ผู้บุกรุกในชุดเดรสสีแดง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรساสหนาเตอะดังปัง สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของ ‘ศิลาสตูดิโอ’ สถาปัตยกรรมภายในโทนสีดิบเท่แบบอินดัสเทรียลที่เงียบสงบมาตลอดสามปีเต็ม บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งไว้ต่ำกว่ายี่สิบสององศาเซลเซียส แต่ไอความร้อนที่พวยพุ่งออกมาจากร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มเจ้าของพื้นที่ กลับทำให้พนักงานทุกคนในสำนักงานไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ศิลาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์พกพา แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาสีเงินกวาดมองผู้บุกรุกอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ ร่างบางในชุดเดรสสีแดงเพลิงตัดกับโทนสีปูนเปลือยของสตูดิโออย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย้ายวนจางๆ ลอยปะปนมากับกลิ่นอายความดื้อรั้นที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่หล่อนก้าวขาเข้ามาเหยียบอาณาจักรส่วนตัวของเขา "คุณรู้กฎข้อแรกของที่นี่ไหม... คุณพริมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น เรียบสนิทแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ศิลาไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้นยืน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สายตาคมปลาบจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นอย่างท้าทาย "รู้ค่ะ... ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามแตะต้องโมเดลสถาปัตยกรรม และที่สำคัญที่สุด... ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาในโซนส่วนตัวของท่านสถาปนิกผู้เย่อหยิ่ง" พริมาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่และรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายมองว่ามันช่างกวนประสาทเสียเหลือเกิน หล่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต กระเป๋าหนังใบโตถูกวางกระแทกเบาๆ บนโต๊ะทำงานของเขาอย่างถือวิสาสะ ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินผู้หญิงตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณของนักล่าที่กำลังถูกล้ำ "ถ้าคุณรู้... แล้วทำไมสมองอันปราดเปรื่องของนักเขียนบทสารคดีรางวัลยอดเยี่ยม ถึงยังพาคุณเดินลากส้นสูงคู่แพงเข้ามาเหยียบหน้าผมได้หน้าตาเฉยแบบนี้ล่ะครับ" เขาย้อนถาม น้ำเสียงประชดประชันแต่ทว่าแฝงความจริงจัง "เพราะฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมถอยให้ใครแค่เพราะป้ายคำเตือนโง่ๆ หน้าประตูยังไงล่ะคะ คุณศิลา" พริมายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย หล่อนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้ระยะห่างระหว่างกันลดลง กลิ่นหอมจางๆ จากตัวหล่อนลอยแตะจมูกสถาปนิกหนุ่มจนเขาต้องเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "โปรเจกต์สารคดีครบรอบสิบปีของศิลาสตูดิโอ... ฉันเป็นคนเดียวในช่องที่บอสส่งมาคุม และฉันก็ไม่สนด้วยว่าคุณจะเกลียดสื่อแค่ไหน เพราะฉันจะไม่มีทางกลับมือเปล่าเด็ดขาด" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาและไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามประสาคนทำงานหนัก เขาก้าวช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหล่อน ระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามทำให้พริมาต้องเงยหน้าขึ้นมอง แม้ใจจะเต้นรำด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น แต่ภายนอกหล่อนยังคงรักษารอยยิ้มเยרהหยันไว้ได้อย่างแนบเนียน "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้ามาต่อรองกับผม" ศิลาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะปรากฏอยู่ตามนิตยสารสถาปัตยกรรมชื่อดังอยู่ห่างจากใบหน้าของหล่อนเพียงไม่กี่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มของพริมา "ผมบอกทางช่องไปชัดเจนแล้วว่าผมไม่ต้องการสารคดีบ้าบออะไรนี่ทั้งนั้น และผมก็เกลียดพวกชอบขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวยิ่งกว่าอะไรดี... ไสหัวออกไปจากห้องของผมซะ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาหิ้วปีกคุณออกไปจริงๆ" พริมาไม่ถอยหนี หล่อนกลับยิ่งเชิดคางขึ้นท้าทาย ดวงตาคู่สวยสบตากับเขาตรงๆ ไม่มีอาการหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย ความดื้อรั้นในแววตานั้นทำให้ศิลาถึงกับคิ้วกระตุก "เชิญเลยค่ะ... เรียก รปภ. มาเลย" พริมาเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "แล้วฉันก็จะตะโกนให้คนทั้งตึกฟังตรงนั้นเลยว่า... สถาปนิกมือหนึ่งผู้ไร้พ่าย กำลังใช้อำนาจป่าเถื่อนไล่ผู้หญิงไม่มีทางสู้ แถมยังแต่งตัวสวยขนาดนี้ออกจากห้อง... คุณคิดว่าข่าวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้จะออกมาทิศทางไหนคะ คุณศิลา?" สถาปนิกหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างคนกำลังใช้ความคิดหนัก เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธจัด... กับความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร้าอยู่ในอกอย่างแปลกประหลาด ผู้หญิงบ้าคนนี้... กล้าดียังไงมาขู่เขา! ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อลากหล่อนออกไปให้พ้นสายตา ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วแกร่งกำลังจะสัมผัสโดนข้อมือเล็กนั้นเอง... เสียงก tlock ประตูอัตโนมัติก็ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พี่ศิลาขา! แย่แล้วค่ะ พอดีว่า... อ้าว... มีแขกเหรอคะเนี่ย?" เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มโปรเจกต์ใหม่ ทำให้ศิลาชะงักค้าง พริมาเองก็หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความสนใจ ทว่าในวินาทีที่สายตาของพริมาปะทะเข้ากับใบหน้าของแขกผู้มาเยือน ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนแปลกใจ เมื่อผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นอดีตคู่หมั้นของสถาปนิกหนุ่มที่เพิ่งมีข่าวประกาศถอนหมั้นกันไปหมาดๆ บนหน้าหนังสือพิมพ์ซุบซิบดาราเมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกของความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ เหมยฮวาแรกแย้มสัญญาว่าความสนุกและเคมีที่ร้อนแรงจะยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ในตอนต่อไปค่ะ