ลมหนาวเยือนชายแดน

เสียงเหล็กกระทบกันในความมืดมิใช่เสียงแห่งชัยชนะ หากแต่เป็นเสียงถอนหายใจเฮือกสุดท้ายของแผ่นดินที่กำลังแตกสลาย ภายในกระโจมบัญชาการหลักแห่งค่ายทหารพิทักษ์อุดร กลิ่นอายของสนิมเหล็ก เลือดสดๆ และน้ำมันสนคละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก เปลวไฟจากตะเกียงสำริดวับแวมสะท้อนเงาแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นหนังวัวที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ทึบ ตรงกลางแผนที่นั้นถูกปักด้วยลูกศรเหล็กกล้าสีดำสนิทสามดอก บ่งบอกถึงจุดยุทธศาสตร์ที่ฝ่ายศัตรูกำลังรุกคืบเข้ามาประชิดชายแดนเหนือ เซียวจิ่งเหอยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักหินผา อาภรณ์คลุมกายสีนิลสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ซ่อนลายด้วยด้ายสีเงินยวด ขับเน้นให้เรือนร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขرامและเยือกเย็นจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองตราประทับหยกประจำตำแหน่งแม่ทัพเอกที่วางอยู่ข้างจอกสุราที่ยังพร่องไม่หมด นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นทุกคราที่กระทบเนื้อไม้ "รายงานจากหน่วยสอดแนมแดนเหนือแจ้งว่าอย่างไรบ้าง" น้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และราบเรียบจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในกระโจม แม่ทัพรองก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า ใบหน้าอาบไล้ด้วยเหงื่อและความเหนื่อยล้าจากสนามรบ "เรียนท่านแม่ทัพ… กองกำลังของแคว้นเป่ยหรงถอนกำลังกลับไปตั้งหลักที่ช่องเขาอูหลิงแล้วครับ พวกมันดูเหมือนจะรอคอยจังหวะบางอย่าง มากกว่าจะเปิดฉากปะทะในเวลานี้" มุมปากของเซียวจิ่งเหอหยักลึกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งไออุ่น ดุจดั่งน้ำแข็งพันปีที่เกาะกุมอยู่บนยอดเขาไร้พ่าย "ถอยเพื่อรุก ถอยเพื่อรอเวลาให้เสือร้ายติดกับดักในเมืองหลวง… พวกมันฉลาดไม่เบา" คำพูดนั้นทำให้แม่ทัพรองขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ ทว่ายังไม่ทันที่นายทหารผู้น้อยจะได้เอ่ยถามสิ่งใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเกือกม้าควบตะบึงฝ่าความหนาวเหน็บยามวิกาลก็ดังขึ้นจากด้านนอกกระโจม ตามด้วยเสียงประกาศก้องที่สั่นเครือของขันทีหลวงผู้ถือราชโองการ "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! ขอให้ท่านแม่ทัพเอกเซียวจิ่งเหอออกมารับพระราชสาส์น!" บรรยากาศภายในกระโจมพลันเย็นเยียบลงไปอีกหลายส่วน ม่านกระโจมถูกสะบัดเปิดออกด้วยแรงลมหนาวที่พัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายเข้ามา ขันทีเฒ่าในอาภรณ์แพรต่วนสีชาดก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว ในมือประคองกล่องไม้ประดับทองคำแท้ที่บรรจุราชโองการประทับตราหยกมังกรทอง เซียวจิ่งเหอไม่แม้แต่จะขยับกายไหวติง เขายังคงยืนกอดอกมองผู้มาเยือนด้วยสายตานิ่งสนิท ดุจพญาอินทรีที่มองเหยื่อวิ่งเข้ามาหาความตายด้วยความสมัครใจ "ท่านแม่ทัพเซียว เหตุใดจึงยังยืนนิ่งอยู่เล่า รีบรับราชโองการเถื่อน… อ้อ รีบรับพระราชโองการสิครับ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วนให้ท่านเดินทางกลับเมืองหลวงทันทีอย่างไร้เงื่อนไข" ขันทีเฒ่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยามสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่ราวกับมองทะลุจิตใจคนได้ แม่ทัพเอกก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปหาขันทีหลวงทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังบดขยี้พื้นดินในกระโจมดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นพายุกลางมหาสมุทร จนขันทีเฒ่าต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ไร้เงื่อนไขงั้นหรือ" เซียวจิ่งเหอเอ่ยทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ "ฮ่องเต้ทรงเรียกหาแม่ทัพผู้รักษาชายแดนในยามที่ศึกยังไม่สงบ ช่างเป็นพระmеttаอันล้นพ้นเสียจริง หรือเกรงว่าตระกูลเซียวของข้าจะสร้างผลงานจนขุนนางกังฉินในราชสำนักนอนไม่หลับกันแน่" "บังอาจ! ท่านแม่ทัพ นี่คือพระราชโองการจากโอรสสวรรค์นะ!" ขันทีเฒ่าหวيدกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบเปิดกล่องไม้หยิบม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองอร่ามออกมาชูขึ้นสูง เซียวจิ่งเหอรับม้วนผ้าไหมนั้นมาด้วยมือข้างเดียว สัมผัสของเนื้อผ้าทอชั้นดีช่างสวนทางกับเนื้อหาความอยุติธรรมที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง สายตาด구กวาดมองตัวอักษรจีนตัวบรรจงที่เขียนด้วยหมึกสีชาดอย่างรวดเร็ว เนื้อความระบุชัดเจนให้เขาสละตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์อุดร มอบอำนาจการบัญชาการทั้งหมดให้แก่แม่ทัพรอง แล้วเดินทางกลับเมืองหลวงเพียงลำพังภายในสามวัน เพื่อ "ชี้แจงข้อครหา" เกี่ยวกับการสะสมกำลังพลนอกราชאนุกร ข้อหานี้… หนักหนาสสาหัสยิ่งกว่าคมดาบในมือข้าศึกเสียอีก มันคือข้อหากบฏที่พร้อมจะบั่นหัวตระกูลเซียวให้สูญสิ้นเผ่าพันธุ์ได้ทุกเมื่อ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เงาร่างของใครบางคนก็ก้าวผ่านม่านหิมะเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ราวกับภูตพรายที่หลุดลอยมาจากภาพวาดโบราณ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยขาวลอยละลิ่วเข้ามาแตะนาสิกท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด เซียวจิ่งเหอชะงักฝ่ามือที่กำลังกำราชโองการแน่น ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที สตรีในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ปักลายเมฆมงคลด้วยด้ายสีเงินระยิบระยับ นางถือพัดหยกขาวแกะสลักลวดลายวิจิตรไว้ในมือข้างหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่ซ่อนอยู่หลังผ้าแพรบางเบาที่ปิดบังครึ่งหน้า ทว่าดวงตากลมโตคู่หงส์คู่นั้นกลับเปล่งประกายเฉลียวฉลาด ลึกล้ำ และเย้ายวนใจยิ่งกว่าอัญมณีล้ำค่าใดๆ ในใต้หล้า มู่หรั่นชิงแย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ แต่นางไม่ได้เอ่ยทักทายแม่ทัพเอกผู้เยือกเย็น กลับหันไปมองขันทีหลวงด้วยแววตาราวกับมองตัวหมากบนกระดานที่กำลังจะหมดประโยชน์ "ท่านขันทีเดินทางไกลมาแรมเดือนเพื่อส่งราชโองการนี้ คงเหนื่อยยากไม่น้อย" เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วกังวานเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ทว่า... ท่านกลับลืมมองสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งไปเสียสนิท" ขันทีเฒ่าขมวดคิ้ว "สิ่งสำคัญอันใดของเจ้า นังตัวดี เจ้าเป็นใครกล้าดียังไงมาสอดปากในเรื่องราชสำนัก!" มู่หรั่นชิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางปัดพัดหยกในมือออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคมปัญญา ก่อนจะชี้ไปยังตราประทับบนราชโองการในมือของเซียวจิ่งเหอ "ตราหยกมังกรทองที่ประทับอยู่นี้… รอยสลักตรงมุมซ้ายขาดหายไปสามมิลลิเมตร" นางก้าวเข้าไปใกล้ขันทีเฒ่าทีละก้าว แววตาดุดันขึ้นมาวบหนึ่ง "นั่นหมายความว่า ราชโองการฉบับนี้... เป็นของปลอมที่เขียนขึ้นโดยสำนักมือสังหารทมิฬ เพื่อล่อให้ท่านแม่ทัพเดินทางกลับไปรับความตายในเมืองหลวงต่างหากเล่า" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งกระโจมพลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ขันทีเฒ่าหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่เซียวจิ่งเหอหรี่ตาลงมองสตรีตรงหน้า ความเยือกเย็นในแววตาของแม่ทัพหนุ่มถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความระแวงสงสัยและทึ่งจัด มู่หรั่นชิงหันกลับมาสบตากับเซียวจิ่งเหอโดยตรง พัดหยกในมือถูกหุบลงเบื้องอก นางโน้มตัวกระซิบบิดเบือนลมหนาวข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของแม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครต้องสะดุด "ท่านแม่ทัพ... หากท่านก้าวเท้าออกจากค่ายทหารแห่งนี้ หัวของท่านจะถูกเสียบประจานที่ประตูเมืองหลวงก่อนตะวันตกดิน แต่หากท่านเลือกจะเชื่อข้า... เราสองคนคงต้องมาเริ่มเดินหมากกระดานใหญ่ เพื่อชิงบัลลังก์มังกรกันเสียที" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับกลยุทธ์และการชิงไหวชิงพริบในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ