การกลับมาของคนตาย

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นอายความกดดันระดับสิบเอ็ดในห้องประชุมใหญ่ของเครืออสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ไม่ได้ทำให้ปลายนิ้วที่กำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงของ ‘ธันวา’ สั่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองผู้เข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในโปรเจกต์ ‘The Muse of Metropolis’ โครงการแฟชั่นคอมเพล็กซ์มูลค่าหลายหมื่นล้านที่เขาตั้งใจจะให้เป็นเพชรเม็ดงามประดับอาณาจักรธุรกิจของตนเอง แต่ละคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามล้วนเป็นดีไซเนอร์ชื่อดังระดับแถวหน้าของเอเชีย มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่านี่เป็นเพียงเกมธุรกิจที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อผลประโยชน์ ไม่ใช่เวทีแห่งความฝันอะไรเลย จนกระทั่งบานประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง “ขอโทษที่มาสายค่ะ พอดีการเดินทางในกรุงเทพฯ ค่อนข้าง… ทรยศความตั้งใจ” น้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่ากังวานและเปี่ยมด้วยอำนาจสะกดให้ทุกสายตาในห้องประชุมต้องหันขวับ รินรดา—ไม่สิ ตอนนี้เธอคือ ‘เรน’ ดีไซเนอร์อิสระลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส ผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วปารีสและมิลาน ก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ตัดกับเรือนผมสีบลอนด์ประกายหม่นที่รวบตึงไว้ด้านหลังอย่างเนี๊ยบกริบ แว่นตากันแดดทรงโตถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยน ยามนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ธันวาชะงัก ปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะหยุดลงทันที ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่เขาปัดมันทิ้งอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มฉาบยาพิษที่เป็นเอกลักษณ์ “ยินดีต้อนรับครับ… คุณเรน ดีใจที่ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานาน ไม่คิดว่าดีไซเนอร์ระดับคุณจะสนใจโปรเจกต์บ้านๆ ของเรา” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความเย่อหยิ่งตามวิสัยนักธุรกิจผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เรนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุม วางแฟ้มผลงานกระดาษรีไซเคิลสีน้ำตาลเรียบๆ ลงตรงหน้าเขา แรงกระแทกเบาๆ นั้นราวกับเสียงประกาศสงครามกลายๆ “ดิฉันไม่ได้สนใจโปรเจกต์บ้านๆ ของคุณหรอกค่ะท่านประธานธันวา… แต่ดิฉันสนใจ ‘พื้นที่’ ที่คุณเคยเหยียบย่ำมันจนแหลقสลายต่างหากล่ะคะ เผื่อว่ามันอาจจะยังมีความคุ้มค่าหลงเหลืออยู่บ้าง” คำพูดนั้นคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงทันตาเห็น กรรมการคนอื่นๆ ต่างกลืนน้ำลายไม่กล้าหายใจแรง เมฆา ชายหนุ่มช่างภาพชื่อดังผู้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการและอดีตเพื่อนสนิทที่กุมความลับบางอย่างไว้ ขยับตัวอึดอัด สายตาของเขาจับจ้องรินรดาไม่วางตา หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดกลัวการกลับมาของเธอ และโหยหาเสี้ยววินาทีในอดีตที่เคยผิดพลาด “คุณเรนดูจะมีอคติกับโปรเจกต์ของเราตั้งแต่ยังไม่เริ่มนำเสนอเลยนะคะ” ธันวาหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา หัวใจของเขากระตุกวูบแปลกๆ ทุกครั้งที่ได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ นี้ มันคือกลิ่นเดียวกับผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้เมื่อห้าปีก่อนอย่างไร้เยื่อใย รินรดาคนที่อ่อนแอ เจ้าน้ำตา และยอมให้เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่ผู้หญิงตรงหน้า... ไม่มีเงาของคนคนนั้นหลงเหลืออยู่เลย “อคติเหรอคะ? เปล่าเลยค่ะดิฉันแค่พูดความจริงจากประสบการณ์… คนเรามักจะสร้างตึกที่สวยงามตระการตาบนซากปรักหักพังของความรู้สึกคนอื่นเสมอไม่ใช่หรือคะ คุณธันวาคงถนัดเรื่องแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้วนี่คะ” เรนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี รอยแผลเป็นในใจที่เคยกรีดลึกจนเลือดอาบ บัดนี้ถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นเกราะเหล็กกล้า เธอไม่ได้กลับมาเพื่อร้องขอความเห็นใจ หรือทวงคืนความรักปลอมๆ นั่น แต่เธอاریกลับมาเพื่อกระชากหน้ากากคนใจร้ายอย่างเขา ให้ลิ้มรสความเจ็บปวดชนิดที่หายใจไม่ออกทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น “เชิญนำเสนอผลงานของคุณได้เลยครับ ผมอยากเห็นเหลือเกินว่า ‘ดีไซเนอร์มือฉมัง’ อย่างคุณ จะมีความสามารถพอที่จะทำให้ผมประทับใจได้สักกี่น้ำ” ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเขา เรนไม่ตอบ เธอยกมือขึ้นปัดผมทัดหูเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ต้นคอ—หลักฐานชิ้นสำคัญจากคืนอุบัติเหตุในอดีตที่ธันวาไม่มีวันลืม ก่อนจะเปิดแฟ้มผลงานหน้าแรกออก เผยให้เห็นสเกตช์ชุดแฟชั่นที่ออกแบบด้วยโครงสร้างบิดเบี้ยว รauเร้า และงดงามอย่างน่ากลัว มันคือภาพสะท้อนของความเจ็บปวด การแก้แค้น และการเกิดใหม่ ทว่า ในวินาทีที่เรนกำลังจะเอ่ยปากพรีเซนต์งานนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็สั่นขึ้น ขัดจังหวะความตึงเครียดในห้อง ธันวาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขาก้มลงมองหน้าจอเพื่อจะกดปิด แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาจากพี่เลี้ยงเด็กที่บ้าน ภาพนั้นแสดงให้เห็นเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งกำลังถือดินสอสีวาดรูปโครงสร้างตึกแปลกๆ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ปรากฏในภาพ... ถอดแบบพิมพ์เดียวกันมาจากกระจกเงาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน และที่มุมภาพ... มีข้อความสั้นๆ ส่งตรงมาจากเลขานุการส่วนตัวของเขาเอง *[ท่านประธานคะ... ผลตรวจ DNA ของเด็กชาย ‘รัน’ ลูกบุญธรรมของคุณเรน... ออกมาแล้วค่ะ]* หัวใจของธันวากระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ร่างสูงใหญ่ชาวาบไปทั้งตัว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจในวันที่พายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงที่สุด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเกมแค้นอันเร่าร้อนนี้กับชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ