เร็นผู้กล้าท้าทาย

เสียงโลหะหนักหน่วงที่กระแทกกับพื้นคอนกรีตด้านนอกดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่เสียงฝีเท้า แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่ส่งตรงมาจากเกราะยุทธวิธีรุ่นท็อปของกองกำลังพิเศษ เมทريกซ์ (Matrix Enforcement) รหัสประจำตัวที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมกระพริบสีแดงฉานสะท้อนลงบนนัยน์ตาของผม มันคือชื่อของชายผู้ที่ผมฝังใจมาตลอดสิบปี... พ่อของผมเอง ความเงียบงันภายในห้องควบคุมแผ่ขยายออกไปราวกับอากาศถูกสูบออกจนหมดสิ้น เสียงลมหายใจของเพื่อนร่วมทีมที่ยืนอยู่ด้านหลังดังแผ่วเบา สลับกับเสียงระบบประมวลผลของหน้าจออินเทอร์เฟซที่ยังคงรันข้อมูลอย่างต่อเนื่อง "เร็น..." เสียงของเซเลน่ากระซิบแผ่วเบา มือเรียวบางของเธอเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของผมสัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยดึงสติอันล่องลอยให้กลับคืนมา "ตั้งสติไว้นะครับ สถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ระบบความปลอดภัยถูกเจาะจากภายนอก... และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก and กลิ่นออนโซนผสมกับสนิมเหล็กและควันจากแผงวงจรที่ไหม้เกรียมลอยเข้าจมูก สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด สิบปีที่ผ่านมาผมเชื่อสนิทใจว่าอุบัติเหตุในเขตหวงห้ามคร่าชีวิตครอบครัวผมไปหมดแล้ว แต่เวลานี้ รหัสการเข้าถึงระดับผู้ดูแลระบบ (Root Access) ที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ กลับใช้คีย์การเข้ารหัสแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน ปัง! ประตูนิรภัยอัลลอยหนาสามนิ้วสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการกระแทกภายนอก รอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุมกระจายตัวออกจากจุดศูนย์กลาง แรงอัดมหาศาลทำให้ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน "พวกเขามาถึงหน้าประตูแล้ว!" เสียงของเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความตื่นตระหนก มือสั่นเทาขณะยกปืนพลังงานขึ้นเล็งไปยังทางเข้า "อย่าเพิ่งยิง!" ผมหันไปออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ถ้าเราเปิดฉากก่อน เราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในแง่ของกฎหมายและข้อตกลงเครือข่าย เซเลน่า... รบกวนช่วยดึงพลังงานส่วนเกินจากระบบระบายความร้อนมาเสริมความหนาแน่นให้สนามพลังงานประตูหน่อยครับ" อาจารย์สาวพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียววาดผ่านอากาศอย่างไร้รอยต่อ ป้อนคำสั่งด้วยความเร็วสูงผ่านถุงมือไซเบอร์ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้ม พร้อมกับเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องกำเนิดสนามพลังงานที่ทำงานเต็มกำลัง "เรียบร้อยค่ะ... เอ๊ย เรียบร้อยครับ!" เซเลน่าแก้คำพูดอย่างลิบลับเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน ผมแอบยิ้มมุมปากเล็กๆ ให้กับความน่ารักที่เป็นธรรมชาติของเธอกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ แม้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั้น นัยน์ตาของเธอจะเต็มไปด้วยความกังวลไม่แพ้กัน ตูม! แรงระเบิดย่อมๆ ทำลายกลอนประตูไฮดรอลิกจนกระเด็นหลุดออกจากเบ้า ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากช่องว่าง พร้อมกับร่างของชุดเกราะยุทธวิธีหนักสามนายก้าวเข้ามาในห้อง ความกดอากาศที่เปลี่ยนไปทำให้แก้วหูอื้ออึง ร่างมหึมาของทหารเกราะเหล็กยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ลำกล้องปืนพลาสม่าขนาดใหญ่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่เรา ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมสะพรึงยิ่งกว่าคือบุคคลที่เดินตามหลังชุดเกราะเหล่านั้นออกมา ชายวัยกลางคนในชุดโค้ทสีดำสนิท ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก แววตาคมกริบทอประกายความเย็นชาที่ผมคุ้นเคยดี มันคือแววตาของนักคำนวณผู้ไม่เคยปรานีใคร "ไม่เจอกันนานนะ... ลูกชาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนไหลย้อนกลับมาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอเร็วกระแสความคิดตีกันวุ่นวาย ทั้งความโกรธ ความคิดถึง และคำถามนับร้อยที่ยังไม่เคยได้รับคำตอบ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดในโลกไซเบอร์พังค์บอกผมว่า หากขยับตัวผิดแม้แต่นิ้วเดียว ทุกคนในที่นี้จะไม่มีลมหายใจไปต่อ ผมก้าวออกไปยืนบังเซเลน่าและเพื่อนๆ ไว้ครึ่งก้าว มือขวาจับด้ามจับอุปกรณ์แฮกเกอร์พกพาแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่สายตาของผมสบประสานกับผู้เป็นพ่ออย่างไม่หลบเลี่ยง "พ่อ... ทำไมล่ะครับ?" ผมเอ่ยถาม เสียงลอดไรฟันด้วยความเค้นอารมณ์ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่ออยู่ที่ไหน และทำไมรหัสของพ่อถึงกลายเป็นกุญแจสำคัญในการกวาดล้างเขตนี้" ชายผู้เป็นพ่อแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเยือกเย็นของอัลกอริทึม "รหัสไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายล้างหรอกเร็น... แต่มันมีไว้เพื่อรีเซ็ตโลกใบนี้ต่างหาก และลูกเองก็ถือครองชิ้นส่วนสุดท้ายที่พ่อตามหามาตลอดสิบปี" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่แสงสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นทำเอาลมหายใจของผมสะดุดกึก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบูตเครื่องของ 'โพรโทคอลโอเมก้า' - เงื่อนไขการทำลายล้างอัตโนมัติถูกเปิดใช้งานโดยผู้ดูแลระบบสูงสุด] [เวลาถอยหลังสู่การล้างบางข้อมูลทั้งหมด: 03:00 นาที] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอดนะครับ