ยินดีต้อนรับสู่หอพัก 404

กลิ่นอายของสารทำความสะอาดแอมโมเนียผสมกับโอโซนสังเคราะห์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คละเคล้าไปกับเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องกรองอากาศรุ่นเก่าที่ติดอยู่มุมเพดาน เร็นยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูเหล็กกล้าไร้สนิม บัตรประจำตัวนักเรียนแบบฝังชิปในมือซ้ายของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ จอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนจากเรตินาตาแสดงข้อความสถานะตัวโตว่า *[กำลังตรวจสอบสิทธิ์การเข้าพัก... ระดับความปลอดภัย: พ₣-04]* นิ้วเรียวยาวของเร็นเคาะลงบนพื้นผิวโลหะเป็นจังหวะสามครั้งเพื่อทดสอบความหนาแน่น เสียงที่สะท้อนกลับมาบอกเขาว่าผนังเบื้องหลังมีความหนาไม่ต่ำกว่าสิบเซนติเมตร บุคคลที่ออกแบบหอพักเขตสามไม่ได้ต้องการแค่สร้างที่พักพิง แต่มันคือหลุมหลบภัยขนาดย่อม "ยืนเป็นเสาหินอยู่แบบนั้น ประตูมันคงไม่เปิดต้อนรับด้วยความสงสารหรอกนะครับ, คุณเร็น" เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความขี้เล่นเจืออยู่ในทีดังขึ้นจากด้านหลัง เร็นไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดออร์แกนิกผสมกับสารเคมีบริสุทธิ์ในห้องปฏิบัติการ—เอกลักษณ์เฉพาะตัวของอาจารย์เซเลน่าลอยแตะจมูกก่อนที่เธอจะสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง เร็นเหลือบมองหญิงสาวในชุดโค้ทตัวยาวสีเทาเข้ม เธอซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้กรอบแว่นตากรองแสงสีฟ้าที่สะท้อนโค้ดโปรแกรมวิ่งผ่านไปมาวับแวม "ผมแค่วิเคราะห์โครงสร้างความปลอดภัยของประตูห้องพักครับอาจารย์... ไม่คิดว่าเขตนักเรียนระดับต้นจะใช้ระบบเข้ารหัสแบบสลับคีย์ไดนามิกทุกสามสิบวินาที" "โลกยุคนี้ไม่ได้ใจดีกับเด็กใหม่อย่างที่เราคิดหรอกนะ" เซเลน่าเอื้อมมือเรียวบางของเธอมาแตะลงบนแผงควบคุมข้างประตู ปลายนิ้วของเธอขยับรัวเร็วจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ ติดต่อกันหลายครั้ง แสงไฟสีแดงบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตในพริบตา "อีกอย่าง... ที่นี่ไม่ใช่หอพักธรรมดา แต่เป็น 'เขตรับรองพิเศษ' สำหรับคนที่มีปัญหาเรื่องการควบคุมพลังงานไซเนติกส์โดยเฉพาะ" เสียงกลไกภายในกำแพงคำรามต่ำ บานประตูเหล็กหนาเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นภายในห้องพักขนาดกว้างขวางเกินมาตรฐานนักเรียนทั่วไป ผนังด้านหนึ่งถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างกระจกอัจฉริยะที่มองเห็นทัศนียภาพของนีโอ-มอสโคว์ยามค่ำคืน แสงไฟนีออนนับล้านดวงสาดส่องระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกขังไว้เบื้องล่าง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเร็นไม่ใช่ทิวทัศน์ภายนอก มันคือโต๊ะทำงานไม้สังเคราะห์ตัวใหญ่กลางห้อง บนนั้นเต็มไปด้วยชิ้นส่วนไมโครเซอร์กิต กองเอกสารงานวิจัยเกี่ยวกับควอนتم์เมมโมรี และหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังรันโค้ดภาษาโบราณซึ่งเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—โค้ดชุดเดียวกับที่ใช้ในอุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน เร็นก้าวเท้าเข้าไปในห้อง กลิ่นอายความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ตีรวนขึ้นมาในอก ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้ากองเอกสารเหล่านั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขและสูตรคำนวณที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ มือของเร็นเอื้อมไปแตะกระดาษแผ่นหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว "อย่าเพิ่งแตะต้องมันดีกว่าครับ" เสียงของเซเลน่าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะที่ใกล้จนเร็นสัมผัสได้ถึงไอ1อุ่นจากตัวเธอ มือเรียวเอื้อมมาดึงกระดาษแผ่นนั้นออกจากปลายนิ้วของเขาอย่างนุ่มนวล แต่หนักแน่น "เอกสารพวกนั้นยังไม่ได้ผ่านกระบวนการล้างข้อมูลควอนตัม ถ้าคุณโดนคลื่นแม่เหล็กตกค้างเข้าไป สมองส่วนประมวลผลของคุณอาจจะรวนไปอีกสามวัน" เร็นถอนหายใจยาว ชักมือกลับแล้วหันมาสบตากับอาจารย์สาวตรงๆ "ทำไมเอกสารชุดนี้ถึงอยู่ที่นี่ครับอาจารย์? สูตรคำนวณการบิดเบือนมิติแบบนี้... มันเป็นของทีมวิจัยลับในเขตหวงห้ามไม่ใช่หรือครับ?" เซเลน่าชะงักไปชั่วขณะ แววตาที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ไหววูบราวกับผิวน้ำยามถูกโยนก้อนหินลงไป เธอดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาถูกปั้นแต่งขึ้นมากลบเกลื่อนความประหลาดใจ "เธอนี่ช่างสังเกตเกินเด็กอายุสิบแปดปีจริงๆ นะครับเร็น... ใครบอกว่าฉันเป็นแค่อาจารย์สอนเทคโนโลยีประยุกต์ธรรมดาๆ ล่ะ?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่มุมห้องดังฮัมเบาๆ เร็นหรี่ตาลง ประเมินความเสี่ยงและท่าทีของหญิงสาวตรงหน้า ระบบวิเคราะห์ในหัวของเขาเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูง ค่าความไว้วางใจของตัวละคร 'เซเลน่า' ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดกระพริบเตือนเป็นสีเหลือง ก่อนที่บทสนทนาจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำก็ดังขึ้นจากกำแพงห้อง ไฟภายในห้องเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดบนโต๊ะดับวับลงพร้อมกัน กลายเป็นความมืดที่มีเพียงแสงจากภายนอกสาดส่องเข้ามา *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามเจาะระบบเครือข่ายภายในจากภายนอก]* *[เป้าหมายการเจาะ: สิทธิ์การเข้าถึงห้องพัก 404]* *[ระดับความรุนแรง: SSS]* เซเลน่าสบถออกมาเบาๆ สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุดัน เธอหันขวับมามองเร็นที่ยืนนิ่งเตรียมพร้อมรับมือ แววตาของอาจารย์สาวไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมีประกายความตื่นเต้นเร้าใจราวกับนักล่าที่รอคอยเหยื่อมานาน "ดูเหมือนว่าจะมีแขกไม่速เชิญมาเคาะประตูห้องเราแล้วล่ะครับคุณเร็น..." เซเลน่าเหยียดยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อโค้ทออกเผยให้เห็นอุปกรณ์เสริมพลังงานไซเนติกส์รุ่นทหารราบที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อ "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะบทเรียนแรกของเธอในหอนี้ เริ่มต้นขึ้นแล้วตอนนี้" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!