การแก้แค้นที่เริ่มขึ้น

"ถ้าคุณหลวงคิดจะปิดปากคนตายด้วยความเงียบ ก็คงต้องบอกว่าท่านประเมินค่าของ 'ความทรงจำ' ต่ำไปมากทีเดียวค่ะ" รินรดาวางพู่กันที่เปื้อนน้ำหมึกสีชาดลงบนแท่นหิน สายตาของเธอนิ่งเรียบ ทว่าประกายในดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม เธอจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นคู่คิดที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างไม้แกะสลัก ธามันไม่ได้หันมามองเธอทันที เขายังคงทอดสายตามองลงไปยังสวนเบื้องล่างที่ถูกเงามืดของอาคเนย์เข้าครอบคลุมราวกับเป็นพรมสีดำสนิท ธามันหมุนตัวกลับมา ช้าๆ ท่วงท่าของเขาสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกกดดันที่หนักอึ้ง เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานก่อนจะหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่รินรดาเพิ่งปิดฉากการถอดรหัสขึ้นมาพลิกดู นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสรอยจารึกที่นูนเด่นขึ้นมาตามแรงกดของอารมณ์ผู้เขียนในอดีต "คนอย่างคุณหลวงพิพัฒน์ไม่เคยเดินหมากโดยไร้ทางหนีทีไล่หรอกรินรดา" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขาที่เคยอ่อนโยนกลับดูเยือกเย็นอย่างน่าเกรงขาม "เขาคิดว่าการกวาดล้างครอบครัวคุณเมื่อยี่สิบปีก่อนคือการฝังกลบความลับทั้งหมดลงใต้ผืนดิน แต่เขาหารู้ไม่ว่า... รากไม้ที่เขาสั่งให้ถอนทิ้ง มันกลับเติบโตกลายเป็นเถาวัลย์ที่รัดคอเขาเสียเอง" "คุณหมายความว่าอย่างไรคะ" รินรดาขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของความแค้นที่ไม่ได้มาจากการโวยวาย แต่มาจากความแค้นที่ถูกสั่งสมจนกลายเป็นกลยุทธ์เย็นเยียบ ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ธามันวางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในความรู้สึก เขาขยับรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน "ผมไม่ได้วางแผนจะสู้กับเขาด้วยกฎหมายหรือคำให้การ เพราะอำนาจมืดของเขาซื้อทุกอย่างได้ แม้แต่ความยุติธรรม... แต่ผมจะสู้ด้วยสิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุด" เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้รินรดา มันคือสำเนาเอกสารทางการเงินที่ร้อยเรียงรายชื่อบริษัทบังหน้าของคุณหลวงพิพัฒน์เข้ากับเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึง 'การซื้อขายโบราณวัตถุผิดกฎหมาย' และที่น่าตกใจกว่านั้น คือชื่อของผู้ที่เซ็นอนุมัติโอนเงิน... ซึ่งเป็นชื่อของคนใกล้ชิดที่สุดของรินรดาเอง "นี่มัน..." รินรดาเบิกตากว้าง มือที่ถือกระดาษสั่นเทาเล็กน้อย "เป็นไปไม่ได้ คนคนนี้... ทำไมถึง..." "นั่นคือจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นที่เผ็ดร้อนที่สุดไงครับ" ธามันเอ่ยแทรก เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "ผมจะทำให้เขารู้สึกว่าทุกย่างก้าวที่เขากำลังเดิน มันคือการก้าวไปสู่กรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง ทีละน้อย... ทีละน้อย จนกว่าเขาจะตระหนักได้ว่าโลกที่เขาสร้างขึ้นมานั้น กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาไม่สามารถโทษใครได้เลย นอกจากความโลภของตัวเอง" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจ รินรดารู้สึกได้ถึงพลังที่เปลี่ยนไปจากตัวธามัน เขาสลัดคราบชายผู้ใจดีกลายเป็นหมากรุกที่พร้อมจะกินรวบกระดาน ความแค้นของเธอที่มีต่อการหายสาบสูญของครอบครัว เหมือนถูกราดด้วยน้ำมันเมื่อเห็นแผนการที่ธามันวางไว้ มันไม่ใช่แค่การเปิดโปง แต่มันคือการทำลายตัวตนของศัตรูให้ย่อยยับ "รินรดา..." ธามันเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ "เราไม่ได้จะทำเพื่อความสะใจ แต่เราจะทำเพื่อทวงคืนความถูกต้องของสายเลือดคุณ คุณพร้อมจะเห็นภาพความพินาศของเขาไหม" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความลังเลเหลืออยู่อีกต่อไป "ถ้ามันคือวิธีเดียวที่จะทำให้คนผิดก้มกราบขอโทษต่อดวงวิญญาณที่สูญเสียไป... ฉันก็พร้อมจะทำค่ะ" ธามันพยักหน้าช้าๆ เขาหันไปที่ประตูที่ถูกปิดสนิทพลางก้าวเดินไปคว้าจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนถาดเงินหน้าประตู ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมันมาก่อนในตอนที่เขาเข้ามาในห้องนี้ เขากรีดซองจดหมายออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นกำยานที่โชยออกมาจากกระดาษทำเอาทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่รินรดาเคยสัมผัสได้ในคืนที่บ้านของเธอถูกล้อมเมื่อยี่สิบปีก่อน ในจดหมายไม่มีข้อความใดๆ นอกจากรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา... เป็นรูปของรินรดาที่กำลังยืนคุยกับธามันในห้องนี้จากมุมมองภายนอกหน้าต่าง และที่มุมภาพ มีข้อความที่เขียนด้วยน้ำหมึกสีแดงสดราวกับเลือดหยดใหม่ว่า... *"หนูคิดว่าคนตายจะเก็บความลับไว้ได้ตลอดไปงั้นหรือ... หลานสาวข้า?"* รินรดาทรุดลงกับเก้าอี้ทันทีที่เห็นลายมือที่คุ้นเคย ราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง เพราะคนเขียนข้อความนี้ คือคนที่ควรจะเสียชีวิตไปพร้อมกับเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งนั้นเมื่อหลายสิบปีก่อน... พ่อของเธอเอง! เหมยฮวาแรกแย้มหวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ