ฟื้นตื่นในบ้านหลังเก่า

"ถ้าเจ้ายังขยับตัวทำเซ่อซ่าทำชามข้าวหมูแตกอีกใบ ข้าจะให้เจ้าอดตายไปพร้อมกับไอ้ลูกสะใภ้ขี้โรคคนนี้เสีย! กินเข้าไปเท่าไหร่ก็เปลืองแรงงานเปล่าๆ นางมันก็แค่ตัวกินข้าวที่รอวันตาย!" เสียงแผดกร้าวที่แหบพร่าดั่งอีกาของ 'แม่เฒ่าจาง' บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของหลินเยว่ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นหลังที่ปวดร้าว ความรู้สึกหนักอึ้งตรงหน้าอกประหนึ่งมีก้อนหินหมื่นชั่งกดทับอยู่นั้น ทำให้หญิงสาวต้องหอบหายใจอย่างยากลำบาก กลิ่นสาบของดินชื้น กลิ่นฟางข้าวเน่า และกลิ่นเหงื่อไคลโชยเข้าจมูกจนอยากจะอาเจียน หลินเยว่ลืมตาขึ้นช้าๆ ทัศนวิสัยที่พร่ามัวค่อยๆ ชัดเจนขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีคราบเขม่าควันไฟเกาะดำปื๋อ แสงสลัวจากรูรั่วบนหลังคาสาดส่องลงมาเห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่กลางอากาศ นี่ไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ในศตวรรษที่ 21 ของเธอ แต่มันคือกระท่อมดินเผาที่ดูคล้ายจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อในยุค 70 "ตื่นแล้วรึนังตัวดี! นอนอืดเป็นศพให้คนอื่นเขาด่าอยู่ได้ ลุกไปตักน้ำเดี๋ยวนี้!" มือเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าจางพุ่งเข้ามาจิกเส้นผมของเธออย่างแรง ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านทำให้หลินเยว่ได้สติโดยสมบูรณ์ ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำหลาก—ร่างนี้ชื่อ 'หลินเยว่' เช่นเดียวกับเธอ เป็นสะใภ้รองของตระกูลจางที่ถูกรังแกจนแทบไร้ทางสู้ สามีคือ 'จางเหว่ย' นายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่ต้องไปประจำการชายแดน ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับนรกบนดินภายใต้ชายคาของแม่สามีใจร้ายและเหล่าพี่สะใภ้ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ หลินเยว่กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากร่างกายที่อ่อนแอไม่ใช่เรื่องน่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือคนพวกนี้กำลังมองเธอเป็นเพียงเครื่องมือ *ฟึ่บ!* หลินเยว่สะบัดมือแม่เฒ่าจางออกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ดวงตาที่เคยหม่นแสงกลับเป็นประกายคมปลาบดั่งอาวุธร้าย เธอยันกายขึ้นนั่งด้วยท่วงท่าที่สง่างามผิดกับสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้น รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกจากตัวจนแม่เฒ่าจางชะงักกึกไปชั่วขณะ "แม่จาง... ถ้ายังอยากให้ลูกสะใภ้คนนี้มีชีวิตอยู่ไปซักผ้าและทำกับข้าวให้บ้านนี้กิน ก็กรุณาถอนมือสกปรกนั่นออกไปจากตัวฉันก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" เสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยอำนาจสั่งการ ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตา "นะ...นังนี่! แกกล้าดียังไง..." หลินเยว่ไม่รอฟังคำด่าทอ เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนวูบวาบที่กลางฝ่ามือ เมื่อเธอจดจ่อจิตไปที่นั่น ประตูมิติฟาร์มที่เธอเคยสร้างขึ้นในฐานะโปรเจกต์งานอดิเรกก่อนทะลุมิติก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด มันคือคลังสมบัติส่วนตัวที่บรรจุทั้งวัตถุดิบอาหารระดับเทพ เมล็ดพันธุ์พืชหายาก และอุปกรณ์เครื่องครัวชั้นยอดที่เธอเก็บสะสมไว้ *กริ๊ก* ทันใดนั้น แสงสีทองจางๆ วาบขึ้นในมิติลับ เมื่อเธอนึกถึง 'ถุงแป้งสาลีและเนื้อหมูชั้นดี' สิ่งของเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นในช่องเก็บของทันที เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก ในโลกที่ทุกคนอดอยากจนตัวผอมแห้งแบบนี้ พลังนี้คืออาวุธที่ทรงอานุภาพที่สุด "แม่ค่ะ" หลินเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันเห็นว่าในครัวไม่มีอาหารดีๆ ให้ฉันปรุงสำหรับมื้อเช้าที่ตระกูลจางต้องกินกันทั้งบ้าน รวมถึงแม่ด้วย... ฉันจะปล่อยให้แม่ต้มน้ำกินกับข้าวต้มเปล่าๆ ไปตลอดทั้งสัปดาห์ ไม่เชื่อก็ลองดู" แม่เฒ่าจางเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า นางอ้าปากค้างราวกับเห็นผี นางไม่เคยเห็นหลินเยว่ในสภาพนี้มาก่อน สะใภ้ที่เคยร้องไห้ฟูมฟายกลับกลายเป็นคนละคน ท่าทางนิ่งสงบแต่น่าเกรงขามดุจราชินีที่กำลังประกาศศึก ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน เสียงเคาะไม้กระดานหน้าบ้านดังรัวและทรงพลัง ก่อนที่ประตูไม้เก่าๆ จะถูกผลักออกอย่างแรง "แม่! ผมกลับมาแล้ว... แล้วใครมันทำอะไรภรรยาผม!" ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามาในบ้าน กลิ่นอายความดุดันและกลิ่นดินปืนที่ติดตัวมาทำให้ทั้งบ้านเงียบงันไปในทันที จางเหว่ยยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดผ่านแม่เฒ่าจางไปหยุดอยู่ที่ภรรยาที่นั่งอยู่บนเตียงสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น หลินเยว่เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นสามี หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นี่คือชายคนที่เธอต้องใช้ชีวิตด้วยหลังจากนี้... และดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ชิ้นแรกของเธอในโลกนี้ จะมาถึงเร็วกว่าที่คิด จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น เขาสังเกตเห็นรอยนิ้วมือแดงฉานบนต้นคอของเธอ วินาทีนั้นเองที่เขาก้าวเท้าเข้าประชิดตัวแม่เฒ่าจางโดยไม่แม้แต่จะเหลือบแล "ผมถามว่า... ใคร ทำ อะไร เธอ?" แม่เฒ่าจางตัวสั่นเทาด้วยความกลัว จางเหว่ยคือทหารผู้เก่งกาจและดุดันที่สุดในกองทัพ ใครก็ต่างเกรงใจเขาทั้งนั้น ทว่าในตอนนั้นเอง หลินเยว่กลับยันตัวลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้าไปหาจางเหว่ย ก่อนจะใช้นิ้วเรียวสวยแตะลงบนแขนเสื้อเครื่องแบบของเขาเบาๆ กลิ่นอายความหอมของเครื่องเทศชั้นยอดที่เธอตั้งใจดึงออกมาจากมิติเพื่อประเดิมการทำอาหารครั้งแรก เริ่มแผ่กระจายอบอวลไปทั่วห้องครัวจนกลบกลิ่นสาบดินเดิมจนมิด จางเหว่ยชะงัก กลิ่นหอมประหลาดนี้ทำให้เขาสับสน... มันเป็นกลิ่นหอมของอาหารที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในชีวิต "ท่านพี่คะ" หลินเยว่เอ่ยด้วยเสียงหวานหยดย้อยที่ทำให้จางเหว่ยต้องหันกลับมามอง "อย่าเพิ่งโกรธเลยค่ะ มื้อนี้ฉันตั้งใจจะทำอาหารให้แม่และทุกคนทาน... แต่ดูเหมือนว่า 'วัตถุดิบ' ในบ้านเราวันนี้ จะไม่เพียงพอสำหรับต้อนรับการกลับมาของท่านเลยนะคะ" เธอยิ้มกว้าง แววตาซ่อนเร้นความลับมหาศาลไว้ใต้ความนิ่งสงบ "โชคดีจัง... ที่ฉันเพิ่ง 'ค้นพบ' บางอย่างในห้องเก็บของเก่าหลังบ้านพอดี" จางเหว่ยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะมองเห็นถุงผ้าใบใหญ่ที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะครัว... ถุงผ้าที่เขาจำได้แม่นว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนมันยังว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกคนนะคะที่ร่วมออกเดินทางไปกับหลินเยว่ในโลกยุค 70 แสนวุ่นวายนี้ แล้วมาพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!