ไฟล์ลับที่ทำให้เราต้องมาเจอกัน

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงกระสุนปืนกลในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนเข้ากับแววตาดุดันของแฮกเกอร์สาว รินลดาปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังโค้ดสีเขียวที่วิ่งพล่านบนหน้าจอ บัตรคิวงานมูลค่าเจ็ดหลักที่ถูกโอนเข้ามาล่วงหน้ากำลังนับถอยหลัง งานนี้ไม่ใช่แค่การกู้คืนฐานข้อมูลธรรมดา แต่มีกลิ่นอายของความฉิบหายระดับชาติลอยคละคลุ้งอยู่ในทุกไบต์ของข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ "ให้ตายสิ... ใครมันเล่นตลกเอาข้อมูลลับของกระทรวงมาฝังไว้ในเซิร์ฟเวอร์ขยะแบบนี้วะ" เธอพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวสวยยังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้าย ทว่า ในวินาทีที่โค้ดบรรทัดสุดท้ายกำลังจะประมวลผล หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน! พรึบ! ความมืดเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาทีละตัวอย่างจงใจ *“หยุดมือเถอะครับ คุณหนูแฮกเกอร์... เล่นกับไฟระวังมือจะพองนะ”* รินลดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนสมองแทบระเบิด มีคนแทรกแซงระบบของเธอ? และไอ้บ้านี่กล้าดียังไงมาสั่งเธอ! "ใครวะ?" รินลดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อแกะรอยสัญญาณทันที "คิดว่าซ่อนไอพีแอดเดรสไว้หลังพร็อกซี่สิบชั้นแล้วฉันจะหาไม่เจอหรือไง" เธอพิมพ์คำสั่งด้วยความเร็วสูง ทว่าในจังหวะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังจะแสดงพิกัดที่แท้จริงของผู้บุกรุก ประตูห้องพักซึ่งควรจะล็อคไว้อย่างแน่นหนากลับถูกเปิดผางเข้ามาด้วยแรงถีบมหาศาล! โครม! ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู แสงไฟจากทางเดินสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ติดจะเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท ราวกับเสือดาวกำลังมองเหยื่อที่ดิ้นรนอยู่ในกรง รินลดาผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ มือข้างหนึ่งไขว้อยู่ข้างหลังเตรียมคว้าประแจพลาสติกที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ แต่คำพูดแรกของอีกฝ่ายกลับทำให้เธอต้องชะงักค้าง "ถ้าไม่อยากให้ฮาร์ดไดรฟ์ในมือคุณระเบิดเป็นจุลภายในสิบวินาทีนี้... วางมือถือลงซะครับ คุณรินลดา" เสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังนั้นเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น คีรินก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างมั่นคง ราวกับเจ้าของสถานที่ตัวจริง ทั้งที่นี่คือเซฟเฮาส์ลับที่ไม่มีใครล่วงรู้พิกัดยกเว้นเธอและผู้ว่าจ้าง รินลดาหรี่ตาลง มองสำรวจผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ แม้สถานการณ์จะบีบคั้น แต่ความท้าทายในสายเลือดทำให้เธอกล้าที่จะก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขาโดยไม่ถอยหนีแม้แต่น้าวเดียว "คุณเป็นใคร? แล้วรู้ชื่อฉันได้ยังไง" น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบไม่แพ้กัน ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน คีรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาความกล้าบ้าบิ่นของหญิงสาวตรงหน้าทำให้มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นนิดๆ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาหาเธอเล็กน้อยเพื่อกดดัน ทว่าแววตากลับฉายแววบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "ผมเหรอครับ?" คีรินทวนคำ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่จงใจกวนประสาท "ก็คนที่กำลังตามเช็ดก้นให้คุณอยู่ไงครับ... คุณแฮกเกอร์คนเก่ง รู้ตัวไหมว่าตอนนี้คุณกำลังเหยียบอยู่บนรังมดที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าคุณได้ทุกเมื่อ" "ปากดีแบบนี้... เป็นหมาหรือเป็นโปรแกรมเมอร์กันแน่คะ เอ้ย... กันแน่ครับ" รินลดาเกือบหลุดปากคำคุ้นชิน แต่ก็เปลี่ยนสรรพนามกลับมาทันเวลาด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าคิดว่าฉันกลัวคำขู่เด็กๆ ล่ะก็เชิญไสหัวออกไปจากห้องฉันซะ ไม่งั้นฉันจะแจกของขวัญเป็นไวรัสล้างเครื่องให้คุณได้กลับไปร้องไห้แม่ฟ้องแน่" คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา ชายหนุ่มไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลัง แต่เขายังจงใจก้าวเข้ามาอีกก้าว จนหน้าอกกว้างแทบจะแนบชิดกับร่างเพรียวของเธอ รินลดาต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเสียไม่ได้ "ผมไม่ได้มาขู่ครับ... แต่ผมมาเตือน" คีรินโน้มตัวกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าระคนความจริงจังที่ทำให้ขนลุกซ่า "เพราะข้อมูลที่คุณพยายามจะกู้คืนเนี่ย มันเป็นของ ดร.อานนท์... และตอนนี้ คนของเขากำลังปิดตึกนี้เพื่อเก็บกวาดทุกคนที่รู้เรื่องนี้... รวมถึงเราสองคนด้วย" รินลดาชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อในอ้อมแขนที่ถูกกักตัวไว้ด้วยวงแขนแกร่งของเขา ประโยคนั้นยังไม่ทันซึมซับเข้าสู่สมอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงกระแทกเหล็กที่กำลังพยายามงัดวงกบเข้ามาอย่างรุนแรง! คีรินสบถเบาๆ ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างชักปืนพกขนาดเล็กออกมาจากเอวอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคมกริบหันมาสบตากับเธอในระยะประชิดที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "อยากรอดไปเถียงกับผมต่อพรุ่งนี้... ก็หุบปากแล้ววิ่งตามมาครับ!" พูดจบ คีรินก็กระชากตัวเธอให้พุ่งทะยานไปยังหน้าต่างกระจกด้านหลังห้อง ท่ามกลางเสียงพังประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวและเสียงกระสุนนัดแรกที่เจาะทะลวงกำแพงเข้ามา! *** โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... มหายุทธ์ไร้เทียมทาน