การฝึกฝนสุดโหด

"ถ้าสมาธิของเธอเตลิดไปไกลถึงขนาดคำนวณโค้งวงโคจรดาวเทียมขยะรอบนอกได้แบบนั้น เกรงว่าสมองของเธอคงจะไหม้เกรียมก่อนที่เราจะไปถึงเขตควบคุมระดับสามเสียก่อนนะครับ เร็น" น้ำเสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น ท่ามกลางเสียงกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงที่วิ่งพล่านไปตามสายเคเบิลเปลือยเปล่าโยงใยระโยงระยาง เร็นสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนม่านตา มือเรียวของเขายังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า แต่สมองกลับถูกบังคับให้ประมวลผลอัลกอริทึมซับซ้อนนับพันบรรทัดในเวลาเดียวกัน นี่ไม่ใช่การสอนหนังสือในห้องเรียนอุดมคติของสถาบันเทคโนโลยีชั้นนำ แต่มันคือการฝึกฝนสุดโหดหินที่เซเลน่า อาจารย์สาวผู้ซ่อนอดีตอันดำมืดไว้ใต้รอยยิ้มสดใส จงใจออกแบบขึ้นมาเพื่อรีดเค้นศักยภาพสูงสุดของเขา บรรยากาศภายในห้องใต้ดินร้างเขตสลัมปริมณฑลอบอวลไปด้วยกลิ่นอัปของสนิมเหล็กและกลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องเร่งอนุภาคขนาดพกพาที่ถูกดัดแปลงเป็นเครื่องจำลองแรงโน้มถ่วง เซเลน่าในชุดเสื้อคลุมแล็บสีขาวตัวยาวที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังสินค้าเหล็กเก่าๆ มือเรียวบางข้างหนึ่งกำลังควงประแจเลื่อนเล่นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับสิ่งที่เร็นกำลังเผชิญอยู่เป็นเพียงการเล่นเกมสนุกๆ ยามบ่าย "อาจารย์เซเลน่าครับ วิธีการเคี่ยวเข็ญของอาจารย์นี่... มันใกล้เคียงกับการฆาตกรรมทางอ้อมเข้าไปทุกทีแล้วนะครับ" เร็นกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าโครงสร้างนาโนไบโอติกที่เขาเพิ่งอัปเกรดไปเมื่อวานส่งเสียงเตือนความร้อนสูงในระดับสีเหลือง "อุ๊ย อย่าพูดจารุนแรงแบบนั้นสิครับ เร็นจอมอัจฉริยะ" เซเลน่าแย้มยิ้ม ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความซุกซนที่ซ่อนความเฉียบคมเอาไว้ "โลกไซเบอร์ภายนอกนั่นไม่ได้ใจดีเหมือนตำราเรียนปีหนึ่งหรอกนะ ถ้าเธอพลาดคำนวณอัตราส่วนการหน่วงเวลาแค่เสี้ยววินาทีเดียว ฟายร์วอลล์ของบริษัทโครปก็จะบดขยี้จิตสำนึกของเธอให้กลายเป็นเศษผงข้อมูลในพริบตาเดียว... เอาล่ะ พักยกพอแล้ว เริ่มเซ็ตต่อไปได้!" ยังไม่ทันที่เร็นจะได้โต้แย้ง เซเลน่าก็ดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะ พริบตาGนั้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนรูปแบบไปอย่างสิ้นเชิง ข้อมูลดิบจำนวนมหศาลพรั่งพรูเข้ามาในระบบประสาทของเร็นผ่านพอร์ตเชื่อมต่อที่ท้ายทอย ความเจ็บปวดแปลบปลาดยังกะมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในสมอง แต่นี่คือสิ่งที่เขาต้องอดทน เซเลน่าไม่ได้กำลังทรมานเขาเล่นๆ ทุกโจทย์ที่เธอโยนมา ล้วนเป็นรหัสผ่านและช่องโหว่ความปลอดภัยที่แฮกเกอร์ระดับตำนานเคยใช้เจาะระบบของรัฐบาลกลางมาแล้วทั้งสิ้น เร็นหลับตาลง ปรับลมหายใจให้สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจ ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับการสูญเสียครอบครัวในเขตหวงห้ามผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง กลับกัน... มันกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดประกายความเยือกเย็นและความกระหายใคร่รู้ในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีกขั้น *คำนวณ... แยกแยะ... เจาะทะลวง* เสียงเคาะแป้นพิมพ์เสมือนจริงดังรัวเร็วดั่งสายฝน เร็นเคลื่อนไหวนิ้วมืออย่างแม่นยำ ทุกโค้ดที่เขาเขียนถูกส่งออกไปปะทะกับระบบป้องกันเสมือนที่เซเลน่าสร้างขึ้น แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาจนโครงสร้างทางจิตของเขาเริ่มสั่นคลอน แต่ด้วยความช่วยเหลือและการสอดประสานข้อมูลจากระบบเลเวลอัปที่ค่อยๆ ปลดล็อกศักยภาพทีละน้อย ทำให้เขาสามารถหาจุดอ่อนของโครงสร้างโค้ดนั้นเจอในที่สุด "เจอกับดักแล้ว... ทางนี้!" เร็นลืมตาโพรง มือขวากระแทกคำสั่งเอ็นเตอร์ครั้งสุดท้าย เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากฮาร์ดแวร์จำลองด้านข้าง สะเก็ดไฟแลบแปลบปลาดย้อมห้องมืดให้สว่างวาบชั่วขณะ *ติ๊ง!* [ระบบปฏิบัติการตรวจพบการยกระดับทักษะ: 'การถอดรหัสเชิงลึก' เลื่อนสู่ระดับ 7] [ปลดล็อกชุดคำสั่งลับ: โครงข่ายประสาทสำรอง (Neural Backup)] [ค่าประสบการณ์รวมเพิ่มขึ้น 14.5%] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับความรู้สึกเบาสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วสมอง ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่มลายหายไปราวกับพลิฝ่ามือ เร็นหอบหายใจถี่เล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เซเลน่าหุบประแจในมือรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงอบอุ่นและละมุนละไมเช่นเคย แต่แววตาที่มองตรงมาที่ลูกศิษย์คนโปรดกลับฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ขมับของเร็นเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิร่างกาย "ทำได้ดีมากครับ เร็น... พัฒนาการเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกนะเนี่ย แบบนี้สิถึงจะสมกับที่เป็นเด็กปั้นของฉัน" เซเลน่าเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยแตะจมูกเร็น ทำให้หัวใจที่เต้นรัวจากการต่อสู้กับข้อมูลเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลง "ถ้าไม่ได้วิธีการฝึกแบบไร้ความปรานีของอาจารย์ ผมคงไม่มีทางก้าวกระโดดมาถึงจุดนี้ได้หรอกครับ" เร็นตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความรู้สึกเคารพและผูกพันก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจของคนทั้งสอง ทว่า บรรยากาศอันอบอุ่นและผ่อนคลายนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก... จู่ๆ ไฟนีออนกะพริบวูบวาบจนดับสนิท เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงฉานก็ดัง "หวอๆๆ" แผดลั่นไปทั่วอาคารร้าง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดที่เชื่อมต่ออยู่ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความเตือนภัยรูปแบบใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด—รหัสโค้ดปริศนาสีเลือดกำลังไหลทะลักเข้ามาในระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของพวกเขาอย่างรวดเร็วดั่งสึนามิข้อมูล! "อาจารย์ครับ... ระบบของเราถูกเจาะแล้ว..." เร็นหน้าถอดสี ทว่าเซเลน่ากลับนิ่งงัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่รอยยิ้มเย็นเยียบจะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "ไม่ใช่ฝีมือของบริษัทโครป..." เซเลน่าพึมพำเสียงแผ่วเบา ขณะที่หน้าจอกลางห้องฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติรูปสัญลักษณ์ 'หน้ากากกลกาล' ขึ้นมา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังแทรกผ่านคลื่นความถี่ลับเข้ามาในโสตประสาทของพวกเขาทั้งคู่—*"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... เซเลน่า หรือฉันควรเรียกว่า 'อดีตหัวหน้าแผนกวิจัย' ดีล่ะ?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เร็นก้าวข้ามขีดจำกัดในครั้งนี้นะครับ - ไซเบอร์พังค์2099 -