รอยร้าวในใจ

“ถ้าจะพูดโกหก ก็ช่วยทำสีหน้าให้มันเนียนกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ ธามัน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่บาดลึกลงบนผืนผ้าใบแห่งความเชื่อใจ เธอวางสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เพิ่งได้มาลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดังปัง จนน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นไหวเป็นวงคลื่น สะท้อนเงาใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอมอบใจให้เป็นที่พึ่งพิงมาตลอดหลายเดือน ธามันนิ่งงัน มือที่กำลังหยิบพู่กันขึ้นมาจดบันทึกชะงักค้าง แววตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนดุจแสงจันทร์บัดนี้หม่นแสงลงราวกับถูกเมฆหมอกเข้าบดบัง เขาไม่ยอมสบตาเธอ เอาแต่จ้องมองตัวอักษรโบราณบนหน้ากระดาษที่ดูเหมือนจะไร้ความหมายไปในทันที “ริน... เรื่องบางเรื่อง ถ้าผมบอกไปตั้งแต่แรก คุณจะไม่มีทางได้ยืนอยู่ตรงนี้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความสั่นไหวในน้ำเสียงนั้นไม่อาจหลุดรอดหูของรินรดาไปได้ “อ๋อ... เลยต้องลากฉันเข้ามาเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานของตระกูลคุณสินะคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ “คุณหลวงพิพัฒน์พูดถูก... เขาไม่ได้ตามหาสมุดเล่มนี้ แต่เขาตามหา ‘ตัวตน’ ของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันตลอดเวลา และคนคนนั้นก็คือคุณ ธามัน” รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าคนตรงหน้าคือคนแปลกหน้าที่สุดที่เธอเคยรู้จัก กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกจีนและไม้กฤษณาที่เคยรู้สึกว่าชวนผ่อนคลาย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ตระกูลของผมไม่ได้ต้องการสมุดเล่มนี้เพื่อทำลายใคร แต่มันคือพันธนาการที่ถูกส่งต่อผ่านเลือด... รินดา ฟังผมนะ สิ่งที่คุณเห็นในนิมิตของคุณ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เพราะเลือดในตัวคุณนั่นแหละที่เรียกหามัน” ธามันหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาของเขาฉายแวววอนขอที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ครอบครัวของคุณไม่ได้หายสาบสูญไปไหน พวกเขาแค่ถูกจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ที่ตระกูลของผมต้องเป็นผู้เฝ้าดูแล” “อย่ามาอ้างเรื่องโชคชะตา!” รินรดาตะคอก ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึง “ความจริงที่คุณปิดบังมันทำให้แม่ของฉันต้องตาย... ทำให้ฉันต้องมีชีวิตอยู่กับคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ! คุณช่วยฉันเพียงเพราะอยากได้กุญแจสำคัญที่อยู่ในตัวฉันใช่ไหม? ทุกสัมผัสที่อบอุ่น ทุกคำพูดที่ปลอบโยน มันก็แค่ละครฉากหนึ่งที่แสดงออกมาเพื่อความสำเร็จของตระกูลคุณ!” ธามันเดินเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว แต่รินรดาถอยหนีจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางสมุดโบราณ ปลายพู่กันในมือธามันตกลงบนพื้นพรม เกิดเป็นรอยหมึกดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นบนพื้นที่ที่เคยสะอาดสะอ้าน “ผมอาจจะเริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ แต่มันจบลงที่ความรู้สึกจริงๆ รินดา... เชื่อผมสักครั้ง” “ความเชื่อใจมันเป็นของหายากนะคะธามัน และเมื่อมันแตกสลายไปแล้ว ต่อให้ใช้พู่กันวิเศษแค่ไหน ก็ไม่อาจวาดมันขึ้นมาใหม่ได้เหมือนเดิม” รินรดาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาแนบอก น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอไม่ได้เสียใจที่ถูกหลอก แต่เธอเสียใจที่คนคนนี้คือคนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุดในโลกที่มืดมิดใบนี้ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง พลันเสียงเคาะประตูไม้บานใหญ่หน้าห้องก็ดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่เยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ธามันขมวดคิ้วแน่น เขาส่งสัญญาณให้รินรดาเงียบเสียงลง แต่นางไม่ได้ทำตาม เธอหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันที เขาคนนั้นคือคุณหลวงพิพัฒน์—บุคคลที่ควรจะอยู่ในห้วงเวลาที่ต่างออกไป “ดูเหมือนข้าจะมาขัดจังหวะบทสนทนาที่น่าประทับใจไปเสียแล้วนะ” คุณหลวงเอ่ยพลางเหลือบมองสมุดในมือของรินรดา “คุณหนูรินรดา... รู้ไหมว่าทำไมธามันถึงไม่ยอมบอกความจริงเรื่อง ‘รอยจารึกที่หลังคอ’ ของคุณ?” รินรดารู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย เธอยกมือขึ้นสัมผัสรอยปานสีแดงจางๆ ที่เธอคิดว่าเป็นเพียงแค่รอยตำหนิตั้งแต่เกิดมาตลอดชีวิต ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยถาม ธามันก็พุ่งตัวเข้ามาหมายจะขัดขวาง แต่ชายชรากลับหัวเราะร่วนพลางขยับตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับเงา “เพราะรอยนั้น ไม่ใช่รอยปาน... แต่มันคือตราประทับของ ‘ผู้ถูกเลือก’ ที่ต้องสังเวยชีวิตเพื่อเปิดประตูบานที่ธามันเฝ้ารอมาตลอดชีวิตไงล่ะ!” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมื่อเธอหันกลับไปมองธามันอีกครั้ง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักบัดนี้กลับสั่นไหวและหลบเลี่ยง—เขารู้... เขารู้เรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่เราพบกันครั้งแรก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและธามันมาจนถึงตอนนี้ด้วยหัวใจนะคะ เหมยฮวาแรกแย้มค่ะ