คำสัญญาในค่ำคืนฝนตก

เสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบแผ่นกระจกนิรภัยของห้องพักชั้นสิบสองดังระรัว ราวกับพยายามกลบเสียงความคิดที่กำลังตีกันอยู่ในหัวของเร็น ประโยคคำเตือนจากบันทึกเสียงปริศนาของพ่อยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ลูกชาย... อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และจงอย่าไว้ใจแม้แต่คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ”* มันเป็นประโยคที่หนักหน่วงและชวนให้ไขว้เขว ยิ่งเมื่อนึกถึงรอยยิ้มอันอบอุ่นและท่าทีแสนจะเป็นกันเองของเซเลน่า อาจารย์สาวผู้กุมความลับของรหัสข้ามมิติ หัวใจของเขาก็ยิ่งเกิดรอยร้าวแห่งความระแวง สงสัยเหลือเกินว่าภายใต้หน้ากากของอาจารย์ผู้ใจดี แท้จริงแล้วเธอกำลังปิดบังอะไรจากเขาอยู่กันแน่ ภายในห้องพักที่เปิดไฟสลัวสีส้มอมเหลืองเพื่อสร้างบรรยากาศอบอุ่นตัดกับความหนาวเหน็บของโลกภายนอก เร็นนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าที่กำลังแสดงโค้ดโปรแกรมซับซ้อนระดับสูง ทว่านิ้วมือที่เคยรัวแป้นพิมพ์ได้อย่างคล่องแคล่วกลับหยุดชะงักลง "คิดอะไรอยู่หรือครับ เร็น?" เสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ของแก้วกาแฟร้อนที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เร็นเงยหน้าขึ้นสบตาเซเลน่า อาจารย์สาวสวมแว่นกรอบบาง เธอยังคงอยู่ในชุดเสื้อคลุมไหมพรมสีครีมตัวโคร่งที่ทำให้เธอดูลดอายุลงไปหลายปี แววตาของเธอฉายแววความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกของเด็กหนุ่ม "เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่า โลกใบนี้มันช่างเต็มไปด้วยเรื่องโกหก" เร็นตอบเสียงเรียบ รับแก้วกาแฟมาถือไว้โดยไม่ยอมสบตาเธอนานนัก เซเลน่าถอนหายใจเบาๆ เธอนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยมองทะลุผ่านเลนส์แว่นราวกับต้องการอ่านลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ "บางครั้ง สิ่งที่เราเห็นว่าเป็นความจริง อาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เราเชื่อแบบนั้น... แต่การที่เราจะเลือกเชื่อใครสักคน มันไม่ได้อยู่ที่ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน แต่อยู่ที่ว่ารอยแผลเป็นที่เรากำลังแบกรับอยู่นั้น มันสอดคล้องกับจังหวะหัวใจของอีกฝ่ายหรือเปล่าต่างหาก" คำพูดของเธอราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดที่สามารถสั่นคลอนเกราะป้องกันอันแข็ง ศาสตร์ของเร็นลงได้ทีละน้อย เขากำแก้วกาแฟในมือแน่นขึ้น พลางนึกถึงระบบเลเวลอัปที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเสมอเวลาที่เขาอยู่ใกล้เธอ ค่าความสัมพันธ์ (Affinity) ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจ มันคือหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าเซเลน่าไม่เคยมีเจตนาร้าย... หรืออย่างน้อยที่สุด เธอก็ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความตายลำพังเลยสักครั้ง "แล้วถ้าเกิดว่า... คนที่ผมไว้ใจที่สุด กำลังหลอกลวงผมอยู่ล่ะครับอาจารย์?" เร็นตัดสินใจถามออกไปตรงๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เซเลน่าชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่เจือความเศร้าสร้อยอย่างประหลาด เธอยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสหลังมือของเร็นที่วางอยู่บนโต๊ะ แรงสัมผัสแผ่วเบาแต่กลับอบอุ่นจนแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ "ถ้าการหลอกลวงนั้น... สามารถปกป้องชีวิตของเธอเอาไว้ได้ล่ะ เร็น เธอยังจะเกลียดเขาอยู่ไหม?" เซเลน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบแข่งกับสายฝนด้านนอก เร็นนิ่งงันไป คำตอบจุกอยู่ที่ลำคอ บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เคมีระหว่างเขากับอาจารย์สาวข้ามมิติในค่ำคืนนี้มีความตึงเครียดบางอย่างเจือปนอยู่ แต่มันกลับถูกโอบล้อมด้วยความผูกพันลึกซึ้งที่ยากจะหาคำใดมานิยาม ร่างกายของทั้งคู่ขยับเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ ในวินาทีที่เร็นกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบ เสียงแจ้งเตือนของระบบอินเทอร์เฟซในสมองก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* หน้าจอสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตที่ทำให้เลือดในกายของเร็นเย็นเฉียบ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสลับระดับสูงสุดกำลังถูกถอดรหัสจากภายนอก] [คำเตือน: ตำแหน่งปัจจุบันถูกเปิดเผย เป้าหมาย 'หน่วยกวาดล้างเงา' อยู่ห่างออกไป 500 เมตร และกำลังมุ่งหน้ามายังจุดนี้] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: หลบหนีร่วมกับเซเลน่า หรือเปิดเผยความลับของเ역ที่ซ่อนไว้!] เร็นเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเซเลน่าทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาหัวใจแทบหยุดเต้นไม่ใช่การมาเยือนของหน่วยกวาดล้าง แต่เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของอาจารย์สาว ผู้ซึ่งกำลังถืออุปกรณ์แฮกเกอร์ขนาดจิ๋วไว้ในมือ และจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน... แววตาของคนที่กดปุ่มเริ่มต้นแผนการบางอย่างมาตั้งแต่ต้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับนี้ด้วยกันนะครับ