ร่องรอยเลือด

กลิ่นของฟอร์มาลีนและคราบเลือดเก่าที่ถูกล้างออกไม่หมด ยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องสืบสวนชั่วคราวชั้นใต้ดินของสถานีตำรวจนครบาล เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นคอนกรีตเปลือยดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดัน ร.ต.อ. ธันวา วิริยะ ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมกำลังจดจ้องภาพถ่ายที่เกิดเหตุล่าสุด—ห้องพักอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ในย่านสลัมริมคลอง ที่ซึ่งศพเหยื่อรายที่เจ็ดถูกจัดวางในท่าทางที่สะท้อนถึง ‘ความเจ็บปวดอันบริสุทธิ์’ ตามปรบวิทยาของฆาตกรที่พวกเขากำลังไล่ล่า มือใหญ่กำแฟกเปอร์เซ็นต์ต่ำในแก้วกระดาษจนบุบสลายโดยไม่รู้ตัว ปมในอดีตเรื่องน้องสาวที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อนยังคงทำหน้าที่เป็นเสมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ตัว ‘มิสเตอร์ เอ็กซ์’ เข้าไปทุกที "คุณกำลังใช้ความโกรธนำทางอีกแล้วนะ,สารวัตร" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบ ดร. เรนิตา ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ เธอมองหน้าธันวาด้วยสายตาวิเคราะห์ที่เฉียบคมราวกับจะมองทะลุผ่านกระดูกดำ "ความเกลียดชังทำให้โปรไฟล์เลอร์เก่งขึ้น แต่มันก็ทำให้มองข้ามรายละเอียดที่เล็กที่สุด... ซึ่งมักจะเป็นจุดตายเสมอ" ธันวาไม่หันไปมอง เธอพูดถูก แต่ในสถานการณ์ที่หลักฐานทุกชิ้นถูกทำลายอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ การรักษาความเยือกเย็นไว้คือบททดสอบที่ยากยิ่งกว่าการวิ่งไล่จับกระสุนปืน "ผมไม่ได้โกรธ, ดร.เรนิตา" ธันวาตอบเสียงเรียบ ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอจางๆ ในห้องที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ "ผมแค่วิเคราะห์... และผมรู้ว่ามันกำลังรอผมอยู่" "ใคร? มิสเตอร์ เอ็กซ์น่ะเหรอ?" เรนิตาก้าวเข้ามาประชิดกระดานไวท์บอร์ด ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเมื่อกวาดมองข้อความที่ธันวาเขียนเชื่อมโยงเบาะแส "เขาไม่ได้แค่เล่นเกมกับคุณ เขากำลังสร้างพิธีกรรม... และคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของมันโดยไม่รู้ตัว" ก่อนที่ธันวาจะได้โต้แย้งอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยการก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบของหมวดวิกรม นายตำรวจหนุ่มไฟแรงที่ถือซองพลาสติกบรรจุวัตถุพยานชิ้นใหม่เข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "สารวัตรครับ! ทีมพิสูจน์หลักฐานเพิ่งส่งผลตรวจเร่งด่วนมาจากสถานที่เกิดเหตุใหม่... ห้องใต้หลังคาของตึกร้างย่านฝั่งธนฯ ที่เราเจอสัญลักษณ์ประหลาดเมื่อวานนี้" วิกรมวางซองพลาสติก ภายในบรรจุเส้นใยผ้าเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มลงบนโต๊ะ ธันวากับเรนิตาก้มลงมองพร้อมกัน "เราพบดีเอ็นเอ... ไม่ใช่แค่รอยนิ้วมือ หรือเส้นผมธรรมดา" วิกรมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แต่มันคือคราบเลือดผสมเนื้อเยื่อใต้เล็บที่ติดอยู่กับเศษไม้ผุๆ ใกล้กับจุดที่เหยื่อถูกมัด... และผลการเทียบเคียงจากฐานข้อมูลนิติวิทยาศาสตร์ระดับประเทศแสดงผลลัพธ์ที่น่าตกใจที่สุด" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับหมวดหนุ่ม สีหน้าของเขาไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีเข้มหรี่แคบลง "ผลออกมาว่ายังไง?" "ตรงกับ... ดีเอ็นเอในแฟ้มคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อนครับสารวัตร" วิกรมเสียงสั่น "ดีเอ็นเอของ... คนในครอบครัวคุณ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เรนิตาเบิกตากว้าง หันขวับมามองธันวาที่ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งงันที่ธันวารักษาไว้พังทลายลงในเสี้ยววินาที มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเทาเล็กน้อย ภาพความทรงจำในอดีตวันที่น้องสาวหายตัวไปผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ได้เพียงแค่ทิ้งร่องรอยไว้... เขาจงใจ ‘เปิดประตู’ บ้านหลังเก่าที่ธันวาพยายามฝังกลบมันมาตลอดชีวิต เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวา หน้าจอเรืองแสงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องใต้ดิน ปรากฏตัวอักษรวิ่งช้าๆ ทีละตัวจากเบอร์แปลกที่ไม่ระบุตัวตน *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... คุณสารวัตร ของขวัญชิ้นนี้ ถูกใจคุณไหม?”* ธันวาจ้องมองหน้าจอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา—ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความกลัว แต่เป็นความเดือดดาลถึงขีดสุดที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสุภาพมาเนิ่นนาน เขาหันไปคว้าเสื้อโค้ทตัวเก่งขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว "เตรียมกำลังพลทั้งหมดให้พร้อม..." ธันวาเอ่ยเสียงทุบต่ำ กัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน "เราจะไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้... ที่บ้านหลังเก่าของผมเอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ