาตนเองวูบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาหยุดอยู่ที่ใบละมุนของภรรยาตัวน้อยที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาอย่างไม่เกรงกลัว หัวใจของจางเหว่ยกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งตกใจที่ภรรยาผู้เคยเงียบขรับและยอมคนมาตลอดในอดีต บัดนี้กลับกล้าต่อกรกับแม่เฒ่าจางได้อย่างฉะฉาน แต่อีกใจหนึ่ง... ความรู้สึกพึงพอใจและภาคภูมิใจกลับเอ่อล้นขึ้นมาจนเกือบปิดไม่มิด ภรรยาของเขา หาใช่สตรีอ่อนแอให้ใครรังแกได้ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้ว "ท่านแม่พูดเกินไปแล้วกระมังคะ" หลินเยว่ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนมุมปากช่างงดงามแต่กลับเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ นางกวาดสายตามองไปรอบวง ไม่ว่าจะเป็นบรรดาญาติห่างๆ ที่ทำตัวเป็นลิงหลอกเจ้า หรือบรรดาพี่น้องตระกูลจางที่ทำทีเป็นทองไม่รู้ร้อน "ท่านบอกว่าข้าไม่ทำงานทำการ ทว่าตั๋วเสบียงและแป้งขาวเหล่านี้ ข้าแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของข้าเอง และที่สำคัญที่สุด... มันคือเสบียงส่วนที่สามีของข้า 'จางเหว่ย' ส่งจดหมายและเงินเดือนทหารกลับมาเจาะจงให้ภรรยาของเขาได้บำรุงร่างกาย ไม่ใช่ส่วนรวมที่จะให้ใครหน้าไหนมาหยิบฉวยไปแบ่งปันกันตามอำเภอใจ!" คำพูดประโยคนี้พุ่งเป้าไปที่สะใภ้รองและแม่เฒ่าจางอย่างจัง จนสะใภ้รองหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เพราะเงินเดือนทหารของจางเหว่ยในยุค 70-80 นี้ ถือเป็นรายได้ก้อนใหญ่ที่หล่อเลี้ยงทั้งครอบครัวมาโดยตลอด การที่แม่เฒ่าจางแอบแบ่งเงินและเสบียงส่วนนี้ไปให้ครอบครัวน้องชายของตนเอง เป็นความลับที่ทุกคนในบ้านรู้ดีแต่ไม่มีใครกล้าปริปาก "เจ้า... เจ้ากล้ากล่าวหาว่าข้ากินของพวกนี้งั้นรึ!" แม่เฒ่าจางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าหลินเยว่ด้วยมือที่สั่นเทา "ตระกูลจางเลี้ยงดูพวกเจ้าให้ที่ซุกหัวนอน ข้าวทุกเม็ดน้ำทุกหยดมาจากหยาดเหงื่อของข้า สะใภ้เช่นเจ้ากล้าทวงบุญคุณกับแม่สามีรึ! อกตัญญู! ช่างเป็นสะใภ้ที่อกตัญญูยิ่งนัก!" "บุญคุณหรือคะ?" หลินเยว่หัวسเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ทำเอาผู้ใหญ่หลายคนในห้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ท่านแม่... ตั้งแต่ข้าแต่งเข้าบ้านมา ข้าตื่นก่อนไก่ขัน เข้านอนหลังตะวันลับฟ้า ทำงานหนักหน่วงยิ่งกว่าวัวควาย แต่สิ่งที่ข้าได้รับคือเศษข้าวต้มก้นหม้อที่เจือจางจนแทบมองไม่เห็นเม็ดข้าว ส่วนแป้งขาวและไข่ไก่ที่ทางการหรือสามีส่งมาให้ ข้ากลับไม่เคยได้แตะต้องแม้แต่น้อย หากนี่เรียกว่าการ 'เลี้ยงดู' ข้าเกรงว่าคำว่า 'การกดขี่ทาส' คงจะเหมาะสมกับบ้านหลังนี้มากกว่ากระมังคะ!" "เพี๊ยะ!" เสียงตบโต๊ะครั้งนี้ดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม แม่เฒ่าจางทนฟังต่อไปไม่ไหว นางลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจนถึงขีดสุด เงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ตัวดีสักฉาดใหญ่เพื่อสั่งสอนความอวดดี ทว่า... ยังไม่ทันที่มือเหี่ยวย่นนั้นจะเข้าใกล้ใบหน้าของหลินเยว่ ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก มือหนาคว้าจับข้อมือของมารดาไว้แน่นตรึงด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าคมเข้มดุดันขึ้นจนน่ากลัว ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นเย็นชาไร้ซึ่งความปรานี "ท่านแม่" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังลอดไรฟัน มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่กลับทรงพลังกดดันจนแม่เฒ่าจางสะعาดเฮือก "ภรรยาของข้า ข้าเป็นคนเลือกเอง หากท่านยังคิดจะทำร้ายนางต่อหน้าข้า เกรงว่าหลังจากนี้... เบี้ยเลี้ยงและเสบียงทั้งหมดที่ข้าควรจะได้ส่งมาที่บ้านหลังนี้ คงต้องถูกตัดขาดและเก็บไว้ให้ภรรยาของข้าใช้แต่เพียงผู้เดียวเสียแล้วกระมังครับ" สิ้นคำพูดของจางเหว่ย ทั่วทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิทชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น แม่เฒ่าจางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดเลยว่าบุตรชายผู้เคยเชื่อฟังนางมาตลอด จะกล้าเอ่ยคำพูดตัดขาดเยื่อใยเพื่อปกป้องนังสะใภ้ปากร้ายคนนี้! หลินเยว่ลอบยิ้มในAวงตา นางขยับตัวเข้ามาใกล้จางเหว่ยเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัดไปถึงหูทุกคน "ท่านพี่... ในเมื่อบรรดาท่านแม่และพี่สะใภ้ดูจะไม่เต็มใจต้อนรับเรานัก ข้าว่าเราแยกบ้านกันตอนนี้เลยดีกว่ากระมังคะ? อีกอย่าง... วันนี้ข้าตั้งใจจะทำเมนูเด็ด 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ' เพื่อขอบคุณท่านเสียหน่อย หากกลิ่นหอมของมันลอยไปรบกวนใจใครเข้า เกรงว่าจะพลอยทำให้เจริญอาหารไม่ลงกันพอดี" พูดจบ หลินเยว่ก็หมุนตัวเดินนำลิ่วเข้าไปในห้องครัวทันที ทิ้งให้เบื้องหลังคือสายตานับคู่ที่เต็มไปด้วยความอึดอัดโกรธเกรี้ยว และกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่เริ่มโชยออกจากครัวทะลุผ่านม่านประตูไม้เก่าๆ ออกมาทีละน้อย... แต่ทว่า... ในวินาทีที่หลินเยว่กำลังจะก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องครัว สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนหลบมุมอยู่หลังกำแพงบ้าน ใบหน้านั้นซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาน่าสงสัยบางอย่างเอาไว้ พร้อมกับห่อผ้าลึกลับในมือที่เพิ่งถูกส่งมอบให้ใครบางคนในความมืด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ! หวังว่าจะชื่นชอบความแสบสันต์ของน้องหลินเยว่กันนะคะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!