เปิดฉากปะทะด้วยคอร์ดผิดคีย์

"บอกแล้วไงว่าห้องซ้อม A1 ตารางนี้เป็นของชมรมดนตรีสากล ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์... ส่วนพวกเธอชมรมอิสระ ตกกระป๋องไปอยู่ห้องใต้ดินโน่นครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของอาคารกิจกรรมนักศึกษา ธีร์ ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนสมส่วน ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องซ้อมดนตรี A1 ด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตาสีเข้มคมกริบกลับกวาดมองผู้บุกรุกอย่างไม่ไว้หน้า ร่างสูงโปร่งของประธานชมรมดนตรีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากจัดกำลังจ้องมองกระดาษตารางจองห้องในมือของคู่กรณีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้หมั่นไส้เสียเหลือเกิน ริน ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะเป็นปม ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด มือเรียวบางปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยจากการยกเครื่องดนตรีหนักๆ ขึ้นมาลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอันน่าเกรงขามแม้แต่น้อย "ตาฝาดหรือไงคะ... เอ้ย ตาฝาดหรือไงครับคุณประธาน? อ่านหนังสือพิมพ์หรือมองตัวเลขไม่เป็น? นี่มันตารางของสัปดาห์ที่แล้ว ฉบับอัปเดตของเดือนนี้ ห้อง A1 เป็นสิทธิ์ของโปรเจกต์เดี่ยวฉัน ตั้งแต่บ่ายสองถึงห้าโมงเย็น... หลบไปค่ะ ฉันจะเอาไมค์เข้าไปตั้ง" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างไม่ยอมแพ้พลكنยื่นเอกสารตราประทับของสโมสรนักศึกษาจ่อหน้าอกอีกฝ่ายแบบไม่เกรงใจ ธีร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ตาดีนะ แต่สมองอาจจะประมวลผลช้าไปหน่อย... ตราประทับนั่นน่ะ มันหมดอายุตั้งแต่เที่ยงคืนวานนี้แล้วครับคุณยูทูบเบอร์สายลุย คนเขาเดินเรื่องขอใช้พื้นที่ยาวตลอดเทอมกันหมดแล้ว มีแต่พวกไม่รู้จักอัปเดตข้อมูลนี่แหละ ที่คิดจะมาเนียนเบียดเบียนเวลาคนอื่น" "นี่คุณ!" รินกระแทกเสียงใส่หน้า กัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นเป็นแนวชัดเจน ความอดทนของเธอขาดผึ่งลงตรงนั้น "ปากดีแบบนี้เคยโดนไมค์ฟาดปากสักทีไหมคะ? อ๊ะ... หรือว่าชาตินี้ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจ จนคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลดนตรีไปซะแล้ว?" "ถ้าศูนย์กลางจักรวาลดนตรีมันหมายถึงการมีความสามารถพอที่จะไม่ต้องมาแย่งห้องซ้อมกับเด็กฝึกหัด... ผมก็ยอมรับตำแหน่งนั้นนะ" ธีร์ยักไหล่ด้วยท่าทีกวนประสาทขั้นสุด เขายังคงยืนขวางประตูไว้เหมือนภูเขาหินแกรนิต ไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่เซนติเมตรเดียว "แล้วอีกอย่าง เลิกเรียกผมว่า 'คุณ' สักที มันฟังดูห่างเหินเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าที่ต้องมาแย่งสมบัติกัน... ทั้งที่จริงๆ แล้ว... เราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันด้วยซ้ำ" "ไอ้...!" "ริน! ใจเย็นก่อนแก อย่าเพิ่งฆ่าประธานเขาคาตึกนะเว้ย เดี๋ยวไม่มีคนเซ็นอนุมัติเบิกงบกลองชุดฉัน!" พัด มือกลองร่างท้วมวิ่งกระหืดกระหอบแบลังก์กลองเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองคนที่กำลังส่งกระแสไฟฟ้าใส่กันจนอากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ พัดส่งยิ้มแห้งๆ ให้ธีร์พร้อมกับโค้งหัวขอโทษปะpuddle "ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยครับท่านประธาน พอดีช่วงนี้ประจำเดือน... เอ๊ย หมายถึงช่วงนี้แกเครียดเรื่องตัดต่อคลิปคอนเทนต์ชาเลนจ์ดนตรีอะครับ สมองเลยช็อตไปหน่อย" รินหันขวับไปค้อนใส่เพื่อนสนิทวงควายทันที "พัด! แกเข้าข้างใครเนี่ย!" "ไม่ได้เข้าข้างใครเว้ย แต่ถ้าเราไม่มีห้องซ้อม คลิปคัฟเวอร์เพลงสัปดาห์นี้พังแน่ แล้วสปอนเซอร์จะเข้าเหรอวะ คิดสิคิด!" พัดกระซิบกระซาบเสียงดังจนได้ยินกันหมด ธีร์ปรายตามองพัดแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับรินที่ตอนนี้ดวงตากลมโตคู่นั้นวาววับไปด้วยความโกรธปนความดื้อรั้น เป็นประกายที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... น่ามองเป็นบ้า ร่างสูงหุบยิ้มกวนประสาทลงชั่วขณะ แววตาเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาขยับตัวเข้าไปใกล้รินอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษโน้ตดนตรีและกาแฟดำจางๆ ลอยเข้าจมูกของหญิงสาว รินชะงักไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เผลอกลั้นหายใจเมื่อเงาสูงใหญ่ทาบทับลงมา "อยากได้ห้องนี้มากนักเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโทนจริงจังที่ทำให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างประหลาด "ก็... ก็เอvisสิคะ บอกแล้วว่าฉันจอง...!" รินพยายามเชิดหน้าเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็แล่นพล่านขึ้นมาในอก "งั้นก็พิสูจน์สิครับ..." ธีร์ผละตัวออกเล็กน้อย ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "ดวลเปียโนกับผมสักเพลง ถ้าเธอชนะ... ห้อง A1 ตลอดเทอมนี้ยกให้พวกเธอไปเลย แต่ถ้าแพ้..." เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สบตาประกายดื้อรั้นคู่นั้นนิ่งนาน "เธอต้องยอมเป็นเบ๊รับใช้ชมรมดนตรีสากล ล้างห้องซ้อมและยกกระเป๋าเครื่องดนตรีให้ผมคนเดียว... ตลอดทั้งเดือนนี้" รินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจกับข้อเสนอที่ทั้งเอาเปรียบและกวนประสาทที่สุดในสามโลก แต่ทิฐิและแพสด้านดนตรีในสายเลือดกลับไม่ยอมให้เธอยอมจำนนแต่โดยดี เธอกลืนน้ำลายลงคออึกลึก มือเรียว0กำหมัดแน่นด้วยความฮึดสู้ "ก็ได้! ใครป๊อดคนนั้นหมาค่ะ!" รินเอ่ยรับคำท้าเสียงดังฟังชัด ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นที่จะตบหน้าไอ้ประธานปากจัดคนนี้ให้คว่ำคาแป้นคีย์บอร์ด ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ แววตาพึงพอใจฉายชัดเจน เขาหมุนตัวเดินนำเข้าไปในห้องซ้อมกว้างที่มีเปียโนแกรนด์เปียโนสีดำเงาวับตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง ก่อนจะหันกลับมาผายมือเชื้อเชิญด้วยท่าทางสุภาพจอมปลอม "เชิญครับ... คุณผู้ท้าชิงคนสวย" รินก้าวเท้าฉับๆ ตามเข้าไปด้วยความฮึกเหิม โดยไม่รู้เลยว่าก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้าไปในอาณาจักรของเขานั้น กำลังจะสั่นคลอนหัวใจที่เคยเยือกเย็นของเธอไปตลอดกาล ท่ามกลางเสียงปิดประตูดังลั่นที่สะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน แอ๊ด... เสียงบานประตูห้องซ้อมอีกด้านที่ถูกเปิดออกอย่างไร้เสียงเตือน ทำให้ทั้งสองคนที่กำลังยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อต้องชะงัก มีนา ในชุดเดรสสั้นสีขาวเข้ารูปดีไซน์หรูหรา ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดตามองรินด้วยหางตาก่อนจะพุ่งเป้าไปที่ร่างสูงของประธานหนุ่มทันที "ธีร์คะ... มีนาได้ยินว่ามีคนมารusบกวนเวลาซ้อมของคุณเหรอคะ? แหม... เด็กฝึกหัดพวกนี้เนี่ย ไม่เจียมตัวเอาซะเลยนะคะว่าใครเป็นเจ้าของพื้นที่ตัวจริง" มีนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ต้นแขนของธีร์อย่างถือวิสาสะ รินหรี่ตามองภาพตรงหน้า ความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างแทรกซึมเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน ขณะที่ธีร์กลับขมวดคิ้วมุ่น ปัดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของหญิงสาวทันทีอย่างไม่ไว้หน้า แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากอะไรเพิ่ม เสียงทุ้มต่ำของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดตรงมุมห้องซ้อมที่ถูกบังด้วยม่านกำมะหยี่สีทึบ "อ้าว... นึกว่าใครมาเปิดฉากซ้อมกันซะอีก น่าสนุกดีนี่ครับ... ขอผมแจมด้วยคนสิ" ริน ธีร์ และมีนา หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรغاتของชายหนุ่มในชุดสูทลำลองก้าวออกมาจากเงาสมืด ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ซ่อนเร้นความลับบางอย่างเอาไว้ ดวงตาคู่คมคู่นั้นจับจ้องมาที่รินด้วยความสนใจใคร่รู้ราวกับเสือที่กำลังเจอเหยื่อชิ้นโปรด และประโยคถัดมาที่หลุดจากปากของชายแปลกหน้าคนนั้น ก็ทำให้บรรยากาศในห้องซ้อมหยุดชะงักลงในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจไปด้วยกันนะครับ