กฎที่ต้องปฏิบัติ

เอกสารห้าสิบแผ่นถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้มด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอสมควร เพื่อให้เกิดเสียงกระแทกเบาๆ เป็นเชิงสัญลักษณ์ รินรดาชะครงตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาไล่สายตามองกระดาษแต่ละแผ่นที่ถูกเย็บมุมด้วยลวดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าหัวข้อตัวอักษรพิมพ์ดีดหนาทึบด้านบนกลับทำให้เธออยากจะถอนหายใจออกมาเป็นภาษาละติน *‘ระเบียบปฏิบัติและข้อจำกัดในการเข้าพื้นที่ชั้นใต้ดิน B2 ของหอสมุดกลาง ฉบับปรับปรุงพิเศษ’* นี่คือสิ่งที่ธีร์รดานำมาเสิร์ฟให้เธอก่อนเวลาแปดโมงเช้าเสียอีก ทั้งที่งานสำรวจผังโครงสร้างเดิมทีควรจะเริ่มต้นอย่างไร้รบกวน แต่วันนี้สถาปนิกสาวกลับต้องมานั่งจ้องกระดาษข้อบังคับที่ดูคล้ายกับคู่มือคุมประพฤตินักโทษมากกว่าสัญญาจ้างงานวิชาชีพ "คุณอ่านจบหรือยังคะ รินรดา" เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นแรก ธีร์รดายืนกอดอกพิงขอบประตูกระจก ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบกับกระโปรงทรงสอบสีดำสนิทดูน่าเกรงขามและชวนให้อึดอัดในเวลาเดียวกัน ท่าทางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยและมุมปากที่ยกย่อมๆ นั่นกำลังบอกเธอชัดเจนว่า อีกฝ่ายไม่ได้มองเธอเป็นสถาปนิกผู้เชี่ยวชาญ แต่เป็นเด็กฝึกงานที่ต้องถูกดัดนิสัย "อ่านจบตั้งแต่ข้อแรกจนถึงข้อห้าสิบค่ะคุณบรรณารักษ์..." รินรดาลากเสียงยาวอย่างจงใจ มือเรียวหมุนปากกาในมือเล่นไปมา "แต่สารภาพตามตรงนะคะว่า บางข้อเนี่ย... ฉันนึกว่ากำลังอ่านกฎอัยการศึกเสียอีก ห้ามเปิดแฟลช ห้ามส่งเสียงดังเกินสี่สิบเดซิเบล ห้ามแตะต้องผนังอิฐโบราณในรัศมีหนึ่งเมตรครึ่ง... แล้วตกลงฉันจะสำรวจรอยร้าวตรงฐานรากยังไงคะ เอาไม้บรรทัดวัดระยะจากความรู้สึกทางจิตวิญญาณอย่างนั้นเหรอ?" ธีร์รดาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นปูนขัดมันดังเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มั่นคงจนคนฟังต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนรินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาขาวผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอีกฝ่าย "ถ้าคุณคิดว่างานสำรวจโครงสร้างประวัติศาสตร์มันง่ายเหมือนการต่อเลโก้เล่นในห้องนั่งเล่น คุณก็คงคิดผิดตั้งแต่เซ็นสัญญาแล้วล่ะค่ะ" ธีร์รดาเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงเข้ามาในดวงตาของเธอ "ตึกนี้สร้างขึ้นก่อนที่คุณจะเกิดเสียอีก และทุกตารางนิ้วในชั้นใต้ดินนั้น... มีความลับที่บรรพบุรุษเขาไม่อยากให้คนนอกอย่างคุณเข้าไปเดินเหยียบย่ำตามอำเภอใจ" "คนนอก?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ความมั่นใจในศักดิ์ศรีของสถาปนิกสาวพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อให้ส่วนต่างของส่วนสูงไม่เป็นรอง "ขอโทษนะคะ ฉันเป็นสถาปนิกที่ได้รับมอบหมายจากทางเขตให้มาตรวจสอบความปลอดภัยโครงสร้างตึกนี้อย่างเป็นทางการ ไม่ใช่โจรย่องเบาที่จะมาแอบขโมยหนังสือการ์ตูนเก่าๆ ในห้องสมุดของคุณค่ะ!" "แต่คุณก็กำลังจะรื้อถอนความทรงจำของที่นี่เพื่อแลกกับคอนกรีตหน้าตาประหลาดๆ ของคุณไม่ใช่หรือไงคะ" ธีร์รดาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงไม่ได้ตื่นตระหนก แต่คมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง "กฎพวกนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อขัดขวางงานของคุณ แต่มีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนซุ่มซ่ามอย่างคุณไปทำอะไรสะเพร่าจนตึกนี้ถล่มลงมาทับหัวตัวเองตายคาซากต่างหากล่ะคะ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ อยากจะหยิบปากกาในมือปาใส่หน้าผากมนๆ ที่เชิดขึ้นอย่างถือดีนั่นเสียให้เข็ด ผู้หญิงอะไร ทั้งปากร้าย เย็นชา และชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสถานที่ ทั้งที่หน้าที่หลักของเธอคือการดูแลหนังสือ ไม่ใช่มานั่งจับผิดวิธีการทำงานของคนอื่น แต่กระนั้น... ยิ่งอีกฝ่ายเข้าใกล้ ยิ่งจ้องมองด้วยสายตาที่ฉายแววความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ใคร หัวใจเจ้ากรรมของสถาปนิกสาวกลับเต้นผิดจังหวะเสียอย่างนั้น รอยยิ้มหยันที่มุมปากของธีร์รดามันช่างน่าหมั่นไส้ แต่มันก็ดึงดูดสายตาจนเธอละสายตาไปไหนไม่ได้เลย "ถ้าอย่างนั้น... ในฐานะที่คุณเป็นผู้บัญชาการสูงสุดประจำกฎเหล็กห้าสิบข้อนี้..." รินรดาแกล้งลดเสียงลงกระซิบ แววตาซุกซนพราวระยับขึ้นมาทันทีเมื่อคิดแผนการบางอย่างเพื่อเอาคืน "คุณก็คงต้องลงไปควบคุมการทำงานของฉันทุกฝีก้าวด้วยตัวเองสินะคะ ถึงจะมั่นใจว่าฉันจะไม่ไป 'สะเพร่า' ทำตึกคุณพัง" ธีร์รดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัวกับประโยคท้าทายนั้น ร่างโปร่งผละถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ สีหน้าที่เคยนิ่งสงบมาราวกับหินผาเริ่มมีรอยแตกร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่หูทั้งสองข้าง ซึ่งขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนง "ใครว่าฉันว่างพอจะไปเดินตามเช็ดตามล้างให้คุณ..." ธีร์รดาเสียงสะดุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "ฉันมีงานในห้องสมุดที่ต้องจัดการอีกกองโต ไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งเฝ้าเด็กดื้ออย่างคุณหรอกนะคะ!" "อ้าวเหรอคะ นึกว่ากลัวซะอีก..." รินรดายิ้มหวานหยด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนเกือบจะชิด "เพราะในข้อที่สิบเจ็ดที่คุณเขียนไว้... *'ห้ามสถาปนิกปฏิบัติงานในพื้นที่ B2 เพียงลำพังเด็ดขาด ต้องมีผู้ดูแลคอยควบคุมตลอดเวลา'*... แปลว่าคุณก็ต้องลงไปกับฉันด้วยไม่ใช่เหรอคะ คุณบรรณารักษ์คนเก่ง?" ห้องทำงานเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงหึ่งเบาๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่อบอวลไปด้วยเคมีประหลาด ธีร์รดานิ่งค้างไปสนิท ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยหลบสายตาที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ของรินรดาอย่างไม่รู้จะหาข้ออ้างไหนมาเถียง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาโดยบังเอิญ และข้อความตัวอักษรที่ปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอนั้น ก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปในทันที *ข้อความจาก: [ไม่ระบุชื่อ]* *“เตือนแล้วนะคะ... ว่าอย่าลงไปที่ชั้น B2 ตอนเที่ยงคืน... และระวังคนที่คุณกำลังเถียงอยู่ด้วย เพราะเธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้คุณรอดออกไปง่ายๆ แน่”* รินรดารีบหันขวับกลับมามองหน้าธีร์รดาอีกครั้ง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานไม้สักที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมกรรโชกแรงจากภายนอก ทั้งๆ ที่ไม่มีหน้าต่างบานไหนเปิดอยู่เลย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ