โปรเจกต์มหาโหดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

"พูดใหม่อีกทีซิครับ ว่าหูผมฝาดไปเองหรือทางคณะเพี้ยนกันแน่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบังดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวของชมรมจนยับเยิน ธีร์ยืนกอดอกพิงเปียโนแกรนด์เปียโนตัวโปรด ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกระดาษประกาศในมือของอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางวง รินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โซฟาหนังสีดำ ปรายตามองร่างสูงของประธานชมรมผู้เย่อหยิ่งด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอกระตุกยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยสวนขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "ถ้าหูคุณไม่ได้หนวกจนเกินเยียวยา ธีร์... คุณก็น่าจะฟังภาษาคนออกนะว่า ทางคณะต้องการให้เรา 'คู่กัน' ในโปรเจกต์ใหญ่เพื่อชิงทุนการศึกษาประจำปี" "ใครอยากคู่กับเธอกันครับ ริน" ธีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันชัดเจน "แค่เห็นหน้าเธอบนฟีดติ๊กต็อกของคณะ ผมก็ปวดตับจะแย่อยู่แล้ว นี่ต้องมานั่งปั่นงานชิ้นเดียวกันอีก... ผมเกรงว่าเกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ของผมจะพังเพราะความอินดี้ไร้สาระของคุณเสียก่อน" "อุ๊ย! ปากดีจังเลยนะคะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมติดพูดครับ" รินแกล้งทำเป็นยกมือปิดปาก ยักิ้วหลิ่วตาใส่คนที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห "ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่ระวังเถอะ... ทำงานร่วมกันไปนานๆ เดี๋ยวจะแอบมาร้องไห้งอแงขอซบไหล่ฉันแทนนะ ประธานสุดหล่อ" "หลงตัวเองเกินไปแล้วริน!" ธีร์ผละตัวออกจากเปียโน ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดร่างบางที่ยังนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนโซฟา ความสูงนับร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของเขาทำให้อาณาเขตของเธอดูลดแคบลงทันตาเห็น ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความท้าทาย "คนอย่าง ธีร์ คนนี้ ไม่มีวันเอาอนาคตไปผูกไว้กับยูทูบเบอร์สายปั่นอย่างเธอแน่ ถ้าเลือกได้ ผมขอไปบรรเลงเปียโนให้ควายฟังยังจะรื่นหูกว่าเลย" รินไม่มีย่อท้อ เธอเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบสายตา ความใกล้ชิดระดับอันตรายนี้ไม่ได้ทำให้เธอสะทกสะท้านเลยสักนิด เธอกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มยั่วประสาทที่ทำเอาคนมองแทบคลั่ง "งั้นก็เชิญไปเป่าหูควายตามสบายเลยสครับ... เอ๊ย ตามสบายเถอะค่ะ เอ๊ย ไม่ใช่สิ! ตามสบายเถอะครับคุณประธาน!" รินแกล้งล้อเลียนสำรรวนของเขาหน้าตาเฉย "แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความเยอะของนาย ฉันนี่แหละจะเอาคลิปที่นายยืนกรี๊ดหน้าตาบิดเบี้ยวเมื่อกี้ไปลงยูทูบให้ยอดวิวทะลุหลักล้านแน่!" "เธอ...!" ธีร์กัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นเป็นสันนูนด้วยความโกรธ มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัวเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินเป็นผู้หญิงคนแรกในชีวิตที่กล้าต่อปากต่อคำและปั่นหัวเขาได้ถึงขนาดนี้ ปกติแล้วมีแต่คนวิ่งตามเอาอกเอาใจ แต่ยายเด็กนี่กลับทำตัวเหมือนหนามยอกอกที่คอยทิ่มแทงความนิ่งสงบของเขาอยู่เรื่อย "เอาล่ะๆ พอได้แล้วทั้งสองคน!" เสียงทุ้มของพัด มือกลองหนุ่มร่างท้วมสายฮาประจำกลุ่มที่ยืนแอบมุมห้องมานาน รีบแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างเสือกับแมวป่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ พัดยกมือห้ามทัพพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ "ใจเย็นก่อนครับท่านประธาน คุณรินก็เพลาๆ มือหน่อยเถอะน่า สงสารหน้าหล่อๆ ของมันบ้าง เดี๋ยวดังแล้วขายไม่ออกขึ้นมา ชมรมเราจะไม่มีคนเรียกเรตติ้งนะ" "นายเงียบไปเลยพัด!" ธีร์หันไปตวัดเสียงใส่เพื่อนสนิทจนพัดต้องหุบยิ้มแทบไม่ทัน "ถ้าแกยังไม่อยากโดนยึดกลองชุด ฉันแนะนำให้หุบปากแล้วไสหัวไปซะ!" รินหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ เธอหยิบกระเป๋ากีตาร์คู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายขณะมองหน้าคนที่ยังฮึดฮัดไม่เลิก "เอาเป็นว่าตกลงตามนี้เนอะ... คณะสั่งมา บัตรผ่านประตูสู่งบทุนก้อนโตอยู่ในมือเราสองคนแล้ว เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วเตรียมตัวมาซ้อมเพลงแรกพรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้าตรง ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว ไม่งั้นฉันจะไปลากนายถึงเตียงนอนแน่ ประธานธีร์" พูดจบ รินก็หันหลังเดินยิ้มร่าออกจากห้องซ้อมไปทันที โดยมีพัดรีบซอยเท้าวิ่งตามออกไปเพื่อเอาตัวรอดจากรัศมีอำนาจมืดของเพื่อนสนิท ทิ้งให้ธีร์ยืนกำหมัดแน่นอยู่ลำพังในห้องซ้อมที่เงียบงัน ดวงตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่ลับสายตาไป หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสงบ กลับเต้นรัวแรงอย่างไร้เหตุผล... ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างที่เขาพยายามบอกตัวเอง แต่มันคือความรู้สึกปั่นป่วนบางอย่างที่เขาไม่เคยรับมือกับมันมาก่อนเลยในชีวิต "ยัยปีศาจปากเก่งเอ๊ย..." ธีร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาทางจมูกอย่างจำยอม ก่อนที่มุมปากหยักจะกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่อยากยอมรับว่ามันแฝงไปด้วยความรู้สึกท้าทายและ... คาดหวัง ลึกๆ แต่ทว่า ความวุ่นวายยังไม่ทันได้จางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องซ้อม พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ธีร์ขมวดคิ้วมุ่น หันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดที่ยังไม่ทันดับลง แต่ทว่า... ภาพของคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง กลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ มีนาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารบางอย่างยื่นมาตรงหน้าเขาโดยตรง "สวัสดีค่ะธีร์... ได้ข่าวว่าเธอต้องทำโปรเจกต์คู่กับยัยเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นสินะคะ น่าสงสารจังเลย... แต่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เพราะฉัน... ไปคุยกับทางคณบดีมาเรียบร้อยแล้วว่า 'ฉัน' ต่างหาก เหมาะสมที่จะยืนเคียงข้างเธอในฐานะคู่หูตัวจริงที่สุด" ธีร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมหรี่ลงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความระแวง ประโยคที่หลุดออกมาจากปากมีนาเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่การเสนอตัวธรรมดา แต่มันคือประกาศิตที่กำลังจะพลิกกระดานทุกอย่างที่เขาเพิ่งตกลงกับรินไปเมื่อครู่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ