พิมพ์เขียวที่ไม่คาดฝัน

รอยขีดข่วนบนกระดาษไขแผ่นนั้น ไม่ได้คมชัดเท่ากับสายตาคู่ที่จ้องมองมานะคะ "ถ้าคุณคิดจะรื้อผนังรับน้ำหนักตรงนี้ทิ้งเพื่อทำมุมอ่านหนังสือเก๋ๆ ตามใจชอบ กรุณายื่นใบลาออกจากการเป็นสถาปนิกแล้วไปเปิดร้านกาแฟแทนเถอะค่ะ มันจะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นน้อยกว่าเยอะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ดังขึ้นจากความมืดสลัวหลังชั้นหนังสือไม้มะค่าโบราณ รินรดาชะงักปลายดินสอในมือทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายความหงุดหงิดที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงโคนผม เธอเป็นถึงสถาปนิกสาวไฟแรงที่กวาดรางวัลมาแล้วทั่วประเทศ ทำไมต้องมายืนฟังยัยบรรณารักษ์หน้าตาย ท่าทางราวกับคุณหนูตกยากผู้หวงก้างตึกเก่าคร่ำครึนี่อบรมด้วยล่ะคะ รินรดาหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีชาโคลของเธอตัดกับบรรยากาศฝุ่นตลบของหอสมุดประจำเมืองที่ถูกปิดตายมานานหลายปีได้อย่างน่าประหลาด ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายขณะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ต้นเสียง "หอสมุด 'ปัญญาภิรมย์' แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่เจ็ดนะคะคุณ... ภารกิจของฉันคือการรีโนเวทมันให้มีชีวิตชีวาขึ้นในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ไม่ใช่การนั่งสตาฟฟ์ซากปรักหักพังให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ไร้ลมหายใจแบบที่คุณพยายามทำอยู่" รินรดาลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ พร้อมกับเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่เคยคิดจะยอมแพ้ใคร ธีร์รดา หรือที่คนในเขตเทศบาลเรียกขานกันลับๆ ว่า 'เจ้าแม่น้ำแข็งประจำหอสมุด' ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟนีออนดวงเดียวที่ยังใช้งานได้ส่องกระทบใบหน้าคมคาย ผิวเนียนละเอียดราวกระเบื้องเคลือบ ปากบางเฉียบที่มักจะเม้มเป็นเส้นตรงเสมอเวลากำลังไม่พอใจ และดวงตาสีดำสนิทที่มองตรงมาอย่างประเมินค่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แค่น่ารำคาญนะคะ... แต่มีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้คนมองอยากจะเข้าไปกวนประสาทให้หลุดจากมาكรักษาสภาพผู้ดีเก่าคนนั้นเสียเหลือเกิน "คุณเรียกว่าการพยายามรักษาโครงสร้างสถาปัตยกรรมดั้งเดิมว่า 'การสตาฟฟ์ซากศพ' อย่างนั้นเหรอคะคุณสถาปนิก" ธีร์รดายกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองแปลนกระดาษในมือรินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "วิสัยทัศน์กว้างไกลดีนี่คะ... กว้างจนมองข้ามความปลอดภัยของตัวอาคารไปเสียสนิท ถ้าคุณทุบผนังตรงนั้นตามพิมพ์เขียวมักง่ายนี่ ความรู้ที่สะสมมาแปดสิบปีคงลงไปกองกับพื้นในพริบตา... รวมถึงตัวคุณด้วย" คำพูดจิกกัดนั้นทำเอารินรดากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะลึกๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่าผนังจุดนั้นมีความซับซ้อนมากกว่าที่เห็น เพียงแต่เธอแค่อยากลองเชิงคนตรงหน้าดูก่อนเท่านั้นเอง ใครจะไปคิดว่ายัยคุณหนูหลังเคาน์เตอร์หนังสือจะตาไวและมีความรู้เรื่องโครงสร้างตึกไม่แพ้เธอเลยล่ะคะ "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ สงสัยตอนเด็กๆ บรรณารักษ์คงไม่ค่อยให้อ่านหนังสือนิทานสินะคะ ถึงได้โตมาเป็นคนไร้จินตนาการขนาดนี้" รินรดาแกล้งยิ้มหวานหยด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นวานิลลาผสมไม้สนซีดาร์จากตัวของอีกฝ่าย ลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นและกระดาษเก่าๆ ช่างเป็นความขัดแย้งที่เย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก ธีร์รดาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาสีดำไหววูบลงครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดังเดิม เธอไม่ได้ถอยหนีแม้รินรดาจะรุกคืบเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิดกับชั้นหนังสือแล้วก็ตาม ความนิ่งสงบของอีกฝ่ายทำให้รินรดาใจเต้นผิดจังหวะเสียเอง... บ้าจริง ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่ยอมหลบตาเธอนะคะ "จินตนาการที่ดี ควรอยู่บนพื้นฐานของความจริงค่ะ ไม่ใช่ความเพ้อฝันของเด็กจบใหม่ที่อยากสร้างแลนด์มาร์กอวดผลงานลงนิตยสาร" ธีร์รดาตอบเสียงกระซิบเบาๆ ริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาเผลอไล่สายตามองกลีบปากสีพีชธรรมชาติโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณยังดื้อดึงจะทำตามใจชอบ ฉันจะยื่นเรื่องคัดค้านต่อสภาเมืองโดยตรง... จำคำฉันไว้ได้เลยนะคะคุณรินรดา" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบที่เตรียมไว้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่โถงทางเข้าด้านหน้า ตามมาด้วยเสียงตะโกนกระหึ่มของคนงานก่อสร้างที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณรินครับ! คุณธีร์ครับ! แย่แล้วครับ... ที่ห้องใต้ดิน... เราเจอผนังอีกด้านหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในแปลนเดิมครับ!" ทั้งสองสาวผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต รินรดากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู ส่วนธีร์รดากลับขมวดคิ้วมุ่น ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ห้องใต้ดินไหนคะ?" ธีร์รดาหันไปถามคนงานเสียงเครียด "หอสมุดนี้ไม่มีบันทึกว่ามีห้องใต้ดินฝั่งตะวันออกนะ" "นั่นแหละครับปัญหา... มันถูกก่ออิฐปิดตายเอาไว้ และข้างในนั้น..." คนงานกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สีหน้าซีดเผือดจนน่าใจหาย "มีแสงไฟลอดออกมาครับ... ทั้งที่ตึกนี้ถูกตัดไฟไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว!" รินรดากับธีร์รดาสบตากันโดยอัตโนมัติ ในแววตาของคู่กัดสาวทั้งสองคนเวลานี้ ไม่มีประกายของการเอาชนะหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความระทึกใจและความสงสัยระคนหวาดหวั่นที่พุ่งสูงลิ่ว ท่ามกลางความมืดสลัวของหอสมุดที่กำลังจะเปิดเผยความลับอันดำมืด... ...และเมื่อทั้งคู่เดินตามคนงานลงไปยังบันไดวนสู่ชั้นใต้ดิน ธีร์รดาก็เอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อสูทของรินรดาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับเสียงกระسิบแผ่วเบาที่ข้างหูในความมืด "ระวังตัวด้วยนะคะ... บางที... สิ่งที่อยู่ข้างล่างนั้น อาจจะไม่ใช่แค่ความลับของตึกนี้อย่างเดียวหรอกค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูบานแรกสู่ความลับนี้นะคะ บทต่อไปแซ่บและชวนลุ้นกว่านี้แน่นอนค่ะ!