เมื่อไฟกับน้ำมันมาเจอกัน

"ถ้าคุณศิลาใช้ไม้บรรทัดวัดความตรงของสมองตัวเองได้แม่นยำเท่ากับเส้นประบนแปลนนี้ โลกคงสงบสุขไปนานแล้วล่ะค่ะ" น้ำเสียงกวนประสาทที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นทลายความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอินทีเรียร์และวิศวกรรมชื่อดัง ธันวากดปลายนิ้วลงบนแผ่นกระดาษแปลนสีฟ้าขนาดใหญ่ รอยยิ้มมุมปากของสถาปนิกหนุ่มปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาคมปลาทูทอประกายระยับราวกับเด็กแสบที่กำลังถือไม้ขีดไฟยืนอยู่ใกล้กองน้ำมัน ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามคมกริบขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวตวัดมองหน้าคู่กรณีอย่างไม่ปิดบังความหงุดหงิด วิศวกรหนุ่มผู้ยึดมั่นในความถูกต้องและระเบียบวินัยระดับทหารราบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด "สถาปนิกธันวาครับ... รบกวนช่วยใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์ดูอีกรอบด้วยว่า เสาต้นนี้ถ้าถูกย้ายไปไว้ตรงมุมอับตามใจชอบของคุณ ตึกหลังนี้จะไม่ถล่มลงมาทับหัวคนงานฝังกลบคุณไว้ตลอดกาลได้อย่างไร" ศิลาเน้นเสียงต่ำ รอดไรฟันออกมาทีละคำด้วยความหมั่นไส้ระคนระอา "อุ๊ย แรงจังเลยนะคะบอส" ธันวาแสร้งทำเป็นยกมือทาบอก ทำตาโตตกใจเกินจริง แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นคนระเบียบจัดอย่างศิลาของขึ้น "ก็แค่ขยับออกไปอีกสามสิบเซนติเมตรเองค่ะ เพื่อความโปร่งโล่งสบายตา สไตล์มินิมอลไงคะคุณวิศวกรโยธาผู้เคร่งครัด หรือว่าสมองส่วนจินตนาการของคุณมันถูกเททิ้งไปพร้อมกับคอนกรีตผสมเสร็จหมดแล้ว ถึงมองไม่ออกว่างานศิลปะกับความแข็งแรงมันเดินคู่กันได้" "ศิลปะบ้าอะไรล่ะ ถ้าโครงสร้างมันรับน้ำหนักไม่ได้ ต่อให้ดีไซน์สวยจนได้รางวัลระดับโลก ศพคนตายซากในตึกถล่มมันก็ไม่มีความรู้สึกมาชื่นชมความงามของคุณหรอกนะธันวา!" ศิลาตบโต๊ะประชุมเสียงดังลั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกสั่นสะเทือน ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนที่มีเส้นเลือดปูดโปーンตามแรงอารมณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องประชุมติดแอร์เย็นฉ่ำราวกับลดลงฮวบฮวบจนติดลบ ทว่าธันวากลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย สถาปนิกหนุ่มยังคงนั่งไขว่ห้าง เคาะดินสอในมือกับขอบโต๊ะเป็นจังหวะเพลงช้าๆ อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักมีรอยยิ้มกวนๆ ประดับอยู่เสมอเงยขึ้นสบตาคู่กับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ใจร้อนจังเลยนะคะ ระวังผมร่วงก่อนวัยอันควรนะบอส แก่แดดแก่ลมในไซต์งานมาเยอะเหรอ ถึงได้อารมณ์เสียง่ายขนาดนี้" ธันวาเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงยั่วโมโหขั้นสุด "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้ขอให้คุณมานั่งบ่นฉันเป็นยายแก่ซะหน่อย ฉันแค่มาร่วมประชุมโปรเจกต์ 'The Nest' ตามหน้าที่ ถ้าคุณคิดว่าตัวเองฉลาดเก่งกาจจนรับฟังความเห็นใครไม่ได้ ก็เซ็นอนุมัติแบบนี้ซะ แล้วต่างคนต่างไปทำงานของตัวเองเถอะค่ะ เสียเวลา" ศิลาพ่นลมหายใจพรืดออกมาทางจมูก ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความอยากหยิกให้เนื้อเขียวกับความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกอย่างประหลาด ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ปากเก่งเป็นไฟ แต่เวลาโดนแสงไฟตกกระทบลงบนแพขนตางอนยาวนั่นทำไมมันถึงได้... น่ามองชะมัด *หยุดความคิดบ้าๆ นั้นเسرแชมป์ นายเกลียดความกวนประสาทของหมอนี่ต่างหาก* ศิลาเตือนสติตัวเองในใจ "ผมไม่อนุมัติ" ศิลากดเสียงต่ำ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้กอดอกแน่น สายตาคมกวาดมองใบหน้ากวนๆ นั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า "และถ้าคุณยังดึงดันจะเอาเสาออกตามใจชอบ ผมจะถือว่าคุณไม่มีความเป็นมืออาชีพพอที่จะร่วมงานกับบริษัทเรา" "อุ๊ย กลัวจังเลยค่ะ" ธันวายิ้มหวานหยดแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้มตัวไปข้าง ใช้วางมือทั้งสองข้างทาบบนโต๊ะประชุม ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ศิลาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวซิตรัสผสมความอบอุ่นสะอาดสะอ้านโชยเข้าจมูกวิศวกรหนุ่มจนลมหายใจสะดุด "ถ้าฉันไม่มีความเป็นมืออาชีพพอนะคะ..." ธันวาจงใจลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักสวยคลี่ยิ้มร้ายกาจ "คุณคงไม่มีทางนั่งมองปากฉันเถียงคุณมาสิบนาทีเต็มโดยไม่ยอมปริปากไล่ฉันออกหรอกค่ะ บอสศิลาคนเก่ง" ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินขอบเขตความปลอดภัยทางใจทำให้ศิลาถึงกับชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของวิศวกรเจ้าระเบียบกระตุกวูบอย่างแรง เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่เมื่อครู่ยังโกรธจนตัวสั่นอยู่แท้ๆ ศิลาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตั้งสติได้ มือหนาที่วางอยู่บนตักเผลอกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เภสัชกรแห่งความนิ่งขรึมกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์มมาดขรึมของบอสใหญ่ แต่ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมที่ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของหญิงสาวผู้เป็นประธานบริหารก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ทำให้ทั้งสองคนที่กำลังยืนจ้องหน้ากันในระยะประชิดผละออกจากกันแทบไม่ทัน "อ้าวกำลังประชุมกันถึงไหนแล้วจ๊ะ ธันวา ศิลา... ทำไมหน้าตาพวกเธอสองคนถึงได้แดงก่ำกันขนาดนั้นล่ะ ร้อนเหรอ หรือว่าแอร์เสีย?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนและเคมีที่ชวนใจสั่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ พุดดิ้งคาราเมล