ทฤษฎีการจัดการทรัพยากร

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหยาบดังปึก สะท้อนก้องในห้องทำงานที่เคยโอ่อ่าแต่บัดนี้เงียบเหงา เอลาร่าสะดุ้งเล็กน้อย นางกวาดสายตามองกองเอกสารบัญชีการคลังของเมืองชายแดน 'โอเรเวน' ที่กองพะเนินสูงเท่าเอว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งท่านลอร์ดคนใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง "ท่านจะให้ข้าตัดงบกองอัศวินลงเจ็ด عشر เปอร์เซ็นต์จริงหรือ เรย์วาน?" น้ำเสียงของอัศวินหญิงเจือความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด นางวางมือทาบลงบนด้ามดาบข้างกายโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาสีฟ้าครามจ้องมองชายหนุ่มผู้กำลังก้มหน้าก้มตาคำนวณตัวเลขด้วยแท่งถ่านในมืออย่างไม่ลดละ เรย์วานไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับกำลังเคาะคีย์บอร์ดในโลกเก่า "เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ครับ เอลาร่า ไม่ใช่เจ็ดสิบ" "นั่นยิ่งแย่ใหญ่!" เอลาร่าทุบโต๊ะเสียงดังลั่นจนหมึกในขวดกระฉาย "เมืองเรากำลังเผชิญหน้ากับกองทัพสัตว์อสูรจากป่าสนธยา การตัดงบกองกำลังป้องกันเมืองลงเกือบหมดหมายถึงการส่งพวกเขานไปตายหมู่บนกำแพงเมือง ท่านเสียสติไปแล้วหรือไง อดีตโปรเพลเยอร์อะไรนั่นทำท่านสมองเสื่อมหรือยังไงกัน!" เรย์วานถอนหายใจยาวนาน เขาค่อยๆ วางแท่งถ่านลง เงยหน้าขึ้นสบตาอัศวินสาวผู้ยึดมั่นในเกียรติยศด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไม่มีวันกระเพื่อม ความเย็นชาและความเด็ดเดี่ยวฉายชัดผ่านนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้น จนเอลาร่าเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณมองแต่ปลายดาบ แต่ไม่เคยมองกระเป๋าเงิน" เรย์วานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง "ทหารหนึ่งนายใช้อาหารวันละเท่าไหร่? ชุดเกราะเหล็กกล้าชั้นดีที่พวกคุณสวมใส่ ซ่อมแซมครั้งหนึ่งใช้งบเท่าไหร่? และที่สำคัญที่สุด... อัตราการสูญเสียทรัพยากรจากการฝึกซ้อมอย่างไร้ประสิทธิภาพมันคิดเป็นมูลค่าเท่าไหร่ต่อเดือน คุณรู้ไหม?" เอลาร่าอ้าปากค้าง นางพยายามจะอ้าปากเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อเจอสายตาจับผิดที่ราวกับเครื่องคิดเลขมนุษย์ของอีกฝ่าย "ข้า... ข้าเป็นอัศวิน หน้าที่ของข้าคือการรบ ไม่ใช่การมานั่งนับเหรียญทองแดง!" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน "นั่นคือปัญหาครับ" เรย์วานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายโปร่งบางภายใต้เสื้อคลุมเรียบง่ายเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าอัศวินสาว เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ "นี่คือ 'ทฤษฎีการจัดการทรัพยากร' ที่ผมเขียนขึ้นเมื่อคืน อ่านดูเสียสิทธิ์ที่คุณมีในฐานะหัวหน้ากองอัศวิน แล้วคุณจะรู้ว่า ทำไมเราถึงสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการป้องกันเมืองได้ถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ด้วยงบประมาณที่ลดลงครึ่งหนึ่ง" เอลาร่ารับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความลังเล สายตากวาดมองตัวเลขและผังโครงสร้างที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างน่าทึ่ง ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับพิมพ์ออกมาจากโรงงาน การแบ่งสรรปันส่วนเสบียง การนำเศษเหล็กจากชุดเกราะที่เสียหายมาหลอมใหม่เป็นหัวลูกศร และระบบหมุนเวียนกำลังพลที่ไม่ต้องยืนเข้าเวรยามตลอดเวลาเพื่อประหยัดพลังงานและอาหาร ทุกอย่างสมเหตุสมผล... จนน่ากลัว "นี่มัน..." เอลาร่าพึมพำ ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหน้าแห่งความประหลาดใจ "ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร? การรีไซเคิลยุทโธปกรณ์แบบนี้... มันขัดกับธรรมเนียมปฏิบัติของกองทัพเรามานานนับร้อยปีนะ!" "ธรรมเนียมกินไม่ได้หรอกครับเอลาร่า" เรย์วานกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกที่นางได้เห็นตั้งแต่มาร่วมงานกับเขา "สิ่งที่กินได้คือข้าวในยุ้งฉาง และความปลอดภัยที่ซื้อได้ด้วยงบประมาณที่บริหารจัดการอย่างชาญฉลาด เอาล่ะ ในเมื่อคุณเข้าใจหลักการพื้นฐานแล้ว ได้เวลาไปทดสอบระบบที่เราเพิ่งปฏิรูปกัน" ยังไม่ทันที่เอลาร่าจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบต่างโลกก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเรย์วาน พร้อมๆ กับแผงหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [ติ๊ง!] [ระบบตรวจพบการดำเนินนโยบาย: "ปฏิรูปเศรษฐกิจด้วยวิถีประหยัดงบ (ขั้นต้น)"] [ประเมินผลสัมฤทธิ์: ต้นทุนลดลง 45%, ประสิทธิภาพการป้องกันเพิ่มขึ้น 120%] [ท่านได้รับแต้มสกิลพิเศษ: +500 แต้ม] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: สกิลติดตัวระดับ S - "สายตาพ่อค้าแห่งความตาย" (ผู้ถือครองสามารถมองเห็นมูลค่าที่ซ่อนอยู่และจุดอ่อนทางการเงินของทุกสิ่ง)] เรย์วานหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอระบบ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขากังวลใจ จุดที่ทำให้หัวใจของอดีโปรเพลเยอร์เต้นผิดจังหวะคือข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นซ้อนทับตามมาติดๆ [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบความเคลื่อนไหวผิดปกติจากใต้ดินเขตการปกครอง: เหมืองร้างหมายเลข 4] [พลังงานมานานมากลึกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการใช้งบประมาณที่ลดลงอย่างกะทันหัน... หรือมีบางสิ่งที่กำลัง 'หิวโหย' อาหารจำนวนมากที่ถูกประหยัดไว้?] เอลาร่าสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเรย์วาน นางชักดาบออกจากฝักทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า "เรย์วาน... เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพื้นถึงสั่น?" แผ่นดินใต้ห้องทำงานเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวจากเพดาน เสียงคำรามต่ำทุบสะท้านมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมหึมาและโกรธเกรี้ยว กำลังพังทลายผนังห้องใต้ดินขึ้นมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของมัน เรย์วานหันไปมองหน้าต่างที่มองเห็นลานกว้างของเมือง ก่อนจะพบว่ากองทหารที่เพิ่งถูกจัดระเบียบใหม่กำลังยืนนิ่งสนิท ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ไหลทะลักขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ... และดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองขึ้นมาจากความมืด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้นะครับ